Blog

Zelfsabotage. Wat als jij je grootste obstakel bent?

Fri, 27 Jun 2025 10:00:12 GMT

Ken je dat verhaal van de man die op zee was en schipbreuk leed? Hij verdronk bijna en bad tot God: ‘‘Als U echt bestaat, red mij dan!’’. Vrij snel daarna voer er een boot langs en men wilde de man helpen, maar hij zei: “Nee, dank je, God zal mij redden.” Niet lang daarna voer er nog een boot voorbij die hulp aanbood, maar de man zei opnieuw: ‘‘Nee, dank je, God zal mij redden.’’ Vervolgens vloog er een helikopter over die een touwladder liet zakken. Opnieuw weigerde de man de hulp, waarna hij verdronk.

In de hemel aangekomen zei hij boos tegen God: ‘‘Waarom hebt U mij niet gered?’’ Waarop God antwoordde: ‘‘Ik heb twee boten en een helikopter gestuurd. Wat wil je nog meer dat ik doe?’’

Heb jij het beste met jezelf voor?

Net als de man op zee, negeren wij soms de oplossingen die voor onze neus liggen, omdat ze niet passen in het plaatje dat ons brein of ego heeft van ‘de juiste vorm van hulp’. Velen van ons denken dat we al het beste met onszelf voorhebben. Dat we er alles, of op zijn minst veel, aan doen om de kwaliteit van ons leven zo goed mogelijk te maken. Maar heb je je weleens afgevraagd of je jezelf wellicht ook onbewust tegenwerkt? Of er sprake is van zelfsabotage?

Hoeveel moeite doe jij om jouw blinde vlekken op te sporen?

Heb je weleens aan een dierbare eerlijke feedback gevraagd over wat zij bijvoorbeeld minder leuk vinden aan jou?

Een vraag die heel snel, heel veel waardevolle informatie kan opleveren over jouw blinde vlekken.

De verdrinkende man in ons allen

Stiekem zijn heel veel mensen zoals de verdrinkende man op zee. In tijden van crisis, wanneer hen de ene na de andere hulplijn wordt aangeboden, weigeren zij de hulp te accepteren. Of beter gezegd: ze hebben vaak niet eens door dat hetgeen wat voor hun neus ligt, de weg uit hun crisis kan betekenen. De hulp komt niet in de vorm, toon of persoon die in hun plaatje past. Dus negeren ze het, zien ze het over het hoofd of wijzen ze het af, en verzuipen ze vrolijk verder.

Gaat het weer een paar dagen goed met ze, dan vergeten ze überhaupt dat er nog werk aan de winkel is.

Jouw saboteurs manifesteren mee

Wat velen niet beseffen, is hoe groot de invloed van die blinde vlekken, die onbewuste saboteurs, is op ons dagelijks leven.

Van het ontwikkelen tot het in stand houden van ziektes, het aantrekken van toxische relaties of vriendschappen, een tekort aan financiële middelen, tot aan diverse catastrofes die ons van dag tot dag ‘overkomen’.

Niets in jouw leven is een kwestie van pech, toeval of – erger nog – een ‘straf van God’. Het zijn jouw eigen saboteurs als onbewuste programma's die mee manifesteren en jouw leven vormgeven.

Het systeem achter het systeem

Alles in dit universum is erop gericht om de ziel te helpen groeien en transformeren, zodat zij stap voor stap terug kan gaan naar haar meest pure, zuivere essentie.

Niet gek dus, als je bedenkt dat planeet Aarde een briljant bedachte creatie is, die is ingericht op een aantal basisprincipes die dat helpen mogelijk te maken. Met als een van de belangrijkste principes: dat het leven, zoals wij dat als individu ervaren, een spiegel is van onze binnenwereld. Bestaande uit onze overtuigingen, verlangens, onverwerkte trauma’s, ons zelfbeeld, et cetera.

Waarom werkt het zo?

Dit systeem is niet bedacht om te plagen, maar om ons te helpen identificeren waar wij nog niet heel zijn. Het doet dit, onder andere, door middel van de ‘wet van resonantie’ , of zoals de meeste mensen het kennen: ‘de wet van aantrekking’.

De wet van resonantie, die stelt dat we aantrekken wat in ons leeft, helpt ons op deze manier te ontdekken wat nog aandacht vraagt.

De wet van Resonantie

Deze wet zou je kunnen zien als een systeem van grote energetische magneten. Alles van gelijke frequentie trekt elkaar automatisch aan. Omgekeerd stoot alles wat niet matcht elkaar af. Armoede trekt armoede aan en geen overvloed. Eenzaamheid trekt meer eenzaamheid aan en niet meer liefde.

Wie herkent niet dat je in een groep met mensen altijd vrij snel een duidelijke voorkeur hebt voor bepaalde personen, en bij anderen het liefst ver uit de buurt blijft? Je vibreert nou eenmaal wel of niet op hetzelfde level.
Een ander mooi voorbeeld is mogelijk herkenbaar als je veel doet aan persoonlijke en/of spirituele ontwikkeling: dat je merkt dat er regelmatig mensen uit jouw netwerk naar de achtergrond verdwijnen of volledig wegvallen. Je vindt, onbewust, geen resonantie meer bij elkaar.

Waar is jouw wereld vol van?

Wil je weten waar jij nog wat te helen hebt? Denk dan eens na over de vraag: ‘‘Waar is jouw wereld vol van?’’

Er zijn mensen die overal agressie zien. De wereld is in hun ogen corrupt, verdorven en onveilig. Zij zien het overal waar ze komen. Scenario’s die hun overtuigingen bevestigen, worden dagelijks aangeboden door de wet van resonantie. Het universum zegt letterlijk: “U vraagt, wij draaien.”

Nogmaals: niet om te plagen, maar omdat het wil dat wij ons bewust worden van wat er in ons leeft, zodat wij dit kunnen helen. Het wil ons vooruit helpen.

Zou het ons geen spiegel bieden, dan zouden wij nooit onze reflectie, en dus onszelf, kennen.

Waarom de een meer dan de ander

Zelfsabotage zit in ons allemaal, maar er zijn grote verschillen. Er zijn mensen die een gigantische zelfsaboteur hebben. Die meestal extra actief wordt vlak voor een mogelijke, grote doorbraak in hun proces van heling. Veelal betreft dit mensen met een behoorlijk traumatisch verleden. Want voor hen voelt het veiliger om de wereld buiten zich te observeren, beoordelen en aan te vallen, dan naar binnen te gaan, waar de echte pijn zit.

Zelfsabotage komt in vele vormen

Zelfsabotage kent ook vele vormen. Van hoogmoed: ‘‘Ik weet het allemaal beter,’’ tot aan minderwaardigheid: ‘‘Ik verdien het om te lijden en ik ben geen beter leven waard’’, en alles daartussenin.
Of, zoals in mijn geval: zo hard werken aan je eigen trauma’s en bezig zijn met ‘beter worden’, dat dit op zichzelf een nieuwe overlevingsstrategie wordt die me af leidt van de echte oplossing.

Saboteurs in actie

Alleen nog luisteren naar sprekers die jou niet triggeren. Een heel netwerk om je heen bouwen van mensen die exact hetzelfde in hetzelfde schuitje zitten, zodat je je niet meer hoeft te verdedigen voor jouw keuzes. Of simpelweg niemand meer dichtbij je laten komen.
Allemaal keuzes die de ruimte voor een gezonde portie spiegeling en feedback minimaliseren.
Zelfs al gebeurt dat grotendeels onbewust, het leven zal bij een gebrek aan die feedback, je toch weer op andere (soms pijnlijke) manieren moeten gaan spiegelen. Om het onbewuste, bewust te maken.

De saboteur is niet de vijand

Jouw zelfsaboteurs zijn niet iets om te vervloeken of te bestrijden. Het zijn oude mechanismen die ooit door onszelf, onbewust, in het leven zijn geroepen om ons letterlijk in leven te houden. Vaak in de allereerste levensjaren met een duidelijke functie. Je kunt ze beschouwen als een deel van jou wat zich ooit vast heeft gezet en wat niet mee is gegroeid. Deze poortwachters, zoals iemand het van de week zo mooi omschreef, staan bewapend tot aan hun tanden aan jouw poort. Vechten alles en iedereen aan wat ook maar riekt naar gevaar. Zelfs als juist datgene kan leiden tot meer geluk, liefde of genezing.

In plaats van ertegen strijden is het beter om er bewustzijn op te leren krijgen. Leer jouw poortwachters kennen, observeer ze, omarm ze. Daarin ligt de sleutel tot transformatie.

Hoe vind ik mijn saboteurs?

Volg jouw triggers! Zijn er sprekers die jou enorm triggeren? Ga er eens met een open mind naar luisteren. Die ene collega waar je zoveel weerstand tegen voelt? Spendeer eens wat tijd met hem of haar. Omstandigheden die je stoïcijns vermijd? Waag eens een poging. Triggers zijn namelijk kansen. Duidelijke signalen dat jouw poortwachters, jouw zelfsaboteurs, in actie komen. Wat dus juist betekent dat daar een mogelijkheid ligt om stukken te identificeren van jezelf die lang verborgen zijn gebleven.

Tijd om het tij te keren?

Wees niet als de verdrinkende man die iedere poging om hem te redden afwees omdat hij ervan overtuigd was dat zijn redding er op een bepaalde manier uit moest zien.

De spreekwoordelijke reddingsboten van het leven komen in vele vormen. Een pittig maar welgemeend advies, feedback van een vriend of vijand, een podcast van die ene spreker waar je zoveel weerstand tegen voelt.

Als jij open durft te staan voor reddingsboten in andere gedaantes, dan zou dat zomaar het begin kunnen zijn van een wonderbaarlijke transformatie.

Van Zelftwijfel naar Zelfliefde, leer van de spiegels om je heen

Tue, 11 Mar 2025 14:59:51 GMT

Zelfliefde, een thema waar velen van ons flink mee kunnen worstelen. Het maakt niet uit hoe oud je bent, van jezelf houden is voor velen niet zo vanzelfsprekend als dat het zou moeten zijn. Het is een diepgaand thema dat vaak ten grondslag ligt aan veel andere problemen. Hoe kun je hierin groeien?

Heb ik een probleem dan?

Veel mensen realiseren zich niet eens dat ze niet genoeg van zichzelf houden. Want wij leren in deze wereld de oorzaak van zo’n beetje alles, buiten onszelf te leggen. Ook bedenken we graag verhalen, voor onszelf en voor elkaar die als het ware een vrijbrief zijn om niet te hoeven veranderen. ‘Zij heeft een slechte jeugd gehad, dus zorgt ze zo slecht voor zichzelf’, of: ‘Ik kom uit een tijd waar men niet bezig was met van jezelf houden, en nu ben ik te oud om daar nog wat aan te doen.’

In sommige kringen is zelfliefde zelfs een vies woord. ‘Je moet niet van jezelf houden maar van anderen. Geven en niet aan jezelf denken, dat is hoe het hoort!’

Zolang je je niet bewust bent van bepaalde patronen is het erg lastig om ze te doorbreken, maar blijven de effecten ervan onverminderd doorgaan.

De Spiegel

Wat als de sleutel tot het oplossen van je problemen en het verbeteren van de kwaliteit van jouw leven binnen in jou ligt? En de wereld, en dan vooral de mensen om ons heen, daarin dienen als een liefdevolle en soms confronterende spiegel? Een spiegel die je vooral inzicht geeft over jouzelf.

Zelfs al geloof je daar niet in, daag jezelf dan eens uit door de volgende vraag te stellen: Wat is het dat andere mensen aan mij terug reflecteren?

Is dat voornamelijk waardering? Zien mensen jou staan? Hoe reageren mensen op jou temidden van een menigte, op een verjaardag, een bijeenkomst? Welke rol heb je in jouw familie of gezin? Voel je gezien door jouw partner? Of als je geen partner hebt, hoe verlopen jouw dates? Hoe word je behandeld door jouw collega’s? Als er op al deze gebieden weinig op te merken valt, je bent overal een graag geziene gast, je krijgt waardering, men ziet je staan, hoort je, neemt je serieus. Dan hoef je niet verder te lezen. Want, zoals de universele wetten van de ziel gebieden: zo binnen, zo buiten . Als het stukje zelfliefde, de waardering die je hebt voor jezelf goed zit. Dan is dat ook wat je ziet in de wereld om jou heen.

Mijn levensthema

Voor mij is (een gebrek aan) zelfliefde een van de belangrijkste thema’s in mijn leven. Die zich tot op heden voornamelijk heeft gemanifesteerd in mijn liefdesleven. Alle andere leefgebieden hebben voor mij bijna altijd een beetje aangevoeld als ‘een makkie’. Carrière maken, geld verdienen, huisvesting vinden, talenten ontplooien, gezond leven, daar ligt niet of nauwelijks mijn uitdaging.

Waar die dan wel lag? Daar moest ik op de harde manier achter komen.

Door keer op keer tegen dezelfde spreekwoordelijke steen aan te lopen. Een afwezige vader, wat ik als klein meisje vertaalde naar: ‘ik ben niet leuk genoeg voor papa om te blijven’. Ook al lag de werkelijkheid vanzelfsprekend een stuk gecompliceerder.

The story continues…

Gevolgd, natuurlijk, door een aantal keiharde levenslessen in de vorm van stukgelopen liefdesrelaties. Met mannen die, om verschillende redenen, niet volledig voor mij konden gaan. Een patroon dat ik jarenlang als extreem pijnlijk en verdrietig heb ervaren. Totdat ik begon in te zien dat ik de rode draad was in deze verhalen en zij spiegels waren, voor dat deel in mij wat nog altijd gebroken is.

Zoals je een tandarts ook niet vervloekt voor het vinden van dat ene gaatje temidden van al die gezonde tanden, zo is het ook volstrekt nutteloos om alle personen in je leven de schuld te geven voor het onbewust traceren van de ‘gaatjes’ in je hart.

De acteurs in ons leven

Verschillende spirituele tradities zoals de Kabbala, leren dat de mensen die een belangrijke rol spelen in ons leven, voorbestemd zijn om die exacte rol te spelen. Niet als een soort wrang levensspel, maar uit liefde. De ziel streeft namelijk naar heling en expansie, en pijn is daarin een belangrijke leermeester. Wanneer alles van een leien dakje gaat, genieten we wellicht wel, maar groeien we niet of nauwelijks. Zoals een kinderlichaam groeipijnen ervaart, onze spieren pijnlijk en week voelen wanneer we ze trainen, zo is pijn ook een groeimechanisme van de ziel.

Groei en expansie

Waarom dat zo is, zijn uitgebreide antwoorden op te vinden, onder andere in de Kabbala en zal ik nu verder niet op ingaan.

De ‘acteurs’ in ons leven, onze partners, kinderen, ouders, broers, zussen, vrienden etcetera, zijn er om ons te laten zien waar groei nodig is en expansie mogelijk is. Volgens diverse spirituele zienswijzen kunnen onze zielen ervaringen aantrekken die ons helpen groeien. Als jouw ziel hier komt met een grote wond op verlatingsangst, dan zou het er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om op te groeien bij ouders die gaan scheiden, of die je op een andere manier ‘verlaten’. Gedurende jouw leven zul je gebeurtenissen ervaren die diezelfde wond blootleggen. Zodat we er ons bewust van kunnen worden en de pijn in onszelf kunnen transformeren. Doen we dat, dan doorbreken we daarmee dus ook de cyclus van gebeurtenissen en zullen die zich niet langer blijven herhalen.

Pijnlijke patronen

Wanneer er sprake is van een pijnlijk, terugkerend patroon in je leven dan is het de moeite waard om even stil te staan en bij jezelf te rade te gaan wat er in jou wordt aangeraakt door deze personen of situaties. Tref je steeds partners die je emotioneel verwaarlozen. Dan kun je bij iedere partner weggaan, driftig op zoek gaan naar de volgende, zonder het probleem eerst in jezelf op te lossen. De kans dat jouw volgende partner hetzelfde gedrag vertoont is zeer groot! Vraag jezelf af: Waarom trek ik deze partners aan? Welke overtuiging heb ik over mijzelf die op deze manier steeds weer door een ander bevestigd wordt?

Van daarbuiten naar hierbinnen

Dit is moeilijke materie voor sommigen. Een totale verschuiving van alle of ten minste een groot deel van de verantwoordelijkheid op de buitenwereld plakken, op ‘toeval’, of pech, naar jezelf. Terwijl juist daar de sleutel tot verandering ligt besloten. Gelukkig hebben wij altijd een keuze. Wij mogen ervoor kiezen om de schuld buiten onszelf te leggen en door te gaan zoals we gewend zijn. Wetende nu, dat net zoals de wet van de zwaartekracht geen uitzondering maakt voor ‘goede’ of ‘slechte’ mensen, ook de wetten van de ziel geen uitzondering maken en de ziel op een later moment of in een volgend leven opnieuw de kans krijgt om het alsnog te transformeren.

God, of het Universum, wil namelijk niets dan het allerbeste voor een ieder van ons. Met het transformeren van ieder pijnstukje in onszelf, kunnen wij daar meer en meer van ontvangen.

Oh mijn (innerlijk) kindje

Ken je dat, dat je in een korte periode ineens enorm getriggert wordt door interactie met andere mensen? Dat je ineens weer enorm geconfronteerd wordt met jouw pijn op het gebied van zelfliefde. Dat gevoel van niet ‘heel’ zijn van binnen.

‘’Au’’, zegt dan jouw innerlijk kindje. ‘’Au’’, zegt jouw hart.

Soms verpakt in boosheid of in eindeloze discussies die je in jouw hoofd voert met mensen, of in de neiging om mensen die je kwetsen weg te duwen of terug te pakken.

Wat moet ik dan doen? Vraag je je wellicht af.

Iedere keer als je getriggert wordt, als iemand dat ene gaatje in je kies weet te vinden, sta dan even stil, letterlijk en figuurlijk.

Pauzeer en onderdruk jouw neiging om direct te handelen. Voel. Voel voorbij de initiële emotie, meestal boosheid of irritatie, om al gauw uit te komen bij de onderliggende emotie, meestal verdriet. De ander was als de tandarts, die precies de beurse plek in jouw tand wist te vinden en daarin prikte. Nu is het tijd om die zere plek te helen.

Wacht even voor je reageert

Op het moment dat je even de tijd neemt om op een diepere laag te voelen, in plaats van direct defensief te reageren, maak je ruimte voor wonderen. Dan kan het licht binnenkomen. De zuivere inspiratie over wat juist is om op dit moment te zeggen of doen.

Het mooie is, door te voelen, er niet voor weg te lopen, transformeer je de pijn! Niet in een keer, zeker niet bij diepe emotionele wonden, maar laagje voor laagje. Durf ernaartoe te gaan. Er kan je niets gebeuren. Loop er niet langer van weg, door afleiding of tijdelijke oplossingen die even verlichting geven want de kans is groot dat het je blijft overkomen totdat je het aankijkt. Misschien in andere situaties, op andere plekken en met andere personen, maar de essentie blijft hetzelfde.

Een liefdevolle uitnodiging

Als zelfliefde, of beter gezegd een gebrek daaraan, ook jouw thema is. Let dan de komende periode eens extra op situaties die jou raken. Alles waar boosheid, irritatie, verdriet of teleurstelling om de hoek komt kijken. Vraag jezelf af: Waarom raakt dit mij? Wat raakt het in mij aan?

Ga daar maar naar toe, zo vaak als nodig is, zo lang als nodig is.

Tegenstrijdig als dit klinkt: niet vanuit de intentie om het eens even te veranderen, maar om ermee te zijn, het te zien voor wat het is en het te omarmen in liefde. Geloof het of niet, juist dan verandert het!

Zelfliefde is een reis, geen eindbestemming. Hoe vaker je durft te voelen en te reflecteren, hoe meer je jezelf bevrijdt van oude patronen. Wat kun jij vandaag doen om iets liever voor jezelf te zijn?

Manifesteren hoef je NIET te leren

Sun, 09 Feb 2025 12:32:48 GMT

Het concept ‘manifesteren’ is een van de beste verdienmodellen van nu. De seminars en online trainingen vliegen je tegenwoordig om de oren. Voor honderden euro’s leert de expert jou wel even hoe jij binnen zes maanden miljonair wordt of jouw soulmate ontmoet. Het is even een investering, maar die heb je er natuurlijk zo uit als dat miljoen binnen is. Mocht je van plan zijn hier geld aan uit te geven, wacht dan nog héél even. Mijn overtuiging is namelijk dat manifesteren niet iets is wat je hoeft te leren om jouw droomleven te bereiken, maar dat er wèl iets anders nodig is.

Manifesteren doe je automatisch

Wat veel mensen niet weten is dat het idee van manifesteren, oftewel het aantrekken van iets waar je energie en aandacht aan geeft, altijd en automatisch gebeurt. Voor deze vorm van manifesteren heb je geen visionboard, expert of cursus nodig.

Het is zogezegd een ingebouwd mechanisme van het universum waar wij in leven. Net zo echt als wet van de zwaartekracht hier op aarde. Èn als je het gaat snappen ook net zo zichtbaar. Want het is als het ware een spiegel of een echo, die aan de buitenkant (de buitenwereld) laat zien wat er aan de binnenkant (jouw binnenwereld) leeft.

Manifesteren is geen nieuw concept

In bijna alle oude geschriften is dit principe terug te vinden. Ik reciteer vaker passages vanuit verschillende bronnen die dit onderbouwen. Mijn doel in dit blog is niet om te bewijzen dat het zo werkt maar vooral om je er (wellicht opnieuw) bewust van te maken. Zodat je het in jouw voordeel kunt gebruiken. Voor nu beperk ik mij daarom tot een van de vele teksten uit de Bijbel die de gaat over de kracht van onze woorden, overtuigingen en gedachten:

Marcus 11 vers 12-24

12 Toen ze de volgende dag uit Betanië vertrokken, kreeg Hij honger. 13 Hij zag in de verte een vijgenboom die in blad stond en ging erheen in de hoop iets eetbaars te vinden, maar toen Hij bij de boom gekomen was, trof Hij alleen maar bladeren aan; het was namelijk nog niet de tijd voor vijgen. 14 Hij zei tegen de boom: ‘Nooit ofte nimmer zal er nog iemand vruchten van jou eten!’ Zijn leerlingen hoorden dit. ...

20 Toen ze ’s morgens vroeg weer langs de vijgenboom kwamen, zagen ze dat hij tot aan de wortels verdord was. 21 Petrus herinnerde zich het voorval en zei: ‘Rabbi, kijk, de vijgenboom die U vervloekt hebt, is verdord.’ 22 Jezus zei tegen hen: ‘Heb geloof in God. 23 Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt: “Kom van je plaats en stort je in zee,” en niet twijfelt in zijn hart, maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren. 24 Daarom zeg Ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.

Hoe krijg ik grip op dit proces?

Dat je dingen aantrekt in je leven is een feit. Dat dit op bewust en onbewust niveau gebeurt evenzo. Dat betekent dus dat jouw gedachten en emoties jouw leven continu vormgeven. Het gaat zelfs zover dat de ogenschijnlijk kleinste incidenten of gebeurtenissen veelal een gevolg zijn van iets wat jij bewust of vaker onbewust de ether in gezonden hebt. Maar de grote vraag is dan ‘hoe krijg ik grip op dit proces’? Want als niet alleen jouw fysieke acties, maar ook jouw gedachten, emoties, overtuigingen en alles wat je uitspreekt invloed heeft op de materie, dan kun je daar dus ook een bewuste, positieve bijdrage aan leveren.

Default mode

De ‘default mode’ van een mens hier op aarde is dat alle energie vrij door hem of haar heen kan stromen. Anders gezegd leeft iemand dan in volledige overgave en het vertrouwen dat er voor hem of haar wordt gezorgd en dat alles wat er gebeurt, precies is zoals het hoort te zijn. Geen spanning, geen weerstand.

Het is als de palmboom die met haar diepe wortelsysteem en haar buigzame stam, sierlijk meewaait met de sterkste wind, om uiteindelijk altijd weer ongeschonden terug in dezelfde positie te belanden.

Zolang alle energie ongehinderd door ons heen kan stromen zijn we gezond, gelukkig en komt alles wat we nodig hebben individueel en collectief, automatisch naar ons toe.

Waar de ellende begint

Het gedonder begint wanneer de energie niet meer vrij kan doorstromen. Dat heeft niet zozeer te maken met positieve of negatieve emoties, maar met de weerstand die we ertegen bieden. Ofwel het samentrekken, het verkrampen en het vasthouden ervan. Om een voorbeeld te geven: Als er zich een situatie voordoet waar we verdrietig om zijn dan is er nog weinig aan de hand. Mits het ons lukt om dat verdriet door ons heen te laten gaan. Door het volledig te voelen, erkennen en daarna ook weer los te laten.

Wat wij mensen daarentegen vaak doen is op een bepaalde manier verkrampen wanneer wij dergelijke emoties voelen. Want het is pijnlijk en onprettig. We vluchten ervoor weg, onderdrukken het, plakken er allerlei verhalen aan vast, of we stappen in de slachtofferrol en gaan de pijn eindeloos herhalen. Allemaal met hetzelfde resultaat: de energie stagneert en blijft in het lichaam hangen.

Wij zijn niet beschikbaar

Met als grote gevolg dat we allemaal, enkele uitzonderingen daargelaten, bestaan uit een opeenstapeling van gestagneerde energie (blokkades), die voorkomt dat de levensenergie vrij kan stromen. Het verzorgende Universum, God, de Bron is altijd om ons heen om ons te vullen met zijn Licht. Het Licht wat zoals ik eerder schreef, zorgt voor gezondheid, vervulling en alles waar ons hart naar verlangt. Maar… wij zijn niet beschikbaar. Er is geen ruimte om die energie volledig te ontvangen. Omdat het zo vol zit met andere dingen. Die op hun beurt weer meer aantrekken van dat wat we juist niet willen.

De emmer zit vol

Om maar weer een metafoor te gebruiken, wat doe je als een emmer vol zit met rommel? Dan leeg je hem. Des te meer reden om dat te doen als je weet dat diezelfde emmer gevuld kan worden met pure schoonheid en alles waar je al zo lang naar verlangt.

Zoals Michael W. Singer het vaak omschrijft, de stroom van het leven kun je zien als een rivier en de blokkades die je met je meedraagt als een heleboel hele grote stenen die samen een dam vormen. Aan ons de taak om steen voor steen te verwijderen zodat de rivier weer optimaal kan gaan stromen.

Hoe leeg je die emmer?

Hoe leeg je de emmer? Hoe verwijder je die stenen?

Door jouw innerlijk werk te doen. Niet eenmalig of af en toe, maar elke dag opnieuw. Leer hoe je kunt voorkomen dat er nieuwe stenen bij komen. Hoe je op ieder moment van de dag, bij alles wat zich aandient, kunt ontspannen inplaats van aanspannen. Hoe je alle emoties, hoe zwaar ze ook zijn, steeds makkelijker door jouw systeem heen kunt laten gaan. Innerlijk werk gaat over stil worden, naar binnen gaan en niet langer weglopen voor dat wat je een leven lang hebt opgespaard.

Mocht je meer willen weten over hoe je dit in jouw dagelijks leven kunt toepassen, dan kan ik de boeken en podcasts van Michael W. Singer van harte aanbevelen.

De emmer legen èn zorgen dat er niet meer bij komt

Het allerbelangrijkste is dus leren hoe alle emoties (energie) vrij door jou heen kunnen bewegen, want anders ben je aan de ene kant de emmer aan het legen door bijvoorbeeld ademwerk, plantmedicijn ceremonies of een familieopstelling, maar ben je aan de andere kant net zo hard weer aan het vullen met nieuwe rommel.

Wil je het goed aanpakken, doe dan beiden. Vind jouw eigen manier om met jouw huidige, dag in dag uit emoties om te gaan EN ga aan de slag met alles wat al een tijdje onaangeraakt in jouw binnenste opgeslagen ligt.

Full circle

Wat ik zo mooi vind aan mijn eigen spirituele zoektocht is dat de meest fundamentele principes die ik als kind en jonge vrouw geleerd heb uit de Bijbel, altijd full circle weer terugkomen in mijn lessen en inzichten van nu.

Zo hoorde ik vroeger altijd: ‘’Zoekt EERST het koninkrijk van God en zijn gerechtigheid en al het andere zal u gegeven worden.’’ ( Matteüs 6:33 ) Een tekst die ik niet met mijn hoofd, maar wel met mijn hart begreep. Want ik had een diep vertrouwen in God, en dat Hij, als wij ons richten op Hem, voor ons zou zorgen en ons alles zou geven wat wij nodig hebben.

Over de vraag waar we dat koninkrijk van God dan konden vinden zei Jezus, dat dat IN ONS is: Lukas 17:21 ‘’En men zal niet zeggen: Ziet hier, of ziet daar, want, ziet, het Koninkrijk Gods is binnen in u.’’

Manifesteren hoe je niet te leren

Daarom wil ik eindigen door met deze teksten in gedachten weer terug te gaan naar waar ik mee begon. Dat manifesteren geen trucje is wat je hoeft te leren. Dat we allemaal, zonder uitzondering aantrekken waar we energie en aandacht aan besteden, bewust of onbewust. En dat aantrekken het beste gaat als de energie, God, de Bron vrij door ons heen kan stromen. Dat God vrijer door ons heen kan bewegen op het moment dat wij stiller worden, naar binnen gaan en ons innerlijk werk doen. Omdat de blokkades en de weerstand dan afnemen en er weer ruimte ontstaat voor die (optimale) stroom.

Manifesteren, als je het zo wilt noemen, is dus op een bepaalde manier wel degelijk hard werken, maar niet op de manier die je wellicht dacht. Het werk zit hem vooral aan de binnenkant. De buitenkant, ofwel de fysieke manifestatie volgt dan vanzelf.

Ikke, ikke, ikke of..?

Laten we eerlijk zijn, past dat niet ook veel beter in het plaatje van een liefdevol en eerlijk Universum? Waar het niet zo is dat ieder vanuit een ‘ikke, ikke, ikke’ kan manifesteren wat hem alleen dient. Maar dat het vraagt om heling op individueel niveau, wat daarmee direct ook het collectief ten goede komt. Want ‘’hurting people, hurt people’’.

Dat vanuit die heling, de stroom van het leven brengt wat je nodig hebt. Waarbij opnieuw niet alleen gekeken wordt naar het ‘ik’, maar naar het groter geheel en wat goed is voor allen. Als ik daar over nadenk dan kan alleen maar zeggen: WAUW! Wat is het leven toch wonderbaarlijk schoon!

Wanneer de warmte verdwijnt: over rouw, emoties en het hervinden van balans

Thu, 02 Jan 2025 10:55:04 GMT

De boodschap van een koude douche: wat negatieve emoties je willen vertellen.

Nietsvermoedend stap ik mijn douchecabine in, de warme waterstralen verwelkomend op mijn huid. Nog geen minuut duurt het voordat het warme water kouder begint te worden. Ik draai de koude kraan wat terug maar het maakt geen verschil. Het water wordt beetje bij beetje minder warm tot op het punt dat het ongemakkelijk begint te worden. De koude kraan is inmiddels volledig dichtgedraaid en ik sta midden in de winter, onvrijwillig onder een mager, koud straaltje water te rillen en te verlangen naar de vertrouwde warmte van de douche. Gek genoeg weet ik ook precies wat de verborgen boodschap is hierachter.

Negatieve emoties gezond beleven

Heb je wel eens nagedacht over emoties en het effect dat ze hebben op je lichaam en leven? In het bijzonder de emoties die wij beschouwen als negatief, kunnen zeker wanneer ze langer aanhouden een verwoestend effect hebben. Emoties onderdrukken is niet goed voor het lijf, maar weken, maanden of jaren erin blijven hangen ook niet. Is er een gezonde manier waarop je 'negatieve' emoties kunt beleven, zonder dat het schade doet aan jouw mentale en fysieke gezondheid? Ik denk van wel.

Het effect van 1,5 week rouwen

Mijn geliefde kat die mijn hele volwassen leven bij mij heeft gewoond is enkele weken geleden overleden. Ik moest hem laten inslapen omdat zijn lichaam op was. Dit beestje was mijn alles en vanzelfsprekend was ik er kapot van. Luid als een kind heb ik gehuild vlak voor en na zijn overlijden. Anderhalve week kreeg ik geen hap door mijn keel. Mijn buik was zo plat dat hij van ellende naar binnen viel en ik moest ORS nemen om mezelf overeind te houden. Ik had hartkloppingen, wallen die niet meer weg te camoufleren waren en al mijn spieren deden pijn.

Slechts anderhalve week rouwen, niet eens om een mens maar om een dier, en mijn lichaam leek wel in een staat van complete verval.

In deze hoedanigheid stond ik die bewuste dag onder een magere, koude waterstraal. Waardoor ik de boodschap erachter direct begreep: In deze staat blokkeer ik de stroom van het leven en kan de warmte van de Bron mij niet meer bereiken.

De heilige geschriften

Ik heb me regelmatig afgevraagd waarom onder andere de Christelijke, Boeddhistische en Hindoeïstische geschriften zo hameren op positieve emoties zoals liefde, dankbaarheid en vreugde. Niet eens maar vele malen staat er geschreven; wees vreugdevol, heb lief, wees dankbaar. Positieve emoties worden aan alle kanten gestimuleerd.

Tegelijkertijd als het gaat over ‘negatieve’ emoties, komt daar bijna altijd een waarschuwing bij. Nergens worden deze emoties ontkent of wordt gezegd dat je ze niet mag voelen. Wèl wordt vaak gezegd dat je moet zorgen dat je ze gauw loslaat, dat ze geen bezit van je gaan nemen of zoals de Bijbel zegt over boosheid bijvoorbeeld:

Efeziers 4:26 : ‘’Als u boos wordt, zondig dan niet: laat de zon niet ondergaan over uw boosheid.’'

In het Boeddhisme komt dit ook terug:

Dhammapada vers 277 : ''Wat je ook voelt, het is vergankelijk. Vasthouden eraan brengt lijden.''

‘God keert mij de rug toe’

In datzelfde licht leg ik de link naar hoe eeuwenlang, en in bepaalde tradities vandaag de dag nog steeds, wordt gezegd dat wanneer je zondigt, God zich van je afkeert. Of er een scheiding ontstaat tussen jou en God. Alhoewel ik persoonlijk geloof dat dit onmogelijk is, omdat God in alles is en alles in God. Wat in de Advaita bedoeld wordt met: ' Tat Tvam Asi '.

Geloof ik wel in de tijdelijke illusie van afgescheiden zijn van God, de Bron of Source.

Je knijpt zelf de waterslang dicht

Als je het begrip zonde ziet als alles wat niet voortkomt uit zuivere liefde, zoals; angst, haat, jaloezie, wrok, onzekerheid, verdriet etcetera. Dan is het begrijpelijk dat een persoon na of door het zondigen de ervaring kan hebben dat God zich van hem af heeft gekeerd. Zelfs al is dit nooit aan de orde.

Je staat nog wel onder de douche, maar het is nog maar een mager, koud stroompje wat er naar beneden komt vallen. Niet omdat de Bron voor jou is opgedroogd, maar omdat je zelf, meestal zonder dat je het doorhebt, de slang dichtknijpt.

Niet de emotie, maar de manier waarop

Lange tijd heb ik mij verzet tegen dit idee. Negatieve emoties horen toch bij het leven? Hoe kunnen die dan tegennatuurlijk zijn? Dat zijn ze niet.

Wat ik wel ben gaan inzien is dat de manier waarop wij geconditioneerd zijn op het ervaren van ‘negatieve’ emoties tegennatuurlijk is en daarom op haar beurt zulke verwoestende uitwerkingen heeft op het lichaam en het leven.

Emoties zoals rouw, verdriet, angst, boosheid zijn er om gezien en erkend te worden. Volledig gezien en erkend.

Wat wij mensen daarentegen vaak doen is eraan vasthouden. Er verhalen aan plakken. Wij gaan ervoor zitten, met vioolmuziek op de achtergrond en herhalen tot in den treuren, de rottigste scenes van de film. Denkende dat wij onze emoties dan netjes voelen.

Hoe moet het dan wel?

Echt voelen is grotendeels een fysieke aangelegenheid. Neem mijn verdriet van de afgelopen weken bijvoorbeeld. Voor mij vooral voelbaar als een onrustige energie in mijn hartstreek. Als ik even ga zitten en er bewust met mijn aandacht naartoe ga, dan kan ik dat prima handelen. Soms komt er een traantje, of twee. Ik voel en erken wat er leeft zonder het weg te wensen en negen van de tien keer verdwijnt het dan direct. Soms blijft het wat langer en dat is ook oké.

Echter waar ik mijn dagen mee vulde waren herbelevingen van een van de meest verdrietige momenten die ik de afgelopen jaren heb meegemaakt. Ik verloor mijn geliefde kat niet een keer, maar wel duizend keer. Mijn lijf kreeg geen rust, daar het geen onderscheid kent tussen een daadwerkelijke fysieke ervaring of iets wat je voor je ziet in gedachten.

De dezelfde boodschap van alle kanten

De kaarten die ik deze periode trok van verschillende kaartensets hadden een duidelijke rode draad: ‘Get yourself together!’ , Uiteraard steeds vanuit liefde benaderd: ‘Voel je emoties en ga verder met je leven. Raap jezelf op, er wacht zoveel moois op jou.’

Dus dat heb ik gedaan. Of beter gezegd, dat ben ik aan het doen.
Ik heb mijn hand van de waterslang gehaald en laat de warmte langzaam maar zeker weer toe in mijn leven.

Met de stroom mee

Esther ‘Abraham’ Hicks spreekt altijd over meegaan met de stroom en de weg van de minste weerstand. Over hoe het leven en het universum zo zijn opgebouwd dat je er het soepelst doorheen beweegt wanneer je in acceptatie en in vrede bent met alles wat zich aandient.

Volgens haar zijn ‘negatieve’ emoties een signaal van tweedracht tussen jou en je ziel. Eigenlijk heel logisch. Als je verdrietig bent, om maar een voorbeeld te noemen, dan ben je dat (meestal) omdat de realiteit anders is dan je op dat moment zou willen. Hetzelfde geldt voor boosheid en andere ‘negatieve’ emoties. Volledige overgave aan het leven, durven te vertrouwen op dat alles, altijd gestuurd wordt, manifesteert zich in een gevoel van kalmte, dankbaarheid en vaak ook vreugde. Omdat je diep van binnen weet dat alles precies is zoals het moet zijn op dit moment. Zowel op de berg als in het dal.

Geen oproep tot spiritual bypass

Graag benadruk ik dat dit geen oproep is tot spiritual bypass in welke vorm dan ook, noch tot heppie de peppie, positieve vibes en confetti. Het leven omvat zoveel meer en voor alles is een tijd en plaats. Mijn oproep is er vooral een om eens met andere ogen te kijken naar de manier waarop je omgaat met jouw ‘negatieve’ emoties. Waarbij ik negatieve bewust steeds tussen haakjes plaats omdat er een duidelijk oordeel achter het woord schuilt alsof het per definitie slecht is.

Kun je ze echt volledig voelen, toelaten en gaat dat samen met acceptatie of ben je stiekem toch nog in verzet tegen het leven zoals het zich aandient op dit moment?

Leef!

Dus mooi mens, huil, juich, rouw, heb lief, schreeuw, dans, vrees, voel en leef alle kleuren van het spectrum dat ons menselijk bestaan kleur geeft. Dat is ten slotte ook waar wij hier op aarde voor gekomen zijn.

Maar mocht je je net als mij weer eens bevend onder die koude waterstraal bevinden en verlangen naar de warmte, weet dan dat je slechts hoeft te stoppen met het dichtknijpen van de slang. Laat maar los en het warme levenswater zal ook jou weer onverminderd verwarmen.

Jouw geloof heeft je genezen

Fri, 29 Nov 2024 10:58:13 GMT

Een sprankje geloof kan bergen verzetten en wonderen ontketenen. Benieuwd hoe dat werkt?

Heb jij je wel eens afgevraagd waarom de ene persoon spontaan geneest bij een energetische healing en de ander niet of alleen na een heel moeizaam proces? Dat heeft alles te maken met de mate van geloof die iemand heeft en ik vertel je graag waarom dat is.

Genoeg wonderen gezien

In mijn leven heb ik heel wat mensen zien genezen van de meest ernstige maar ook onschuldige aandoeningen. Verhalen van dichtbij en ver weg. Gebedsgenezers in kerken, spiritueel healers en sjamanen maar ook mensen die tijdens een plantmedicijn ceremonie of via andere rituelen zelf tot spontane genezing kwamen.

Waarom zij wel en hij niet?

Tegelijkertijd heb ik mij vaak afgevraagd waarom de ene persoon wel geneest en de ander niet? Lag het aan de kracht van de healer? Zo ja, waarom genazen andere mensen daar dan wel? Was het iemands lot dat bepaalt of en wanneer er sprake mag zijn van genezing? Wellicht tot op bepaalde hoogte.

Maar het was pas veel later dat ik beter ging begrijpen waarom Sanne met een ernstige ziekte, enkele maanden na een energetische healing medisch en wetenschappelijk genezen is verklaard en Henk na alles geprobeerd te hebben nog net zo ziek is als daarvoor.

Universele waarheden

De Bijbel is voor mij altijd een bron van inspiratie gebleven, omdat ik de kracht van haar woorden gedurende mijn leven al vaak ervaren heb.

Tijdens mijn ontdekkingsreis in de wereld van spiritualiteit bleken ook daar keer op keer de diepste en meest transformatieve waarheden overeen te komen met die van de Bijbel. Ze zijn als het ware universeel.

De genezingen van Jezus

Als je de teksten over de genezingen van Jezus gaat bestuderen dan kom je erachter dat hij na afloop bijna altijd iets zegt in de trant van ‘Uw geloof heeft u genezen’.

Woorden waar je makkelijk overheen kunt lezen, maar die eigenlijk exact uitleggen wat er gebeurt. Neem deze voorbeelden:

Matteüs 9:22: "Jezus keerde zich om, zag haar en zei: ‘Houd moed, dochter, uw geloof heeft u gered.’ En vanaf dat moment was de vrouw gezond."
Dit gaat over de vrouw die al twaalf jaar aan bloedvloeiingen leed en genezen werd door in geloof de zoom van Jezus' kleed aan te raken.

Lucas 17:19: "En Hij zei tegen de man: ‘Sta op en ga. Uw geloof heeft u gered.’"
Dit werd gezegd tegen één van de tien melaatsen die terugkeerde om Jezus te bedanken nadat hij genezen was.

Marcus 10:52: "‘Ga heen,’ zei Jezus, ‘uw geloof heeft u gered.’ En meteen kon hij weer zien en volgde hem op zijn weg."
Dit was gericht aan Bartimeüs, een blinde bedelaar, die door zijn geloof zijn gezichtsvermogen terugkreeg.

Alles, werkelijk alles is mogelijk in dit leven, maar als een persoon niet durft te geloven dan kan 'God zelf' hem niet genezen. Een enerzijds pijnlijke maar evengoed hoopvolle gedachte. Want dat betekent dat je zelf veel meer invloed hebt op jouw genezing dan je wellicht ooit hebt gedacht.

Wij zijn de Boom

José Antonio Machado, meester in onder andere Rigpa Energetic Healing, het Dharma Sjamanistische Systeem en Reiki Usui, spreekt in zijn teachings altijd over ‘de Boom’. Wij mensen, dieren, al wat leeft en zelfs al wat schijnbaar niet leeft zijn onderdeel van ‘de Boom’. Noem het God, noem het de Bron. Er is niks buiten God. Alles is in God.

Zoals vissen in de zee misschien kunnen denken ‘water, waar is dat water dan’? Terwijl hun hele wereld uit niets anders bestaat. Zo is het ook met ons mensen. Wij leven in en zijn allemaal takken van die ene Boom. Takken die volledig zijn opgegaan in de identiteit en ogenschijnlijke afgescheidenheid van de tak.

Waar de ellende begint (en ophoudt)

De Boom is heel, de Boom is eenheid, de Boom is liefde, de Boom is volmaakt, de Boom is gezond. De enige manier waarop wij ziekte, pijn, haat en al wat wij zien als ellende, kunnen ervaren is door volledig op te gaan in de illusie van het afgescheiden bestaan als tak.

Een belangrijke side note die ik daarbij wil maken is dat wij als zielen heel bewust hebben gekozen voor deze afgescheiden ervaring. Om redenen waar ik in dit blog niet op in zal gaan, want dat is weer een heel ander onderwerp. Ik benoem het om te benadrukken dat er niets fout is gegaan en dat het niet verkeerd is dat wij onze oorsprong vergeten zijn en daardoor dus te lijden hebben onder de gevolgen daarvan.

Permission slips, genezing en manifesteren

In de channelings van Bashar wordt met regelmaat gesproken over ‘permission slips’. Zijn uitleg over dit begrip heeft voor mij de ogen geopend over genezing, manifesteren en nog een aantal andere zaken. Mede dankzij zijn uitleg ben ik het volledig gaan begrijpen, om de waarheid ervan vervolgens ook zelf te mogen zien en ervaren. Opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Wat heb JIJ nodig om te geloven?

Een permission slip gaat over wat jij als persoon nodig hebt om ergens volledig in te kunnen geloven. Want pas als JIJ er volledig in kunt geloven, dan kan het gebeuren. Dit geldt dus voor zowel genezing als het manifesteren van iets.
Daarvoor hebben wij mensen allerlei rituelen en spreuken bedacht. Die op zichzelf in feite nutteloos zijn en pas van waarde worden op het moment dat het de persoon helpt om te geloven in dat wat hij of zij voor ogen heeft. Alle rituelen, spreuken en dingen die wij doen om iets te bewerkstelligen zijn dus niet anders dan permission slips. Dat wat wij denken nodig te hebben om de deur naar een heling of manifestatie open te zetten.

Het placebo effect

Het zogeheten placebo effect. Denk aan de dokter die tegen de patiënt zegt ‘Dit medicijn is bewezen effectief. Ik heb niets dan goede ervaringen ermee, dit gaat jou beter maken’. Met als gevolg dat de patiënt met het volste vertrouwen de medicijnen slikt en de vruchten ervan plukt.

Uit wetenschappelijke studies blijkt bijvoorbeeld dat het placebo-effect bijzonder sterk is bij pijnbestrijding en depressie. In sommige gevallen kan tot 50% van het waargenomen effect van een behandeling worden toegeschreven aan het placebo-effect in plaats van aan de werkzame stoffen van het medicijn. Maar ook bij medicatie voor andere type aandoeningen is de invloed van het placebo effect aangetoond.

Dè vraag aan jezelf

De vraag die je jezelf kunt stellen als je naar een healer of een gebedsgenezer gaat is: ‘Heb ik voldoende geloof en vertrouwen in deze persoon dat ik oprecht open sta voor de mogelijkheid om te genezen?’, ‘Is deze persoon mijn permission slip, oftewel mijn weg naar genezing?’.

De kunsten van de healer

Natuurlijk is het ook belangrijk dat de healer in kwestie daadwerkelijk bepaalde skills heeft.

Als je mij als typische vrouw met 0,0 voetbalkennis in een pakje zou hijsen en tijdens een officiële wedstrijd om de landstitel op het veld zou plaatsen, dan zou dat vragen om een ramp. Het enige wat ik weet is dat de bal ergens in het doel aan de overkant moet belanden, maar van de spelregels en hoe je moet samenwerken om dat doel te bereiken, heb ik geen flauw benul.

Zo is het ook met een healer. Die moet wel enigszins weten wat hij aan het doen is. Want ook in de ‘sport’ van genezing zijn er spelregels en kaders waar men zich aan te houden heeft, is een bepaalde mate van aanleg wenselijk en moeten eerst de nodige knoppen omgezet worden voordat de universele energieën door iemand heen naar een ander kunnen stromen.

Mijn ervaringen als healer

In de praktijk merk ik dat er een verschil is in mensen waar ik een healing voor doe. Vaak kan ik van te voren al voelen of het effectief gaat zijn, en dat komt omdat ik ‘weet’ hoeveel geloof iemand in mij heeft. Vraag me niet waarom maar dat weet ik gewoon. Zo geschiedde het ook dat er bijzondere dingen zijn gebeurd bij de mensen die mij kunnen zien als hun permission slip. Spontane genezingen, processen die op gang komen, ervaringen van meer rust en ontspanning, beter slapen of ‘ineens’ op een andere manier naar zaken kunnen kijken.
Tegelijkertijd zijn er ook mensen voor wie ik op dit moment niet voldoende reden ben om te durven geloven in verandering en dat is oké. Daar zal een andere persoon of methode hen op termijn weer verder helpen.

De mate van geloof voorspelt dus eigenlijk voor een heel groot deel de eventuele genezing die daarop volgt en ook de manier en het tempo waarop deze plaatsvindt.

Ziekte als leermeester

Een andere belangrijke side note is dat niet iedere ziekte of aandoening er is om (spontaan) van te genezen. Toeval bestaat niet, alles gebeurt met een reden. Ziekte is voor een overgroot deel een gevolg van mentale en emotionele kwesties die een persoon langere tijd met zich mee heeft gedragen. Lang genoeg om zich te kunnen manifesteren tot een fysieke, stoffelijke realiteit.

Met andere woorden, onze ziektes zijn onze grootste leermeesters. Door ze ook zo te benaderen, is niet alleen de kans op genezing groter maar voorkom je ook dat het na een tijd weer terugkeert.

In dit Universum, waar alles zo bewust en doordacht geregeld is, zelfs al zien wij dat niet zo vanuit onze menselijke bril. Weet ook de ziekte die huist in het lichaam van een mens dat als de les geleerd is, de boodschapper (en dus de ziekte) niet meer nodig is.

Genezing van burn-out

Zo zie ik mijn burn-out ook als een gigantisch transformatie proces waarin ik veel oude overtuigingen over mezelf aan het afleggen en transformeren ben. Zoals iemand laatst zei ‘Jij komt terug als Lenore 2.0’. Dat heeft tijd nodig. Mijn hersenen, mijn lichaam, mijn systeem, alles moet in een nieuw ritme komen en nieuwe vormen aannemen. Zou je dat in een oogwenk realiseren dan is de kans op terugval groot. Althans zo is mijn huidige geloof en dus is dit de weg die ik te gaan heb.

Het Mosterdzaad Geloof

Misschien wel een van de mooiste Bijbelteksten die dit principe onderschrijft is de tekst in Matteüs 17:20: "Hij antwoordde: ‘Omdat jullie te weinig geloof hebben. Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaad, kunnen jullie tegen deze berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn. ’”

Durf te geloven!

Deze tekst uit Matteüs is wat mij betreft een prachtige illustratie om mee af te sluiten. Ik zou jou lieve lezer, indien je je op het pad van heling begeeft en de wens hebt om ergens van te genezen. Willen aanmoedigen om anders naar de verschillende rituelen, methodes en healers te gaan kijken. In plaats van te denken dat er maar een weg is naar Rome en dat je bergen met geld moet betalen om door de beste healer behandeld te worden. Probeer in plaats daarvan vooral te voelen wat jou het meeste uitnodigt om te geloven. Bij wie of wat voel jij een sprankeltje hoop oprijzen in jezelf? Laat dàt dan de methode of persoon zijn waarvoor je kiest.

Durf een geloof te hebben ter grootte van een mosterdzaad en zie net als ik de wonderen voor jouw ogen ontvouwen!

Mentale hygiëne: Hou je mind schoon en vind innerlijke rust

Fri, 08 Nov 2024 12:30:06 GMT

Waarom je mind net zoveel zorg nodig heeft als je huis.
Ontdek de impact van mentale hygiëne en hoe het je innerlijke rust kan herstellen.

Wat zou er gebeuren als jij jouw huis vanaf nu nooit meer zou schoonmaken of zou luchten? Hoe zou het er dan uitzien in 5, 20, 30 jaar? Geen prettig idee toch? Gelukkig gaan we zo niet met onze huizen om, maar waarom dan wel met onze mind?

Een onleefbaar huis

Trok jij ook een vies gezicht bij het idee van een huis dat al meer dan 10 jaar niet gelucht of schoongemaakt is? Ik zie dan ramen voor me met groene aanslag waar je niet meer doorheen kunt kijken. Ik denk aan onaangename geuren. Ongedierte dat zich een weg knaagt door de muren heen. De ene na de andere kamer die onleefbaar wordt.

Kort samengevat zou je kunnen zeggen dat de kwaliteit van leven van de bewoner in kwestie met de dag verder afneemt.

De stilte is ondraaglijk

Als je dit metafoor nu doortrekt naar de gemiddelde mentale en emotionele hygiene van een mens dan snap je misschien waar ik naartoe wil.

Ik kan het aantal mensen in mijn omgeving niet meer tellen dat zoveel innerlijke onrust ervaart dat ze iedere vorm van stilte als ondraaglijk beschouwen. Met overboekte agenda’s, drukke banen en overvolle sociale levens. Als ze al een keer alleen thuis zijn dan toch altijd wel met muziek of televisie op de achtergrond terwijl ze al scrollend heen en weer tussen dezelfde vijf apps gaan.

Alles behalve voelen

Daar komt dan nog bovenop dat als er al eens een traantje wordt gelaten, des te meer wanneer dat in gezelschap gebeurt, het verdriet vaak net zo snel weggeveegd wordt als de traan zelf. Evenals andere emoties die pogen hun gezicht te laten zien zoals boosheid of angst. Iedere poging van jouw systeem om te ventileren, een beetje druk van de ketel te halen, wordt meteen de kop in gedrukt. Want? Ja, heb je je wel eens afgevraagd waarom je dat doet? Waarom wil of durf jij sommige emoties niet te voelen?

90 seconden

Wanneer je je bedenkt dat onderzoek heeft aangetoond dat het menselijk lichaam een emotie die volledig gevoeld en ‘toegelaten’ wordt maar maximaal 90 seconden ervaart, dan is het toch wonderlijk dat wij tot zulke lengtes gaan om ze niet te hoeven voelen. Een emotie is in feite niet veel meer dan een golf die door het lichaam heen beweegt, tot een hoogtepunt komt en dan weer afneemt en verdwijnt. Maar omdat de meeste mensen vrijwel automatisch iets doen om het gevoel niet volledig toe te laten, stagneert die energie en blijft het in ons lichaam hangen.

Ben jij ook zo onrustig?

In de tussentijd vragen wij ons af waarom we zoveel innerlijke onrust ervaren. Waarom het in ons hoofd en daardoor vaak ook in ons leven, een grote chaos is. Waarom we niet lekker in ons vel zitten en we de ene na de andere lichamelijke klacht ontwikkelen.

Ja heus, er zijn ook mensen die de boel zo dicht getimmerd hebben dat ze zich nog niet eens realiseren dat hun ‘huis’ ernstig vervuild is. Geloof me, niemand houdt dat eeuwig vol. Er komt een punt dat de innerlijke stank zich niet meer laat bedekken door een luchtverfrissertje. Gelukkig hebben we daar burn-out’s, mid-life-crises en andere zelfregulerende oplossingen voor.

Ramen en deuren open

Tijdens een gesprek met een vriendin kwam dit onderwerp ook ter sprake. "Je zou eigenlijk eens goed moeten voelen," zei ik. Ventileren, de ramen en deuren wagenwijd openzetten. Met andere woorden: na tientallen jaren haar emmertje volgestopt te hebben met alle ervaringen die ze heeft meegemaakt, is het nu tijd om die overvolle emmer leeg te maken. Huilen, boos zijn, bang zijn, gewoon helemaal aanwezig zijn bij alles wat zich aandient, zonder oordeel en zonder het te willen veranderen. Hoe lang het ook duurt: uren, dagen, weken, of zelfs maanden.

De kortste weg naar binnen

Of in dit geval de kortste weg naar buiten. Er zijn veel manieren om de ramen en deuren van je hart en mind te openen, zodat alles wat niet kan wachten om naar buiten te rennen, vliegen of kruipen daar ook de gelegenheid toe krijgt.

Ik weet dat veel mensen nu het liefst een steen door mijn ruit zouden willen gooien maar ik geloof oprecht dat van al die manieren stilte en meditatie verreweg de beste zijn.

Als je eenmaal begint met mediteren dan zul je zien dat de eerste vleermuizen zonder enige moeite vanzelf naar buiten vliegen. De eerste tranen, de eerste laag boosheid, alles wat al heel lang achter de voordeur stond te trappelen zal moeiteloos jouw huis verlaten.

Schimmel en aanslag

Maar als je aan de slag wilt met de schimmel, de aanslag en alles wat op een diepere laag jouw fundament heeft aangetast dan is er grover geschut nodig. Een prachtige en steeds toegankelijkere manier zijn bijvoorbeeld plantmedicijnen zoals Ayahuasca, San Pedro , Psilocybine. Dit kan via traditionele plantmedicijn ceremonies of in de vorm van microdosing .

Voor wie dat net een brug te ver is zijn er natuurlijk ook zoveel andere methodes: Familie-opstellingen, Cranio-Sacraaltherapie, Paardencoaching, Hypnotherapie, Personal clearing, Acupunctuur, Reiki en Ademtherapie. Om er maar een aantal te noemen.

Minder zweverig, wel effectief

Het mooie is dat er voor iedereen wel een passende manier te vinden valt. Als het alternatieve circuit niet jouw ding is kun je ook gewoon naar een psycholoog of een goede coach gaan of regelmatig echte gesprekken voeren met een goede vriend of vriendin.

Je kunt een dagboek gaan bijhouden en alles van je afschrijven, of je emoties uiten in een kunstvorm zoals schilderen, tekenen of dansen. Sporten kan ook, al ben ik er persoonlijk van overtuigd dat dit er wel voor zorgt dat je je beter voelt maar niet per se bijdraagt aan het het proces van innerlijk opschoning.

Persoonlijke EN mentale hygiene

Zoals je hebt gelezen, bestaat er niet één vaste aanpak. Waar je naar toe trekt, verschilt per persoon en verandert zelfs met de fases van je leven.

Wat ik je vooral wil meegeven, is dat mentale hygiëne net zo belangrijk is als persoonlijke hygiëne. Zie het als een essentieel en structureel onderdeel van je leven.

Ontdek niet één, maar liefst meerdere manieren die bij jou passen en maak ze onderdeel van je dagelijkse routine. Zo voorkom je dat jouw interne emmertje steeds weer overloopt.

Je zult merken dat je beter in je vel zit, dat de onrust afneemt, de inspiratie groeit en dat jouw leven op alle vlakken weer meer in flow komt.

The Universe as a dance partner

Wed, 06 Nov 2024 15:18:04 GMT

What if the Universe was your dance partner, guiding you through every step of life? Discover how a private Bachata lesson unlocked unexpected wisdom.

Somewhere no one can see us

A private Bachata lesson in my attic? No way I could turn that down! I mean, it was ideal, not just because of my two left feet, but because of the generous dose of self-consciousness that I feel when it comes to partner dancing.

Honestly, taking that step into a dance studio is too much for me right now. The thought of stumbling over my own feet or stepping on my partner’s toes tends to win out over my curiosity and love for this music and dance.

So, after this topic had come up yet again in conversation, and a friend who had once seen me dance reassured me that I’d pick it up in no time, I gave in. “But only where no one can see us,” I insisted. So, my attic it was.

The steps aren’t hard

After a bit of explanation, the music came on because, of course, dancing is learned best by doing. The steps came pretty quickly to me. Listen, I’m half Surinamese, so rhythm is no problem! The real challenge for me lay in following. Or more accurately, letting myself be led by my partner.

How hard can it be, you might ask? Very hard, if you’re not used to it!

As we danced, I noticed I was very much in my head, feeling like I had to know where we were going, what the next move would be. Or, even better, I wanted to have some say in it!

But no: “Just follow me,” he kept saying.

Dance class or lesson in following?

So it turned out that I wasn’t only learning the basic steps. I was also getting tips and tricks on how to make the dance between leading and following flow more naturally.

One lesson involved creating a solid frame together with my partner. If the frame is firm enough, I can feel which way he wants to go and he can guide me more easily.

To be honest, it worked. And while it’s nowhere near second nature yet, I left my first dance lesson with some valuable insights that parallel the art of letting go in life. Do you see them too:

Follow with Awareness
As long as I want to hold the reins, things go wrong. Dancing flows so much better when I give myself over to his lead. There can’t be two captains of the same ship. He leads, I follow, end of story.

2. Trust
If, for whatever reason, you can’t trust your partner, the dance becomes clumsy. The flow is lost. To surrender to someone’s lead, you need to trust that they have your best interests at heart and know what they’re doing.

3. Stay Connected
If you keep a strong hold on the person guiding you, you can feel the subtle signals: going left here, turning there, moving backward. The moment you loosen that connection, you miss most of those signals. So, the key: stay connected.

4. Enjoy
The most important part of dancing is simply to enjoy it! Have fun, be playful, and don’t take it all so seriously. And wow, did I enjoy those few hours. Who knew that dancing, even when you’re just starting out, could be this much fun?

Life parallels

That evening, lying in bed reflecting on my first Bachata lesson, I began to see connections to my journey over the past few years. I had been transitioning from a place of needing control, operating strictly on logic and willpower, working hard, and not fully enjoying things. Let’s just say it was a dance that wasn’t flowing.

Now I’m learning to surrender to the guidance of Above.

I’ve come to experience that life feels so much lighter and more enjoyable when I release control and trust fully in the guidance that flows through my life.

A message from Above

So it was that, for just one evening, the Universe took on the form of my dance partner and taught me that I am allowed to follow, consciously, without needing to know every step that is to come. The path unfolds as I walk it. I can follow it, step by step.

It also showed me that I can trust the Universe completely, that it has my best interests at heart, will catch me when I lose balance, and that the dances it has in store for me are beyond any dream I could imagine.

It reminded me to stay connected so that I can pick up on the many signals that are being sent. The signposts are there at nearly every turn, but if I’m out of sync with Source, I’ll keep missing them.

Finally, it taught me that it’s all about enjoying the process. It’s not the destination that matters, but the journey itself. How sad would it be not to savor that to the fullest?

The perfect affirmation

The Universe wouldn’t be the Universe without giving me a little boost, a pat on the back that instantly calms any self-doubt and makes it disappear.

As a cherry on top, after a night of dancing, it gave me one last message through my dance partner. A message that I now pass on to you dear one, because you’re reading this for a reason:

You have no reason at all to feel insecure, you’re doing AMAZING!

The fullness of my lips

Sat, 02 Nov 2024 19:19:47 GMT

Discover the power of your self-care rituals: What unconscious habits reveal about your self-image.

We live in a time where beauty is seen as something we can control and shape. We're surrounded by unrealistic images that define what's beautiful and what’s decidedly not. For many women—yes, even those who believe they’re free from insecurities—it can be surprisingly revealing to take a closer look at your self-care rituals. These routines often tell you much more about your true self-image than you may realize.

Optical illusions

Until just a few days ago, part of my makeup routine was making my lips look smaller. I wear little makeup, but I rarely leave the house without lipstick. My ritual always started with a lip liner, which I’d carefully apply just a few millimeters inside my natural lip line to create the illusion of thinner lips. At some point, I guess I've decided my lips were too full, feeling that they needed this small optical illusion.

Creatures of habit

As creatures of habit, we humans often walk well-worn paths in our minds. I had never stopped to question why I altered my lips this way until very recently. In this phase of my life, where I'm learning to accept and value myself anew, these seemingly innocent habits have surfaced again with a question I can't ignore: “Does this still fit?”

A little experiment

Out of curiosity, I tried something different. This time, I applied the lip liner along the natural edge of my lips and followed with my favorite red lipstick.

You might think it’s a trivial example—what’s the big deal? But as I looked in the mirror, something shifted on a deeper level. I was moved by the fullness of my lips. I felt a wave of pride and surprise that it had taken me 37 years to truly appreciate their beauty.

“These lips are part of me! They aren’t here to be minimized but to be shown off with pride.” This simple change in my makeup routine rippled through my entire self-image, lifting it in a way I hadn’t expected.

We all do it

I realized that, as women, we often adjust our clothing, makeup, and hairstyles, consciously or unconsciously, to hide our insecurities. There’s a difference between masking insecurities and highlighting what naturally belongs to us. In reality, these two often overlap, but consider the energy behind each approach.

Now take a moment to reflect on your own habits. Why do you always choose certain clothes or colors? If you wear makeup, why this specific routine? Why do you style your hair in a certain way and never any other?

Be aware

This isn’t about judgment or labeling anything as righ or wrong. You can absolutely make choices that help cover up something you feel self-conscious about. Maybe it’s dyeing your hair, using shapewear, or microblading your eyebrows. But take a fresh look at your self-care rituals and ask yourself: Do they still fit the person you are—or want to be?

Try something different

If you feel ready to explore, try a small experiment like I did. If you catch yourself in a habit meant to hide or alter some part of you, consider what it feels like to skip or soften it.

They could be small, almost invisible details that no one else would notice. But what matters is how it feels to you and what effect it has on your self-perception.

We all have "something"

Wrinkles, pimples, a prominent nose, full or thin lips, broad or narrow hips, light eyebrows, short legs, thick thighs, thin hair, a soft belly. No woman is perfect; we all have features we’re less than thrilled about—sometimes a whole list of them. Here’s the choice: You can let insecurity and dissatisfaction weigh on you, constantly working to hide it. Or you can learn to accept that part of yourself, simply because it’s part of you! Stop hiding it and start embracing it with pride. The choice is yours.

Beauty is in the eye of the beholder

Beauty lies in the eye of the beholder, rooted far more in what you exude and how you feel inside than in what’s visible on the outside.

Maybe no one will even notice that my lips look a bit fuller now, but my renewed sense of self-worth will be felt from miles away.

That, my dear reader, is what I hope for you, too!

De volheid van mijn lippen

Fri, 01 Nov 2024 07:00:00 GMT

Ontdek de kracht van jouw verzorgingsrituelen: Wat onbewuste gewoontes over je zelfbeeld vertellen.

We leven in een tijd waarin schoonheid maakbaar is. Beïnvloed door onrealistische plaatjes die ons vertellen wat mooi is en wat vooral niet. Voor heel veel vrouwen, zelfs voor hen die vrij denken te zijn van onzekerheden, loont het om eens kritisch te kijken naar je verzorgingsrituelen. Zij vertellen je namelijk verassend veel over jouw èchte zelfbeeld.

Optische illusies

Tot enkele dagen geleden was een standaard onderdeel van mijn make-up routine, het optisch kleiner maken van mijn lippen. Ik gebruik vrij weinig make-up, maar ga zelden de deur uit zonder lippenstift. Altijd beginnend met een potloodlijntje wat ik jarenlang enkele millimeters binnen de randen van mijn lippen plaatste. Want dat laat je lippen kleiner lijken. Blijkbaar heb ik ooit bedacht dat mijn lippen van zichzelf te vol zijn en vond ik het nodig om daar deze eenvoudige, optische illusie standaard op toe te passen.

Gewoontedieren

Daar wij mensen gewoontedieren zijn en vaak geneigd zijn dezelfde olifantenpaden in onze hersenen te bewandelen, heb ik nooit meer stil gestaan bij waarom ik deed wat ik deed met mijn lippen. Totdat ik er zeer recent dus ineens weer over na ging denken.

In deze fase waarin ik mijzelf opnieuw leer accepteren en waarderen, komen dit soort ogenschijnlijk onschuldige gewoontes opnieuw in mijn bewustzijn, met de onuitgesproken vraag: ‘Klopt dit nog?’.

Een experimentje

Uit pure nieuwsgierigheid probeerde ik het lijntje voor de verandering eens echt aan de rand van mijn lippen te plaatsen, gevolgd door mijn favoriete rode lippenstift.

Een simpel, stom voorbeeld zou je denken. Want waar hebben we het nou over? Maar er gebeurde op een diepere laag iets toen ik in de spiegel keek. Ik was ontroerd door de volheid van mijn lippen. Trots en verbaasd dat ik er 37 jaar over heb gedaan om de schoonheid ervan in te zien.

'Deze lippen horen bij mij! Die zijn er niet om kleiner te maken maar om te dragen met trots.', ging door mij heen. Zo had deze kleine wijziging in mijn make-up routine een positief rimpeleffect op mijn gehele zelfbeeld.

We doen het allemaal

Zo realiseerde ik mij dat wij vrouwen heel vaak geneigd zijn om bewust of onbewust aanpassingen te doen in kleding, make-up en haar om onze onzekerheden te verbergen.

Ook realiseerde ik mij dat er een verschil is tussen het verhullen van onzekerheden en het accentueren van dat wat van nature aanwezig is.

In de praktijk lopen deze twee vaak door elkaar heen maar voel bewust eens het verschil in de energie die daarachter schuilgaat.

En sta dan eens stil bij jouw eigen gewoontes. Waarom kies je altijd voor bepaalde kleding of kleuren? Als je make-up gebruikt, waarom dan altijd deze specifieke routine? Waarom draag je jouw haar zoals je het draagt en nooit op een andere manier?

Wees je bewust

Deze uitnodiging is absoluut niet bedoelt om ergens een negatief oordeel over te vormen. Er is geen goed of fout. Natuurlijk mag je ook dingen doen om iets te verbergen waar je je onzeker over voelt. Of het nu gaat om het verven van jouw haar, corrigerend ondergoed of het tatoeëren van je wenkbrauwen. Wat je ook wel of niet doet, kijk er eens met andere ogen naar en vraag jezelf af of het echt nog nodig is. Past het nog bij de persoon die je bent of wilt zijn? Doet het recht aan jouw natuurlijke schoonheid?

Probeer eens wat anders

Voor wie nog een stap verder wil gaan zou net als mij eens kunnen experimenteren. Als je jezelf betrapt op een (on)bewuste gewoonte die bedoeld is om een deel van jezelf te veranderen of te verhullen, kijk dan eens hoe het voelt als je dat niet of minder doet.

Het kunnen net als bij mij hele pietluttige zaken zijn waar een ander een vergrootglas voor nodig heeft om het überhaupt waar te kunnen nemen. Belangrijker is wat het met jou doet en hoe jij je erbij voelt.

We hebben allemaal iets

Rimpeltjes, puistjes, een grote neus, volle of juist te dunne lippen, brede of smalle heupen, lichte wenkbrauwen, korte benen, dikke billen, dun haar, een buikje. Geen vrouw is perfect, allemaal hebben we wel iets en soms zelfs een hele lijst van zaken waar we niet tevreden over zijn. Dan zijn er altijd twee keuzes: Je kunt gebukt blijven gaan onder een gevoel van onzekerheid en ontevredenheid. Hard je best blijven doen om het te verbergen. Of je leert juist dat stukje van jezelf te accepteren, simpelweg omdat het een stukje van jou is! Je stopt met het te verbergen en je draagt het met trots. De keuze is aan jou.

Beauty is in the eye of the beholder

Schoonheid ligt in het oog van de toeschouwer en gaat veel meer over wat jij uitdraagt en hoe jij je van binnen voelt dan over wat er daadwerkelijk aan de buitenkant te zien is.

Zoals waarschijnlijk geen ziel zal zien dat mijn lippen nu wat voller lijken, maar mijn vernieuwde gevoel van zelfwaardering daarentegen op kilometers afstand voelbaar is.

Dàt mijn lieve medemens, gun ik ook jou!

Poop on your own porch

Thu, 31 Oct 2024 14:57:33 GMT

Why attention attracts: What the Law of Attraction and no-dog poop signs teach us about unconscious influences

Every day when I go for a walk, I pass by a house that is filled with homemade no-dog-poop signs, featuring a picture of a dog doing its business, accompanied by the words: "Poop on your own sidewalk!" Believe it or not, there’s never a single pile to be found anywhere in that entire street—except for right around the house with the signs. That sidewalk is always littered with dog poop. It really makes you wonder.

What you focus on...

For quite some time now, I’ve been listening almost daily to channeler Esther Hicks. Her channelings focus exclusively on the Law of Attraction. Sometimes, you need to see through the commercial veneer, but if you listen regularly, you'll start to understand this so-called law more and more.

One of the many things she emphasizes is that this mechanism is always at work for everyone. You attract what you focus on, even if that happens unconsciously or is undesirable.

Why me?

I’ve often wondered how it is that, as a super-sensitive, highly overstimulated woman, I continually find myself in homes plagued by noise issues. From people who love to vacuum and renovate in the middle of the night to hyperactive children and couples who argue late into the night on the balcony next to my bedroom window. My partially unconscious obsession with this issue seems to have led me to manifest exactly what I struggle with. And no, that’s not a coincidence!

I’m not the only one

Shall I go further? There’s that one friend who’s convinced that people can’t be trusted and who gets cheated on time and time again. Then there’s the acquaintance with the same skin color as mine who constantly worries about discrimination, only to often find herself a victim of it. Or that friend who was extremely afraid that her partner would cheat, doing everything to prevent it, only to ultimately discover that her partner had indeed strayed. I could give you many examples from my close surroundings, but the point is made.

Is it all your fault?

So, is it all your fault, you might wonder? No, I don’t see it that way personally. While I don’t believe in coincidence, I think the universe operates on certain laws. Just as we have gravity here on Earth, which makes no exceptions simply because someone is a good person. If you fall, you head toward the ground—no exceptions! There are also other laws that do not discriminate. Not to torment us humans, but to ensure a certain balance in life.

Your reflection

Once you learn about these laws, you automatically begin to see their beauty. They act as a mirror that reflects what you project as a person. You don’t ask your reflection to smile first, do you? No, when you smile, your reflection smiles back automatically. Life works the same way.

Don't like what you see?

Are you unhappy with what stares back at you from your mirror? Are there unwanted, recurring patterns in your life? Perhaps it’s time to look inward and investigate what truly lives within you.

Just as the woman with the poop-covered sidewalk would do well to not only remove the no-dog-poop signs but also to let go of her need for control over this issue, I bet you a tenner that her sidewalk would be poop-free in no time!

Advanced arguing techniques

Thu, 31 Oct 2024 14:23:50 GMT

How honest and constructive conflict can strengthen relationships and help both of you feel heard.

An old-fashioned argument—who doesn’t love it? The chance to hammer down your point of view and fuel your own ego, often at the other person’s expense. If you're unsure how to start an argument , yet still want to give it a go, I have the golden tip for you! One that always works, with everyone.

We all do it

Kidding aside, most people will agree that arguing isn’t fun. Some will even go to great lengths to avoid conflict altogether. I count myself among those people, though whether that’s necessarily healthy is another question—and a topic for another time.

Still, despite most people disliking arguments, we all face them sooner or later.

Disagreement, conflict, dispute...

Disagreement, conflict, spat, clash, discord. The English language offers ample choices to describe the phenomenon. Whether it’s with a brother, cousin, friend, partner, parent, child, or neighbor, arguments seem inevitable. Generally, the closer someone is to us, and the longer the shared history, the more challenging it is to work through.

Of course, there are different degrees to conflict—ranging from a mild exchange of words to a full-blown argument where ties are severed and bridges burned.

The core of conflict

Taking a step back often reveals the core of an issue. With conflict: two (or more) people view a situation differently to the point that continuing contact feels strained or impossible. Opinions seem to clash. Words may fly back and forth without truly being heard. This cycle can continue, whether through endless discussion or prolonged silence, without any real change.

A pile of stumbling blocks

I’ve thought a lot about this over the years—particularly when I was in a relationship with someone who would emotionally check out whenever a disagreement arose. This made for an unfair “fight,” as you can’t engage in conflict with someone who isn’t mentally present. Despite being generally conflict-avoidant, I sometimes feel the need for an honest confrontation—not because it’s enjoyable, but because it needs to be worked through. If you don’t, those stumbling blocks can pile up, forming a wall so tall that it blocks any real connection.

Arguing fairly

It may never be pleasant, but I genuinely believe there is such a thing as fair arguing. In the end, all people have the same underlying need—to be seen and acknowledged. This need becomes even more pronounced when perspectives strongly differ.

When someone comes to you, expressing that they’re hurt by something you said or did, they aren’t waiting for a lengthy explanation of your reasoning. In fact, there’s a good chance they won’t hear a word of it until they feel that their feelings have been heard.

But what about me?

What if, instead of rushing to explain, you first connect with the other person? Without an agenda, without wanting to justify yourself. What are you saying indirectly? “I hear you, I see you, I take you seriously, I value our connection,” and so much more.

The fact is, this person feels affected, is in a state of emotion, and simply wants to be heard. Once you can genuinely offer that space, lend a listening ear, and maybe even say how sorry you are that your words or actions made them feel this way, space will naturally open up for your side of the story, too—which, of course, deserves to be heard just as much.

No friction, no spark

Arguments may never make it to anyone’s list of favorite pastimes, but they’re part of life. After all, they say, “no friction, no spark.”

In fact, studies show that couples who argue more frequently—especially in the beginning stages of a relationship—tend to have stronger connections and higher relationship quality overall. So yes, there’s actually something to gain from arguing!

Guaranteed conflict plan

For those who would rather experience conflict firsthand, I’ve developed a guaranteed plan to drive even the most conflict-avoidant person in your life up the wall.

Step 1: Wait until someone expresses a genuine feeling of disappointment or irritation toward you.

Step 2: As soon as humanly possible, start talking about yourself and why your actions or words were justified.

Step 3: Important! Avoid acknowledging the other person’s feelings, and don’t ask what they might need from you. This last step could suggest empathy, which is precisely what you’re looking to avoid.

Just kidding!

Since I love sparking reflection through a bit of humor, I came up with this ridiculous example in the hope that the next time you find yourself in this kind of situation, you remember this advice and, ideally, apply the exact opposite.

Here’s to more fair, honest arguments!

Discover the power of microdosing during difficult times

Wed, 30 Oct 2024 13:38:31 GMT

Discover the power of microdosing during difficult times and how a conscious intention can bring profound insights.

After two successful inner journeys with Chocobliss, it was high time to experience microdosing. During my burnout, I decided to microdose for 31 days, and of course, I’d love to share my experience with you.

Subtle yet powerful

Microdosing is gaining popularity worldwide as a tool for mental health, stress relief, and spiritual growth. For many, it offers a subtle yet powerful way to overcome anxiety, navigate life with increased self-awareness, and address burnout symptoms.

Why microdosing?

Most people won’t seek out microdosing substances when everything is going well in their lives. Although I believe it’s a beneficial tool for nearly every phase of life, most will only reach for it when there’s a clear reason, often related to struggles. This could be prolonged stress, depressive symptoms, anxiety, or a rocky relationship. For me, my burnout and the accompanying symptoms prompted me to experiment with microdosing.

Conscious intentions

For those considering trying it, my first piece of advice is to be clear about why you want to do it and, even more importantly, what you hope to achieve.

A conscious and clear intention will significantly aid and accelerate the process. Think it through, write it down, and as strange as it may sound, charge the substance you’ll be microdosing with your intention. For example, place the note with your intentions underneath the microdosing item or simply focus on it mentally.

Also, ensure your intention is realistic. If you are currently severely depressed, don’t expect that a month of microdosing will cure everything. Instead, aim for a realistic step in the right direction.

My themes

I had four themes I wanted to work on—topics that initially seemed completely different, but the deeper I delved, the more interconnected they turned out to be.

I wanted to learn to see myself better, understand the source of my fatigue, gain insight into my anger, and achieve clarity regarding my role in love. These are not new themes for me; they are deeply experienced issues that I wanted to explore further.

How to do it?

There are various methods, but I chose to take the substance every other day. So, I had a rest day in between, during which the process continued unabated! Chocobliss (the microdosing version) is a small chocolate with a pleasant taste that you can easily take.

Initially, I was worried that I might lightly trip, as I had once experienced a quarter of a regular Chocobliss during a short trip. Apparently, I don’t need much. Taking the substance after breakfast meant this never happened.

To enhance the process, I kept a journal where I noted highlights and ensured I consumed good mental “nourishment.” I read and listened to positive and empowering content, spoke affirmations, and temporarily avoided mental junk food.

Microdosing during my burnout

Each day brought different experiences. Day one was all about “flow.” It felt like the taps were turned on, allowing all my stored tears and emotions to flow out. Was it unpleasant? No, quite the opposite! It was a wonderful relief to be so in touch with my feelings.

Every day, I chose one of the four topics, and coincidentally or not, my lessons were precisely about that specific subject. I received insights at the strangest moments and in various ways.

Everything came to the surface during those 31 days, both the pleasant and the not-so-pleasant. Unfortunately, my fatigue also surfaced. Not every day, but frequently, I felt more acutely than before just how tired I truly was, and I could do nothing but give in to it.

Moments of intense, deep gratitude, joy, passion, torrents of sadness, fears—everything came through. In a way that was bearable. Each day brought small doses, as if I was being microdosed in every sense.

Anger

There was one theme I avoided for the first three and a half weeks: my anger.

Deep down, I knew that if I opened that door, I would have to confront the monster behind it. Meanwhile, the frustration I had long felt inside continued to build. Until the day I finally gave in, just before the last week of my 31 days.

One day after another, I was confronted with triggers that brought forth my darkest thoughts. It was as if the grand finale had been saved for last. My inner fire was ignited to the point of causing me physical discomfort.

I had no choice but to be fully present with this anger,

to feel it in all its magnitude and accept it.

I expressed it in various ways, including writing things down and then burning them in a fire pit. Not out of hatred, but out of love. This anger existed for no other reason than to protect and serve me.

By giving it this space, believe it or not, it dissipated completely in less than a few days. It had been seen, received recognition, and thus fulfilled its purpose.

Profound insights

It was during that final week, one morning while I was still cozily waking up in bed, that the insight struck. The person I felt the most anger toward, and what the experience with them reflected. A deep wound from my past that had remained hidden for nearly thirty-six years. Perhaps the most beautiful insight of these 31 days. This understanding allowed me to access the pain more easily by literally seeing the root of my anger and thus receiving the key to break free.

In this way, I gained not only answers and insights about this theme but also regarding all four of my chosen subjects.

New connections

Scientific research shows that microdosing, like regular use of plant medicines, can lead to neuroplasticity. This is the process by which new brain connections form, which can positively influence mental health and behavioral change. In simple terms, it means you can make better choices and think more positively.

After 31 days of microdosing with Chocobliss, that’s exactly what I experienced. There was a beautiful moment that illustrated this for me.

Somewhere near the end of those 31 days, I was meditating. It was a day filled with intense triggers, a day of physical discomfort, and at a moment when there was so much noise that it felt like someone might break through the wall at any second. Normally, I can’t handle that kind of sensory overload! But I felt an inner peace and strength. Tears of gratitude and joy streamed down my cheeks. I had such a deep realization that joy and peace are an inner matter that has nothing to do with external circumstances. The only words I could think of were from the well-known quote: “Peace is a state of mind.”

Exciting?

If you’re considering trying it but have reservations, I want to say this:

My experience is that Chocobliss, whether you take a full dose during a ceremony or microdose, is a gentle and loving substance. It works with you and only gives you what you can handle in any moment.

There were days when I wasn’t feeling great, and I literally said while taking it, “go easy on me today,” and that’s exactly how it was. Despite all the triggers, tears, and intensified emotions, I found it to be very valuable and insightful.

Disclaimer

Of course, you should do thorough research before microdosing to understand what it is and whether there are any contraindications for you.

Regardless of the substance, there is never a one-size-fits-all approach. Microdosing with Chocobliss or any other substance is a matter of preference and sometimes just experimentation. It may turn out that this is not your substance, but maybe truffles or San Pedro will resonate with you. All I can say is, educate yourself, prepare, be realistic, and if you do it, do it consciously and go for it! Who knows, it might provide you with valuable insights and a solid step forward in your journey, just as it did for me.

The day my body said 'Stop'

Wed, 30 Oct 2024 13:26:43 GMT

The day my body said ‘stop’: An intense journey toward self-care and boundaries.

A story about high sensitivity, burnout, an ambulance ride to the emergency room, and why it’s been quiet on EASE your senses for the past six months

I have nothing left to give

In recent months, I’ve felt a powerful need to be alone. When friends or acquaintances ask—yet again—when we might catch up, I hear myself saying it once more.

Usually, they respond by saying how impressive it is that I’m setting boundaries and, thankfully, they also respect that. But I’m not sure if it’s truly impressive. It feels more necessary, and mostly, unavoidable. My whole being senses it: I have nothing left to give. My body is just saying ‘no.’

My hospital adventure

One Sunday evening in mid-March, I was quietly meditating before going to bed, unaware of what was to come. My daughter was asleep upstairs, and I wanted a moment to relax before bed—a familiar routine, rushing through my day only to then, if there’s time, quickly try to wind down before sleep.

But this time, my heart was racing more than usual. I felt a bit of pressure in my chest, thinking it was a panic attack, so I did what I’d trained myself to do: turn my attention to it, stay calm, knowing it would pass.

But this was different. The pressure kept building; I started to feel short of breath, trembling, sweating, and I finally panicked, losing all sense of control over my body. I had already messaged a friend to stay on standby, as I felt something was really off.

When the pressure in my chest became unbearable, I knew: I had to call 911.

911… Help!

I struggled to speak clearly through the intense trembling but somehow managed to say where I lived and that I was calling because of the increasing chest pressure. I followed the operator’s instructions, sitting on the living room floor, waiting for them to arrive. I lost all sense of time, but to me, it felt like they were there within moments, and I sat there shaking and crying beside a small bucket.

I now have immense respect for all ambulance personnel! They took such good care of me, and despite my intense fear in that moment, I felt I was in very good hands.

Hyperventilation deluxe?

The paramedics’ clear instructions helped me through it, and they soon told me it was probably nothing serious. However, because this attack—or whatever it was—had lasted so long (now, I realize it had been over 1.5 hours), they wanted to take me to the ER just in case. I wanted nothing more than to go, as the pressure in my chest and the other symptoms were still intense, and so was my fear. After spending most of the night in the emergency room and undergoing several tests, the final diagnosis was likely hyperventilation that lasted for hours, triggered by stress. Because I wasn’t in immediate danger, I was discharged quickly, and after several hours the pressure had finally subsided, so I felt ready to go home.

Crossing the line

This event was a wake-up call and the start of a new phase in my life. Up until that point, I had managed to ignore and miss all the warning signs. But since that night in the hospital, things have changed drastically. My body has taken back control, saying, ‘If you won’t take rest and care for yourself, I’ll force you to stop.’

Now, I go about my days like an 80-year-old. I used to think I was low on energy, but now I see it can get even worse. I get up, do my morning routine, and I’m already exhausted. My days are now a cycle of doing something and then resting, over and over again. As long as I keep this up, I get through the day fairly well. If I push too hard, I pay the price by starting the next day with even less energy.

A good friend told me during a walk, “Yes, Lenore, crossing the line is easy, but the road back is much longer.” He was right.

Highly sensitive and overworked

Naturally, when you’re burned out—or in my case, on the edge of a complete breakdown—you start reflecting. How did I get here? Could I have prevented this?

I’ve come to a series of new insights over the past months, and I hope to occasionally share some of them with you, my reader.

The fact is, we all have a breaking point; no one is immune. And when you’re highly sensitive, easily overstimulated, recognizing and maintaining boundaries is even more essential. Your system takes in far more stimuli daily than most people, making it more easily overwhelmed.

“I’m SO tired”

This kind of overload can go on for a long time without you really noticing.

That was my experience too: years of pushing harder, becoming ‘more productive,’ multitasking throughout the day like it was a sport, barely ever taking real breaks. Sure, I’d take a day off now and then, but I mean real vacations to let myself reset. I didn’t do that. For the past six years, since I became a mother, I’ve heard myself say how tired I am, and how I’d love to take six months off and lie on an island somewhere in a hammock. Deep down, I knew what I needed: my system to finally rest. But I didn’t make it happen, so my body is doing it for me now.

Searching for a new way forward

Now, everything revolves around finding a new mode that works, one that helps me recharge so I can slowly build back up to a normal energy level. Honestly? I haven’t found it yet. But I’m doing everything I can: physiotherapy, therapy, craniosacral therapy, acupuncture, walks in nature, and, mostly, rest. A lot of rest.

This is a time of rediscovering myself. For someone whose identity was largely tied to her productivity, a crucial question arises: ‘Who am I without all of that? What remains of me?’

Will I still have friends when I finally have the energy to go out and socialize?

Hope to see you soon!

For now, I sit with all these questions, focusing solely on staying close to myself, re-centering in my body, feeling what feels right in the moment, and acting accordingly.

About the future of EASE your senses: I’m not stepping away completely and hope to one day return to beautiful conversations here.

To you, dear reader, I send love from this unique, instructive place I find myself in, and hope to see you here again.

Ruziemaken voor gevorderden

Sun, 20 Oct 2024 15:58:31 GMT

Hoe eerlijk en constructief ruziemaken versterkend kan werken in relaties en ervoor zorgt dat je allebei gehoord wordt.

Een ouderwets potje ruziemaken, wie is er niet dol op? Lekker even jouw standpunt erdoorheen drukken en recht doen aan jouw eigen ego ten koste van de ander. Mocht je niet goed weten hoe je ruzie moet maken en dat wel graag willen, dan heb ik de gouden tip voor jou! Eentje die altijd en bij iedereen werkt.

We doen het allemaal

Alle gekheid op een stokje. De meeste mensen zullen het met mij eens zijn dat ruziemaken helemaal niet leuk is. Er zijn er zelfs bij die er alles aan doen om ieder conflict te vermijden. Ik reken mijzelf tot die categorie. Of dat per se gezond is, is een tweede en voer voor een andere keer.

Ondanks dat niemand het leuk vindt, krijgen we er vroeg of laat toch allemaal mee te maken.

Onenigheid, ruzie, mot..

Fittie, trammelant, bonje, twist, conflict, botsing. De Nederlandse taal biedt geruime keuze om dit fenomeen te beschrijven.

Met een broer, neef, vriendin, partner, ouder, kind of buurman. Waarbij meestal geldt dat hoe dichterbij iemand staat en vaak ook hoe langer de gedeelde historie, hoe akeliger het is.

Natuurlijk ook meegenomen dat er gradaties zijn. Van een relatief onschuldige woordenwisseling tot een fullblown ruzie waarbij alle banden verbroken worden en alle schepen verbrand.

De rode draad in ruzie

Vaak loont het om uit te zoomen om de rode draad ergens van te kunnen zien. Een ruzie of een meningsverschil , heeft altijd aan de orde dat er door twee of meer mensen verschillend naar een situatie wordt gekeken. In zo’n mate dat voortzetting van het contact niet langer gewenst of mogelijk is. Meningen lijken niet overeen te komen. Woorden gaan (soms) over en weer zonder gehoord te worden. Zo gaan mensen eindeloos door met discussiëren of juist met zwijgen zonder dat er iets verandert.

Een berg struikelblokjes

Ik heb in mijn leven vaak nagedacht over dit onderwerp. Bijvoorbeeld toen ik samen was met een partner die emotioneel volledig uitcheckte als er onenigheid was. Waarmee het per definitie een oneerlijke strijd werd. Want je kunt niet strijden met iemand die er op dat moment niet is. Conflictvermijdend als ik ben, voel ik toch soms de behoefte om een strijd eerlijk aan te gaan. Niet omdat het leuk is maar omdat er iets uitgewerkt moet worden. Doe je dat niet, dan stapelen de struikelblokjes zich op, totdat de berg zo hoog is dat je elkaar erachter niet meer kunt zien.

Eerlijk ruzie maken

Leuk zal het nooit worden maar mijn overtuiging is dat er wel degelijk zoiets bestaat als eerlijk ruziemaken. Want uiteindelijk is er maar een ding waar wij allen behoefte aan hebben en dat is gezien en erkend worden. Des te meer wanneer visies meer dan gemiddeld afwijken.

Als iemand naar jou toe komt en aangeeft gekwetst te zijn om iets wat je gezegd of gedaan zou hebben, dan zit diegene niet te wachten op een betoog over het hoe en het waarom. Sterker nog, de kans is groot dat van dat betoog geen woord binnenkomt zolang de ander zich niet gehoord voelt.

Ja maar IK dan?

Hoe zou het zijn als je in plaats daarvan eerst eens aansluit bij de ander. Zonder agenda en zonder van alles te willen verklaren. Wat zeg je daar indirect mee: Ik hoor je, ik zie je, ik neem je serieus, ik hecht waarde aan ons contact en eigenlijk nog zoveel meer.

Want het feit is: De ander voelt zich geraakt, zit in een emotie en wil gehoord worden. Zodra je die ruimte oprecht kunt bieden, dat luisterend oor kunt zijn, misschien zelfs kunt aangeven hoe rot je het vindt dat jouw woorden of daden deze reactie hebben opgeroepen bij de ander, dan ontstaat er vanzelf weer ruimte aan de andere kant voor jouw verhaal. Wat er vanzelfsprekend evengoed mag zijn.

Zonder wrijving geen glans

Ruziemaken zal nooit tot iemands lijst van favoriete activiteiten behoren, maar toch hoort het bij het leven. Zonder wrijving geen glans wordt ook wel eens gezegd.

Liefdeskoppels die met name in de beginfase regelmatig (op een enigszins eerlijke manier) ruziemaken, schijnen over het algemeen zelfs een betere verbinding met elkaar te hebben en een hogere kwaliteit van relatie. Ja, ruzie maken levert stiekem ook best wat op.

Stappenplan met garantie

Voor wie het tóch graag wil meemaken heb ik dit stappenplan met garantie ontwikkeld om zelfs de meest conflictvermijdende persoon uit jouw leven te jagen.

Stap 1: Wacht tot iemand de moeite neemt om een gevoel van teleurstelling of irritatie bij je te uiten.

Stap 2: Begin zo snel als menselijkerwijs mogelijk over jezelf en waarom datgeen wat je gezegd of gedaan hebt goed was.

Stap 3: Belangrijk! Vergeet vooral aan te sluiten bij wat de ander aangeeft en vraag niet door op wat hij of zij van je nodig heeft. Dit laatste kan de indruk wekken dat je begrip hebt en dat is juist wat je wilt voorkomen.

Grapje natuurlijk

Omdat ik graag mensen aanzet tot nadenken door middel van een beetje prikkelen, heb ik bovenstaand stappenplan bedacht. In de hoop dat de eerstvolgende keer dat jij je in zo’n situatie bevindt, je je dit idiote voorbeeld herinnert en hopelijk vooral het omgekeerde toepast ;-).

Veel eerlijke ruzies toegewenst!

Poep op je eigen stoep!

Thu, 17 Oct 2024 18:57:48 GMT

Waarom aandacht aantrekt: Wat de wet van aantrekkingskracht en verbodsbordjes ons leren over onbewuste invloeden.

Iedere dag als ik ga wandelen loop ik door een straat waar bij één woning het volhangt met zelfgemaakte verbod bordjes met daarop een plaatje van een poepende hond, vergezeld met de woorden: ''Poep op je eigen stoep!''. Geloof het of niet maar in die gehele straat is nooit een drol te bekennen, behalve het gedeelte rondom het huis met de verbod bordjes. Die stoep ligt altijd, maar dan ook altijd bezaaid met hondendrollen. Het zet je toch aan het denken.

Wat je aandacht geeft...

Al geruime tijd luister ik bijna dagelijks naar channelaar Esther Hicks. Haar channelings gaan uitsluitend over de wet van aantrekkingskracht. Soms moet je even door het commerciële randje heen prikken, maar als je regelmatig luistert dan ga je deze zogeheten wet steeds beter begrijpen.

Een van de vele dingen waar zij op hamert is dat dit mechanisme altijd en voor iedereen in werking is. Je trekt aan waar je aandacht aan schenkt ook als dat onbewust gebeurt of ongewenst is.

Waarom ik?

Zo heb ik mij meermaals afgevraagd hoe het kan dat ik als super, sensitief, mega, prikkelgevoelige vrouw iedere keer weer in een woning terecht kom waar er sprake is van geluidsoverlast. Van mensen die graag midden in de nacht stofzuigen en verbouwen tot hyperactieve kinderen en stellen die tot laat in de avond ruzie maken op het balkon naast mijn slaapkamerraam. Mijn deels onbewuste obsessie op dit onderwerp heeft er blijkbaar steeds toe geleid dat ik juist datgene manifesteerde waar ik moeite mee heb. En nee, dat is geen toeval!

Ik ben niet de enige

Zal ik nog verder gaan? Die ene vriend die ervan overtuigd is dat mensen niet te vertrouwen zijn en keer op keer wordt belazerd. De kennis met dezelfde huidskleur als mij die zich altijd druk maakt over discriminatie om er ook regelmatig slachtoffer van te worden. Of die vriendin die extreem bang was dat haar partner vreemd zou gaan en er alles aan deed om dat te voorkomen, om uiteindelijk te horen dat haar partner een scheve schaats had gereden. Ik zou je heel veel voorbeelden kunnen geven uit mijn nabije omgeving maar het punt is gemaakt.

Eigen schuld dikke bult?

Is dan alles je eigen schuld hoor ik je je afvragen? Nee, zo zie ik het persoonlijk niet. Al geloof ik niet in toeval, ik denk dat het universum is opgebouwd uit bepaalde wetmatigheden. Zoals wij op aarde de zwaartekracht hebben, die geen uitzondering maakt simpelweg omdat iemand zo’n goed persoon is. Als je valt, dan ga je richting de grond, no exceptions! Zo zijn er ook andere wetten die eveneens geen onderscheid maken. Niet om ons mensen te pesten, maar om een zekere balans in het leven te garanderen.

Jouw spiegelbeeld

Leer je deze wetten kennen dan ga je automatisch de schoonheid ervan inzien. Zij zijn als een spiegel die reflecteren wat jij als mens uitzendt. Van jouw spiegelbeeld vraag je ook niet of het eerst wil glimlachen. Nee, als jij glimlacht, dan glimlacht jouw spiegelbeeld vanzelf mee. Zo is het ook met het leven.

Don't like what you see?

Ben je niet tevreden over dat wat er in jouw spiegel terugstaart? Is er in jouw leven sprake van ongewenste, terugkerende patronen? Wellicht is het dan goed om eens naar binnen te gaan en te onderzoeken wat er daadwerkelijk in jou leeft.

Zoals de vrouw met de stoep vol met drollen er goed aan zou doen om niet alleen de verbod bordjes weg te halen, maar ook haar neiging tot controle rondom dit onderwerp los te laten. Dan durf ik er wel een tientje op te wedden dat er op haar stoepje binnen no time geen drol meer te bekennen is!

Mijn ervaring met microdosing Chocobliss

Mon, 30 Sep 2024 10:02:38 GMT

Ontdek de kracht van microdosing tijdens moeilijke periodes, en hoe een bewuste intentie met Chocobliss diepgaande inzichten kan brengen.

Na twee succesvolle innerlijke reizen met Chocobliss , was het hoog tijd om ook eens ervaring op te doen met microdosing. Tijdens mijn burn-out besloot ik 31 dagen te microdoseren en uiteraard deel ik graag mijn ervaring met jou.

Subtiel maar krachtig

Microdosing wint wereldwijd aan populariteit als hulpmiddel voor mentale gezondheid, stressverlichting, en spirituele groei. Voor velen biedt microdosing een subtiele, doch krachtige manier om angsten te overwinnen, met meer zelfbewustzijn door het leven te gaan, en de symptomen van burn-out aan te pakken.

Waarom microdosing?

De meeste mensen zullen als alles goed gaat in hun leven niet zo snel op zoek gaan naar middelen zoals microdosing. Alhoewel ik geloof dat dit een prima middel is voor nagenoeg iedere fase in je leven, zullen de meesten hier pas naar uitreiken als daar een duidelijke reden voor is. Meestal dus iets wat minder goed gaat. Zoals langdurige stress, depressieve klachten, angstklachten of een relatie die niet lekker loopt. Voor mij waren mijn burn-out en de bijbehorende klachten aanleiding om te experimenteren met microdosing.

Bewuste intentie(s)

Voor wie overweegt om het te proberen zou mijn eerste advies zijn om goed voor ogen te hebben waarom je het wilt doen en des te meer nog wat je ermee hoopt te bereiken.

Een bewuste en heldere intentie gaat het proces enorm helpen en versnellen. Bedenk het, schrijf het op en hoe gek het ook klinkt: laadt het middel waar jij mee gaat microdosen met jouw intentie. Bijvoorbeeld door het briefje waar jij jouw intenties op hebt geschreven een tijdje eronder te leggen of gewoon met je gedachten.

Zorg ook voor een realistische intentie. Als je nu zwaar depressief bent, verwacht dan niet dat je met een maand microdosing weer overal van genezen bent. Kies inplaats daarvan een realistisch beoogde stap in de goede richting.

Mijn thema’s

Zelf had ik vier thema’s waar ik aan wilde werken. Onderwerpen die in eerste instantie totaal verschillend leken, maar hoe dieper ik erop inzoomde, hoe meer ze met elkaar verweven bleken te zijn.

Ik wilde mezelf (beter) leren zien, begrip krijgen over waar mijn vermoeidheid vandaan komt, inzicht in waar mijn boosheid vandaan komt en helderheid over mijn eigen aandeel in de liefde. Dit zijn geen nieuwe thema’s waar ik voor het eerst iets mee doe maar inmiddels diep doorleefde thema’s waar ik verder op wilde inzoomen.

Hoe doe je het?

Er zijn verschillende mogelijkheden maar ik heb ervoor gekozen om het middel om de dag te nemen. Dus steeds een rustdag ertussen, waarbij het proces overigens altijd volop doorgaat! Chocobliss (de microdosing versie) is een klein chocolaatje met prima smaak wat je dus makkelijk tot je kunt nemen.

Aanvankelijk was ik wat bang dat ik licht zou gaan trippen omdat ik wel eens op een kwart gewone Chocobliss in een kortdurende trip schoot. Blijkbaar heb ik niet veel nodig. Door het middel na mijn ontbijt te nemen is dit geen enkele keer aan de orde geweest.

Om het proces te versterken hield ik een dagboekje bij waarin ik de highlights bijhield en zorgde ik voor extra goede mentale ‘voeding’. Door dingen te lezen en beluisteren die positief en bekrachtigend waren, affirmaties uit te spreken en mentale junkfood tijdelijk te vermijden.

Microdosing tijdens mijn burn-out

Wat ik ervoer was iedere dag weer anders. Dag één stond in het teken van 'stroming'. Alsof de kranen open werden gedraaid en al mijn opgespaarde tranen en emoties hun weg naar buiten vonden. Vervelend? Nee, alles behalve. Heerlijk was het! Een enorme opluchting om zo dicht bij mijn gevoel te staan.

Iedere dag koos ik een van de vier onderwerpen en gingen mijn lessen toevallig of niet ook precies over dat specifieke onderwerp. Ik ontving inzichten op de gekste momenten en manieren.

Alles kwam naar de oppervlakte in die 31 dagen, de leuke en de minder leuke dingen. Helaas ook mijn vermoeidheid. Niet alle dagen maar zeker met enige regelmaat voelde ik nóg beter dan voorheen hoe moe ik daadwerkelijk was en kon ik niets anders dan eraan toegeven.

Momenten van intense, diepe dankbaarheid, vreugde, passie, rivieren van verdriet, angsten, alles kwam voorbij. Op een manier die goed te dragen was. Elke dag kleine beetjes. Alsof ook daarin letterlijk en figuurlijk werd gemicrodosed.

Boosheid

Er was een thema waar ik de eerste drie en een halve week niet aan durfde: mijn boosheid.

Diep van binnen wist ik dat als ik die deur zou openen, ik het monster daarachter ook echt in de ogen moest aankijken. In de tussentijd liep de frustratie die ik al zo lang diep van binnen voel, steeds verder op. Tot op de dag dat ik eraan toegaf, vlak voor de laatste week van mijn 31 dagen.

De ene na de andere dag werd ik geconfronteerd met triggers die de donkerste gedachten in mij naar boven haalden. Het leek wel alsof de finale voor het laatst was bewaard. Mijn innerlijk vuur werd zodanig aangewakkerd dat ik er fysiek last van had.

Er zat niets anders op dan volledig te zijn met deze boosheid, haar te voelen in al haar grootsheid en te accepteren.

Ik gaf er uiting aan, onder andere door dingen op te schrijven en vervolgens te verbranden in een vuurkorf. Niet uit haat maar uit liefde. Want deze boosheid was er om geen enkele andere reden dan om mij te beschermen en te dienen.

Door het zo de ruimte te geven, geloof het of niet, ebte het in minder dan een paar dagen tijd helemaal weg. Want het was gezien, had haar erkenning gekregen en daarmee haar taak volbracht.

Diepgaande inzichten

Zo was het ergens in die laatste week, op een ochtend terwijl ik nog even heerlijk in bed lag wakker te worden, dat het inzicht kwam. De persoon waar ik de meeste boosheid voor voelde en hetgeen waar de ervaring met deze persoon een spiegel voor was. Een diepe wond uit mijn verleden die bijna zesendertig jaar lang verborgen is gebleven. Misschien wel het mooiste inzicht van deze 31 dagen. Want daarmee kan ik makkelijker bij de pijn, door letterlijk de wortel te zien van mijn boosheid en heb daarmee de sleutel ontvangen om het te doorbreken.

Zo heb ik niet alleen antwoorden en inzichten gekregen op dit thema maar op alle vier mijn gekozen onderwerpen.

Nieuwe verbindingen

Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat microdosing net als regulier gebruik van plantmedicijnen , kan leiden tot neuroplasticiteit. Dat is het proces waarin nieuwe hersenverbindingen ontstaan, wat weer gunstig kan zijn voor geestelijke gezondheid en gedragsverandering. Simpel gezegd dat je betere keuzes kunt maken en positiever kunt denken.

Na 31 dagen microdosing met Chocobliss is dat ook wat ik ervaar. Er was een mooi moment wat dat voor mij illustreerde.

Ergens tegen het einde van die 31 dagen was ik aan het mediteren. Het was op een dag vol met de meest heftige triggers, een dag van fysiek ongemak en op een moment dat er weer zoveel geluidsoverlast te horen was dat het leek alsof er elk moment iemand door de muur heen zou komen. Iets wat ik met mijn prikkelgevoeligheid normaliter totaal niet trek! Ik voelde een innerlijke rust en stevigheid. Tranen van dankbaarheid en vreugde liepen over mijn wangen. Zo'n diep besef had ik dat vreugde en vrede een innerlijke aangelegenheid zijn die niets te maken hebben met de uiterlijke omstandigheden. Het enige waar ik aan kon denken waren de woorden van de bekende quote: ’’Peace is a state of mind’’ .

Spannend?

Mocht je overwegen om het ook te gaan doen maar je bedenkingen hebben dan wil ik het volgende zeggen.

Mijn ervaring is dat Chocobliss, of je nu een volledige dosis neemt tijdens een ceremonie of gaat microdoseren, een zacht en liefdevol middel is. Het middel werkt met je samen en geeft je alleen wat je aankunt in ieder moment.

Er waren dagen dat ik even minder lekker ging en letterlijk bij het innemen zei ‘go easy on me today’ en dan geschiedde het ook zo. Ondanks alle triggers, tranen en de geïntensiveerde emoties heb ik het ervaren als zeer waardevol en inzichtgevend.

Disclaimer

Vanzelfsprekend moet je ook voor microdosing goed onderzoek doen naar wat het is en of er voor jou geen contra-indicaties zijn.

Waar het ook over gaat er is nooit een one-size-fits-all. Microdosing met Chocobliss of met welk middel dan ook is een kwestie van voorkeur en soms gewoon uitproberen. Het kan zomaar zijn dat dit niet jouw middel is maar bijvoorbeeld truffels of San Pedro weer wel. Het enige wat ik kan zeggen is lees je goed in, bereid je voor, wees realistisch en als je het doet, doe het dan bewust en ga er vol voor! Wie weet levert het je net als mij hele waardevolle inzichten op en een stevige stap vooruit in jouw proces.

Hoe congruent ben jij?

Fri, 09 Aug 2024 16:50:42 GMT

Maskers af! Ontdek de kracht van authentiek zijn, zelfs als dat kwetsbaar voelt.

Lichtelijk gespannen bel ik de huisartsassistente op voor de uitslag van mijn bloedonderzoek. Terwijl ze me vertelt dat alle waardes netjes binnen het gemiddelde liggen voel ik de teleurstelling in mij groeien. Wat had ik gehoopt dat er fysiek iets mis zou zijn! Dan had ik ten minste een verhaal voor de buitenwereld.

Hoe congruent ben jij?

Heb jij je wel eens afgevraagd hoe congruent jouw binnenwereld is met wat je uitstraalt? Als mensen jou omschrijven, hoe accuraat is dat plaatje dan als je het legt naast jouw eigen beleving? Dit zijn vragen die mij al enkele jaren bezighouden.

Drie jaar geleden stond ik op een podium voor 125 man om mijn meest kwetsbare verhaal te vertellen. Dat introduceerde ik toen aan de hand van twee foto’s. Een prachtige foto uit mijn modellentijd, zo eentje waarop alles klopt. En een foto waarin je mij ziet in al mijn kwetsbaarheid: Vermoeid, make-uploos en in een moeilijke periode.

Dat is geen zelfvertrouwen

Trots vertelde ik over foto 1, dat dat het plaatje is wat ik graag aan de buitenwereld laat zien. De vrouw die alles onder controle heeft, weet waar ze over praat, energiek, fit, stralend en krachtig is. Om vervolgens te benoemen dat ik walgde van foto 2. Want daar zie je de vrouw die alles behalve straalt en ‘in control’ is.

Enkele jaren en flink wat vallen en opstaan later realiseer ik mij dat ik die kwetsbare versie van mijzelf nooit echt geaccepteerd heb. Het zelfvertrouwen dat ik dacht te hebben, was vooral zelfvertrouwen over alles waar ik minstens een figuurlijke 9 scoorde op een schaal van 1 tot 10.

De mooie sprongen die ik maakte in mijn carrière bijvoorbeeld, de momenten dat ik er op mijn mooist uitzag, de dagen waarop ik alles van mijn veel te lange to do lijst kon afstrepen. Inmiddels kan ik je gerust verklappen: Dat is geen zelfvertrouwen!

''Zuster, doe mij een lippenstiftje''

Ik ben zo’n type die, al zou ik op de intensive care liggen te vechten voor mijn leven, hoogstwaarschijnlijk nog aan de zuster zou vragen of ze even een lippenstiftje voor me op kan doen. Want als je erover nadenkt is het heel logisch dat als je ten diepste jouw meest kwetsbare zelf nog niet geaccepteerd hebt. Hoe zou je die dan in God's naam aan een ander kunnen tonen?

Met in je achterhoofd al alles wat je denkt dat ze zullen zeggen of denken.

Ondanks dat dit veelal jouw eigen onzekerheden zijn.

Welke kan jij afvinken?

'Ze vinden me niet mooi genoeg, ze denken dat ik dom ben, in hun ogen ben ik niet goed genoeg, kan ik niet meekomen met de rest.' Dat zijn een aantal van mijn hardnekkige overtuigingen. Welke zijn het voor jou? Welk oordeel vrees jij te ontvangen van anderen of ben je misschien al van overtuigd dat men over je heeft?

Realiseer je je ook dat het vaak jouw diepste kernwonden en daarmee overtuigingen zijn die je onbewust projecteert op de ander?

Ja, ik heb een burn-out

Sinds enkele weken valt er weinig meer aan te ontkennen. Ik heb de term angstvallig vermeden omdat ik er een sterk oordeel over heb. Mensen met een burn-out zijn gewoon mensen die zichzelf niet bij elkaar kunnen rapen na een pittige periode dacht ik. Ik noemde het de afgelopen maanden steevast ‘overspannen’ omdat dit in mijn ogen milder klinkt en dus sneller overgaat. Nu ik voor 100% in de ziektewet zit en opnieuw is uitgesloten dat er fysiek iets aan de hand is moet ik eraan geloven: Ik heb een burn-out en zo voel ik me ook: compleet opgebrand. Ik leef als een oud vrouwtje die na iedere activiteit moet opladen. Mijn lichaam is op en dat laat ze mij weten ook!

Incongruentie als energielek

Vanzelfsprekend ga je nadenken over hoe het zover heeft kunnen komen. Een indrukwekkende lijst met mogelijke oorzaken heb ik inmiddels verzameld die een voor een onder de loep worden genomen in mijn gedachten.

En daar is ‘ie weer… Mijn super toffe, geschenk uit de hemel, nieuwe leidinggevende heeft al een paar keer aangegeven dat ze het soms lastig te plaatsen vindt, dat wat ze ziet niet overeenkomt met wat ik beschrijf. Ze zegt letterlijk “Lenore, als je dan even aansluit bij een overleg dan sta je als een huis. Je bent scherp, komt met goede ideeën en krijgt dingen voor elkaar.’’.

Volgens mij is dát precies wat er fout gaat. Al ben ik compleet aan het instorten, dan nog vind ik onbewust een modus om dat zodanig te verbloemen dat niemand het zal merken! Al kost het me letterlijk en figuurlijk mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid.

Dat moet, nee mag anders

Nu mijn dagen niet meer gevuld zijn met werk maar er meer ruimte ontstaat voor rust, zelfzorg en zelfonderzoek is dit een van de thema’s waar ik aan werk. Mijn kwetsbare zelf onder ogen zien en van haar gaan houden. Leren wat het is om alle delen van jezelf volledig te omarmen ook als er niet mee te scoren valt. Mezelf niet langer in tweeën te splitsen en alleen trots zijn op al dat goed gaat en negeren of zelfs verafschuwen waar dat niet het geval is.

Ik ben niet perfect…

...en dat hoef ik ook niet te zijn!

Ik verlang ernaar in de spiegel te kijken als mijn haar ontploft is, met een dikke pukkel op mijn kin en de wallen van een koalabeer, om dan met onverminderd veel liefde naar mezelf te kijken. Ik verlang ernaar om in deze periode waarin ik steeds meer dagen niet tot nauwelijks productief ben en ik mijn waarde dus niet meer op kan hangen aan wat ik allemaal gepresteerd heb, met dezelfde genade en compassie naar mijzelf te kijken waarmee ik naar anderen kijk.

Tot slot verlang ik ernaar dat er straks niet meer twee verschillende versies van mij zijn, waartussen zoveel kostbare levensenergie verloren gaat. Maar dat er nog maar eentje overblijft die aan de buitenkant heel veel meer lijkt op wat er aan de binnenkant ervaren wordt.

Mijn verlangen voor jou

Er zullen genoeg mensen zijn die zich hier niet in herkennen maar ik weet zeker dat er evenzo ook zijn die diep van binnen voelen dat dit ook voor hen geldt. Wellicht dat jij een van die mensen bent. Mocht dat zo zijn dat wens ik jou hetzelfde toe. Dat je voor jezelf mag ontdekken wat de verschillen zijn tussen jouw buitenkant en jouw binnenkant. En meer nog dat je mag leren hoe deze twee weer dichter tot elkaar mogen komen. Opdat het je meer energie en meer vreugde mag brengen. Opdat je hopelijk niet hoeft te komen tot het punt dat je volledig opgebrand bent.

Zodat jij, ik, iedereen zoveel mogelijk zijn authentieke zelf mag belichamen. Want laten we eerlijk zijn, dan zijn we pas echt op ons aller, allermooist!

Hoogsensitief, overspannenheid en burn-out

Sat, 22 Jun 2024 09:49:13 GMT

De dag dat mijn lichaam ‘stop’ zei: Een intense reis naar zelfzorg en grenzen.

Een verhaal over hoogsensitiviteit, overspannen zijn, een ambulance rit naar de spoedeisende hulp en waarom het al een half jaar stil is op EASE your senses.

Ik heb niks meer te geven

De afgelopen maanden voel ik sterk de behoefte om alleen te zijn. Tegen vrienden en kennissen die voor de zoveelste keer vragen wanneer we weer eens afspreken hoor ik het mezelf zeggen.

Vaak krijg ik als reactie dat ze het knap vinden dat ik mijn grenzen zo goed aangeef en gelukkig ook dat ze het respecteren. Of het echt knap is weet ik niet. Noodzakelijk eerder en vooral onvermijdbaar. Want ik voel aan alles dat de koek op is. Ik heb even niks meer te geven. Mijn lijf zegt nu gewoon: ‘nee’.

Mijn ziekenhuis avontuur

Halverwege de maand maart zat ik op een zondag avond niets vermoedend te mediteren voor het slapengaan gaan. Mijn dochter lag boven te slapen en ik wilde nog even snel ontspannen voor ik naar bed ging. Een bekend fenomeen voor mij, de hele dag mezelf voorbij rennen om dan, mits er nog tijd is, even snel mijn systeem de kans te geven om af te schakelen en dan hup naar bed.

Dit keer ging mijn hart meer tekeer dan ik gewend was. Ik voelde wat druk op mijn borst en dacht een opkomende paniekaanval te herkennen dus deed ik wat ik mezelf heb aangeleerd: er gewoon naartoe gaan met mijn aandacht, rustig blijven, wetende dat het vanzelf weer over gaat.

Dit was anders. De druk op mijn borst nam alsmaar toe, ik kreeg het benauwd, begon te trillen en te zweten en raakte uiteindelijk toch in paniek omdat ik volledig de controle over mijn lichaam kwijt leek te zijn. Mijn vriendin had ik al ingeseind om stand by te blijven omdat ik het niet helemaal vertrouwde.

Toen de druk op mijn borst op een gegeven moment zo heftig werd wist ik het zeker: Ik moest 1-1-2 bellen.

1...1...2.. help!

Vanwege het hevige trillen kon ik moeilijk uit mijn woorden komen. Toch lukte het me met veel moeite om te vertellen waar ik woonde en dat ik belde vanwege een toenemende druk op mijn borst. Ik volgde de instructies en ging op de woonkamervloer zitten wachten tot ze kwamen. Tijdsbesef had ik niet want in mijn beleving stonden ze nog geen minuut later voor mijn neus in de woonkamer, waar ik huilend en trillend naast een emmertje zat.

Diep respect heb ik gekregen voor al het ambulancepersoneel! Zo goed werd ik opgevangen dat ik ondanks mijn enorme angst op dat moment, het vertrouwen had dat ik in hele goede handen was.

Hyperventilatie deluxe?

De duidelijke instructies van het ambulancepersoneel hielpen mij erdoorheen. Al gauw werd mij verteld dat er zeer waarschijnlijk niets ernstigs aan de hand was. Omdat mijn aanval, of hoe ik het ook noemen moest zo lang duurde (inmiddels weet ik achteraf, op dat moment al ruim 1,5 uur) wilden ze mij voor de zekerheid toch mee nemen naar de SEH. Ik wilde niets liever want de druk op mijn borst en alle andere verschijnselen waren nog onverminderd en daarmee mijn angst dus ook. Na een groot deel van de nacht op de Spoedeisende hulp te hebben doorgebracht en de nodige testjes te hebben ondergaan, was de eindconclusie dat het waarschijnlijk hyperventilatie was die uren aanhield en veroorzaakt door stress. En omdat je buiten levensgevaar bent, sta je dan binnen een half uur, zonder verdere instructies weer buiten. Inmiddels was na vele uren de druk eindelijk wel afgenomen dus voelde het ook goed om weer naar huis te gaan.

De grens over

Deze gebeurtenis was een wake-up call en de start van een hele nieuwe fase in mijn leven. Want tot op dat moment had ik alle alarmbellen en signalen blijkbaar vrolijk kunnen negeren en missen. Sinds mijn ziekenhuisavontuur is dat rigoureus veranderd. Mijn lichaam heeft de regie teruggenomen. Het zegt nu ‘als jij geen rust neemt en niet voor jezelf zorgt, dan breng ik je wel tot stilstand.’

Zo breng ik dus nu mijn dagen door als een 80-jarig vrouwtje. Waar ik voorheen al dacht weinig energie te hebben, ben ik nu tot het inzicht gekomen dat het nog erger kan. Ik sta op, volg mijn ochtendroutine en ben dan al weer uitgeput. Zo zijn mijn dagen gevuld met iets doen en even rusten, iets doen en weer rusten. Zolang ik dat aanhoud, kom ik de dag redelijk door. Doe ik dat niet, dan betaal ik de volgende dag door te starten met NOG minder energie.

Een goede vriend van mij zei tijdens een wandeling: ‘Ja, Lenore, de grens overgaan is niet zo moeilijk, maar de weg terug is een flink stuk langer’. Hij had gelijk.

Hoogsensitief en overspannenheid

Natuurlijk ga je nadenken als je overspannen bent, of in mijn geval vrij dicht tegen een burn-out aan zit. Hoe ben ik hier beland? Had ik dit kunnen voorkomen?

Een hele reeks aan nieuwe inzichten heb ik mogen ontvangen de afgelopen maanden waarvan ik er zo nu en dan wat met jou als lezer hoop te delen.

Feit is dat we allemaal een Breaking point hebben, geen mens is daarop uitzondering. Feit is ook dat als je hoogsensitief bent, prikkelgevoelig, het herkennen en bewaken van je grenzen nog vele malen belangrijker is dan wanneer je dat niet bent. Om de simpele reden dat jouw systeem elke dag veel meer prikkels te verwerken heeft dan andere mensen en sneller overbelast is.

'Ik ben zo moe'

Dat overbelasten kun je een hele lange tijd volhouden zonder dat je er erg in hebt.

Zo ging het ook bij mij, jarenlang steeds harder gaan rennen, steeds ‘productiever’ worden, de hele dag door multitasken, dat als een soort sport gaan zien en ondertussen niet of nauwelijks pauze nemen. Ja, heus wel eens een dagje maar ik bedoel echt vakanties inlassen waarin ik mezelf de ruimte gaf om te resetten. Dat deed ik niet. De afgelopen zes jaar, eigenlijk sinds ik moeder ben geworden, hoor ik mezelf zeggen hoe moe ik ben en hoe ik het liefst zes maanden vrij zou willen nemen om ergens alleen op een eiland in een hangmat te liggen. Diep van binnen wist ik dus eigenlijk heel goed waar ik behoefte aan had: Mijn systeem tot rust brengen. Helaas deed ik dat niet en dus doet mijn lichaam het nu voor mij.

Op zoek naar een nieuwe modus

Nu staat alles in het teken van een nieuwe modus vinden die wel werkt en waarmee ik wel kan opladen. Zodat ik langzaam maar zeker weer op kan bouwen naar een normaal energieniveau. Heel eerlijk? Ik heb hem nog niet gevonden. Wel doe ik er alles aan; fysiotherapie, psycholoog, cranio sacraal therapie, acupunctuur, wandelen in de natuur en verder vooral rusten. Heel veel rusten.

Het is een fase van mijzelf opnieuw ontdekken. Want voor iemand die haar identiteit grotendeels ophing aan haar productiviteit is een hele belangrijke vraag: ‘Wie ben ik zonder dat alles?’, ‘wat blijft er van mij over’?

Heb ik straks nog wel vrienden als ik weer energie heb om erop uit te gaan en met mensen af te spreken?

Hopelijk tot gauw!

Voor nu verblijf ik met al deze vragen en is mijn enige focus om dicht bij mezelf te blijven, steeds opnieuw te centreren in mijn lijf, te voelen wat in dat moment goed voelt en daarnaar te handelen.

Over de toekomst van EASE your senses: ik ben nooit uitgeschreven en hoop op een zeker moment ook weer mooie gesprekken op te mogen nemen.

Lieve lezer, ik wens je vanuit deze bijzondere, leerzame staat heel veel liefde toe en hoop je hier terug te blijven zien.

Mijn ervaring met Chocobliss deel II

Wed, 22 Nov 2023 18:15:44 GMT

Van spanning naar vertrouwen: Wat een plantmedicijn ceremonie me over zelfliefde leerde.

De weken voorafgaand aan de ceremonie liepen de emoties zo hoog op, dat ik heel vaak op het punt heb gestaan om af te zeggen. Maar potjandoosie wat ben ik blij dat ik toch door heb gezet. Chocobliss, you did it again!

De tweede ronde

Enkele maanden geleden ontstond opnieuw het idee om een Chocobliss ceremonie te organiseren. Hoe mijn eerste ervaring met Chocobliss is verlopen lees je hier .

Er waren wat mensen in mijn omgeving die behoefte hadden aan een tweede ronde en zelf leek het me ook wel goed om weer eens af te zakken naar de diepere lagen van mijn hart.

Zo ontstond er vrij snel een groepje gegadigden, inclusief twee hele bijzondere mannen die dit konden en wilden begeleiden. Een energetisch therapeut met een bijzonder sterke gave. En iemand die ons kon voorzien van intuïtieve, muzikale begeleiding.

De datum werd geprikt, een ruimte werd gehuurd en zo geschiedde het.

Het tegenwerk mechanisme

Wie bekend is met het gebruik van plantmedicijnen, weet dat zodra jij jouw intentie hebt gezet en een datum hebt geprikt, er allerlei mechanismen in werking treden.

Waaronder ook mechanismen die er alles aan doen om te voorkomen dat je daadwerkelijk de innerlijke reis gaat maken. Zo begint het proces dus al ruim van te voren.

De spanningen kunnen zo hoog oplopen dat je er toch vanaf ziet. Je gaat vaak onbewust redenen bedenken waarom het nu niet zo goed uitkomt en je het beter uit kunt stellen. Je kunt zelfs lichamelijk ziek worden! Geloof me, het is mij ook ooit overkomen. Heel ‘toevallig’ griepverschijnselen krijgen in de dagen van te voren.

Zelfsabotage

Waarom er zo vaak sprake lijkt te zijn van gegronde redenen om af te zien van jouw innerlijke reis of op zijn minst het uitstellen ervan, daar verschillen de meningen over.

Mijn eigen theorie is dat jouw mind onbewust gaat saboteren. Omdat het weet dat er tijdens een goede reis met een plantmedicijn, korte metten gemaakt wordt met oude veiligheidsmechanismen die geen functie meer hebben.

Jouw mind heeft deze constructies zorgvuldig gecreëerd om je ergens tegen te beschermen. Vaak al tijdens jouw vroege jeugd, omdat het op dat moment de beste bescherming bood.

Het heeft liever niet dat deze constructies worden afgebroken. Zelfs niet als dit de kwaliteit van jouw leven aanzienlijk kan verbeteren.

Het proces begint van te voren

In de groepsapp die we uit praktische overwegingen hadden aangemaakt werd de week voor de ceremonie goed duidelijk dat alle zes de deelnemers al flink in proces zaten. Toeval zou ik het niet willen noemen dat we alle zes, gelijktijdig zo diep door het stof gingen dat we soms niet meer wisten waar we het zoeken moesten.

Voor mij bestond het stof uit een combinatie van hoog opgelopen spanningen en emoties.

Ik heb momenten dat ik echt alleen maar in een donkere woonkamer op de bank wil zitten zonder televisie of muziek. Gewoon geen prikkels meer kan verdragen.

De dagen voorafgaand aan de reis voelde ik zoveel angst en weerstand. Ik was bang dat het medicijn verkeerd zou vallen en ik alle controle kwijt zou raken. Uiteindelijk nam ik me voor om sowieso te gaan maar wel licht te reizen, met hooguit 1 tot 1,5 chocolaatje.

De ceremonie

Met mijn intentie onder de arm en een buik waar niks meer inzat omdat van de spanning er een complete leegloop had plaatsgevonden :-), betrad ik de ceremoniële ruimte.

Ondanks de spanning voelde ik ook een diep vertrouwen in het Hogere. Zoals ik dat eigenlijk al heel mijn leven heb ervaren.

Één overheerlijk chocolaatje nam ik tot me. Ik bleef eerst een poos rechtop zitten en focuste mij op mijn ademhaling. Na volgens mij nog geen kwartier voelde ik mij langzaam maar zeker weer in die andere werkelijkheid glijden en ging ik liggen. Met nagenoeg geen angst dit keer, want het voelde op een bepaalde manier heel vertrouwd.

Het voelde alsof een cirkelende energie over mij heen kwam als een deken en mij steeds iets verder in een dieper niveau van bewustzijn trok.

Ik had van te voren vragen opgeschreven waar ik antwoord op hoopte te krijgen, net zoals de vorige keer .

Maar in tegenstelling tot toen merkte ik aan mezelf dat ik de vragen ook heel makkelijk los kon laten. Toen moest en zou ik antwoord krijgen, nu wilde ik gewoon ontvangen wat het medicijn mij te geven had.

Heling

Ik ben enorm diep gegaan. Zo voelde ik mij regelmatig zweven door alle uithoeken van het universum. Zwevend in het niets en tegelijkertijd in het alles. Het enige dat ik wist op dat moment was dat alles goed was.

Op verschillende moment ontving ik heling op oude pijnstukken. Soms kwam dat tot uiting door lichamelijke sensaties en dan weer door een flink potje te janken.

Wat ook steeds weer terugkwam was het gevoel dat ik op iets gewezen wordt dat gezien wil worden. Vaak vertaald in een licht, pijnlijk of drukkend gevoel op een specifieke plek.

Zo had ik een moment waarop ik een hele onrustige energie rondom mijn hart ervoer. Inmiddels weet ik dat ik dan, net als in het dagelijks leven, daar gewoon naar toe mag gaan met mijn aandacht. Mijn volle bewustzijn erop mag richten, zonder oordeel en zonder ervan af te willen. Het vraagt namelijk om niets anders erkenning. Door dat te doen, ebt het ook bijna altijd als vanzelf weer weg.

De begeleiding

Deze ene keer bleef de onrust in mijn hartstreek hangen. Ik kon het goed handelen maar prettig was anders.

Alsof hij het had aangevoeld kwam de energetisch therapeut (een van de twee begeleiders) naast me zitten. Ik vroeg hem om even mee te voelen en dat deed hij.

Het was wonderlijk om te ervaren hoe hij met zijn energie mee kon helpen in mijn proces. Mijn hele lichaam begon spontaan te zweten en alles leek nog meer te gaan stromen op dat moment. Na enkele minuten voelde ik de druk en de pijn rondom mijn hart zachter en zachter worden. Precies op het moment dat ik merkte dat het klaar was, stond hij op en liep hij naar een andere deelnemer om daar te ondersteunen.

Ook de prachtige muzikale begeleiding gaf een extra dimensie aan de ceremonie. Het is alsof de muziek invloed heeft op jouw innerlijke reis. De klanken, de timing en zelfs de stiltes, alles werkt mee. Mocht je ooit behoefte hebben aan een begeleide reis, ik kan deze twee toppers van harte aanbevelen!

De antwoorden

Als ik mijn reis in één woord zou moeten beschrijven dan zou dat 'heling' zijn . Ik kon vragen stellen, dat deed ik ook. Toch werd me steeds duidelijk gemaakt dat de antwoorden die ik zocht allemaal relatief zijn. Het zijn concepten en zodoende niet belangrijk. Het was een ervaring die moeilijk te vatten is in woorden maar oh zo waardevol.

Ik voelde vooral het verlangen om te zijn en dat gebeurde ook. Ik was puur bewustzijn en vond daarin de rust die ik zo naarstig gezocht heb in mijn leven.

Ik kreeg niet zozeer antwoord op mijn vragen maar des te meer werd er een diep vertrouwen gepland in mijn hart dat de dingen die ik verlang er ook gaan komen.

Meer zelfliefde?

Wat ik wel heb meegekregen is het inzicht dat ik niet méér zelfliefde nodig heb zoals ik vaak denk, maar dat ik alleen maar hoef te stoppen met mijzelf af te wijzen.

Ik stelde de vraag aan mijn hart: ‘waarom ben je zo extreem hard aan het werk’?

Waarna ik voor het eerst de link zag met zelfafwijzing. Een mechanisme wat ik als klein kind al heb ontwikkeld, dat diep verankerd ligt in mijn onderbewuste.

Desalniettemin onnatuurlijk is en daardoor dus ook hard werken voor mijn systeem. Het gaat tegen mijn natuur in. Mijn natuur IS liefde en niets anders dan dat. Het kost dus energie om daar tegenin te gaan en mijzelf af te wijzen.

Is dat dan nu in een keer opgelost? Nee, zeker niet. Ik voel dat er een begin is gemaakt, een opening is. Ik weet dat ik zonder dit mechanisme als zodanig af te wijzen, het stukje voor stukje van mij af mag laten glijden. Want het is niet meer nodig. Het is oud.

Niet alleen maar samen

De andere mooie les die ik mocht ontvangen tijdens deze trip was dat we het alleen niet redden maar samen wel.

Een ceremonie in een groep is niet alleen een reis naar binnen maar ook echt een groepsproces. Er waren allerlei energetische uitwisselingen, die later tijdens de sharing ook overeenkwamen met elkaar. Zo ruimt de een energie op voor de ander, simpelweg omdat hij of zij het makkelijker kan voelen en omarmen. Zien we onszelf en onze lessen weerspiegeld in de ander.

Ik kon zo duidelijk voelen dat we allemaal onze beperkingen hebben in dit leven en iedereen individueel worstelt met zijn of haar eigen thema’s. De uitweg zit hem echt in het samen doen.

Terugblik

Wat ik over heb gehouden aan deze reis is een diep gevoel van vertrouwen. Het is alsof die giga spanning die ik de afgelopen tijd ervoer, voor een groot deel is ontladen. Ik kan vanuit veel meer rust en helderheid vooruit kijken en nadenken over hoe verder.

Meer dan ooit weet ik dat ik mag stoppen met alles zelf willen organiseren en orchestreren en volledig mag vertrouwen op de goddelijke timing van het leven. Hoe meer ik mij laat meevoeren op die natuurlijke stroom, hoe minder moeite het me kost en hoe mooier de uitkomst.

Ik weet nu dat de afwijzing die ik mijn hele leven vanuit andere mensen heb ervaren, iets is wat ik in mijzelf op te lossen heb. Niet hij, zij of hun maar ik mag stoppen met mezelf af te wijzen. De rest zal logischerwijs volgen.

En ik besef mij ten volle dat we niet bedoeld zijn om alles in ons eentje te doen maar dat we mogen leunen op elkaar. Juist ook als het even niet zo lekker gaat.

Tevreden en dankbaar kijk ik terug: Chocobliss, you did it again!

Lees hier hoe mijn eerste ervaring met Chocobliss is verlopen.

Israël of Palestina of...?

Sun, 15 Oct 2023 19:10:18 GMT

Ben jij voor Israël of Palestina? Mag ik een derde optie voorstellen? Een alternatief waar we ons, hopelijk, allemaal in kunnen vinden. Ongeacht aan welke kant je staat, dit blog is voor iedereen wiens hart huilt voor de vele onschuldige burgers die slachtoffer zijn van dit langslepende conflict.

Waarom dit onderwerp?

Waarom ik op de website van EASE your senses over zo’n gevoelig onderwerp schrijf heeft meerdere redenen. Een daarvan is dat ik weet dat gevoelige mensen dit soort tragische gebeurtenissen intens diep meebeleven. Zelfs zonder het nieuws te volgen kun je het vanuit de collectieve energie voelen.

Het gevoel van machteloosheid is groot als je hoort wat er in een ander deel van de wereld gebeurt, wetende dat er zo weinig is dat je kunt doen. Ieder beeld, ieder verhaal uit de media kan blijven hangen op je netvlies en je dagenlang achtervolgen. Je vraagt je af ‘Wat kan ik in Godsnaam doen om de wereld een beetje beter te maken’. Mijn blog is deels bedoeld om te inspireren tot een antwoord op die vraag, maar vooral ook om mijn hart te luchten na veel te lang zwijgen.

Persoonlijke betrokkenheid

Ik til mijn pen op vanwege mijn persoonlijke betrokkenheid bij dit onderwerp. De oorlog tussen Rusland en Oekraïne is eveneens verschrikkelijk maar daar ben ik nog nooit geweest. Evenmin heb ik gesprekken gevoerd met Russen of Oekraïners. Ik voel me dus ook niet geroepen om daar uitspraken over te doen op basis van een paar nieuwsberichten en een wat websites die ik erover gelezen heb.

Het land Israël daarentegen en het Joodse volk lopen als een rode draad door mijn leven. Toen ik een jaar of 3 jong was kreeg mijn neef een relatie met een Israëlische vrouw. Zij is hier in Nederland komen wonen en omdat mijn moeder en neef destijds hecht waren, bracht ik vele uren door met hem en zijn inmiddels vrouw. Als kind was ik haar lievelingetje. Ze gaf me altijd cadeautjes uit haar land. Videobanden met Israëlische kinderliedjes, boekjes, speelgoed. Ze leerde me Hebreeuwse woorden, maakte traditionele lekkernijen voor me en vertelde trots over haar familie en de plek waar zij vandaan kwam.

Heel vaak zei ze dat als ik oud genoeg was, ze mij mee zou nemen naar haar land. Wat vreemd genoeg werkelijkheid werd, toen we na elkaar jaren uit het oog te zijn verloren, ‘toevallig’ dezelfde vlucht naar Tel Aviv hadden geboekt tijdens mijn allereerste reis naar Israël.

Het land ontdekken

Negentien jaar oud was ik toen ik voor het eerst voet zette op Israëlische grond. Dit was voor mij de aftrap van meer reizen dan ik kan tellen naar datzelfde land. Ik ben alle hoeken afgereisd en werd verliefd op de schoonheid van de natuur, de diversiteit aan culturen en geloven en hoe ieder dorp en iedere stad letterlijk een andere identiteit heeft, het heerlijke eten, de wonderschone geschiedenis, de shoppingmalls en vooral de mensen.

De Joden en de Palestijnen die op veel plekken gewoon zij aan zij leven. Huh, dat klopt toch niet met het beeld van de media? Die twee voeren toch alleen maar oorlog met elkaar? Niet dus. Maar ja, daar verkoop je geen kranten mee.

Mijn liefde voor dit land zegt ook verder niets over mijn mening over het Israëlisch - Palestijns conflict. Sterker nog, toen ik jonger was wist ik niet eens dat er sprake was van zo’n groot conflict. Ik voelde gewoon een binding met een land, zoals een ander dat misschien heeft met Italië of Suriname.

Ook ik was bevooroordeeld

Afijn, je kunt je voorstellen dat met zo’n voorgeschiedenis ook ik mij schuldig heb gemaakt aan het, onbewust weliswaar, zien van vooral de tragiek aan Joodse zijde. Buiten de geschiedenis van de Holocaust om ken ik de persoonlijke verhalen van vele, seculiere Joodse mensen die zich nergens ter wereld nog veilig voelen. Die niet zichtbaar of openlijk kunnen zijn wie ze zijn omdat de kans groot is dat ze worden aangevallen. Die zich genoodzaakt voelen om terug te keren naar dat stipje op de wereld waar ze ‘veilig’ en zichzelf kunnen zijn. Ja, ook nu en ook in Nederland gebeurt dit.

Discussies vermeed ik

Ik had moeite met de nieuwsberichten die jarenlang erg anti-Israël qua toongeving waren. Iets wat de laatste tijd compleet omgekeerd lijkt.

Wanneer er in mijn omgeving een discussie werd gestart over de kwestie Israël - Palestina, dan maakte ik dat ik wegkwam. Want het raakte me te diep. Zo diep dat ik begon te trillen bij het horen van de bagger die mensen vaak zonder enige onderbouwing over Joden wisten te verkondigen. Antisemitisme is een nog altijd zeer actuele ziekte die iedere aanleiding grijpt om zichzelf te rechtvaardigen.

Er is ook een andere kant

Maar er is, zoals altijd, ook een andere kant. Er is nog een volk, het Palestijnse volk, dat op brute wijze van haar land is beroofd. Waarvan een deel leeft in een openlucht gevangenis zonder perspectief daar ooit uit te komen. Een volk waarvan iedere familie meerdere leden in de aanhoudende oorlog heeft verloren. Die wonen in een gebied waar in elke straat en op ieder gebouw wel een teken van verwoesting zichtbaar is. Een volk wiens leven voortdurend in het teken staat van angst, verdriet en rouw.

Moet je je voorstellen hoe het is om als kind op te groeien in de Gazastrook. Onder de dagelijkse dreiging van een zoveelste luchtoffensief. Waar het niet ongebruikelijk is dat het hele gebied wordt afgesloten van stroom, water en hulpmiddelen. Waar je opgroeit in armoede en in angst. Onder een regering die dood en verderf zaait en zijn eigen burgers als menselijk schild gebruikt in plaats van ze beschermt. Kun je je dat voorstellen?

En evengoed…

Moet je je voorstellen hoe het is om als kind op te groeien in Israël, waar het ‘normaal’ is dat er met regelmaat raketten door de lucht vliegen en het geluid van het luchtalarm geen oefening is maar standaard een reële dreiging. Waar iedere woning een saferoom heeft en de meeste gebouwen een schuilkelder die beiden ook gebruikt worden. Waar je tijdens een busrit naar school op een drukke plek riskeert slachtoffer te worden van een zelfmoordterrorist die zichzelf het liefst met zoveel mogelijk mensen opblaast. In een land dat zich bewust is van het feit dat een aanzienlijk deel van de mensheid hen geen plek op de wereld gunt, met een voorgeschiedenis vol familieleden die zijn vergast om hun afkomst.

De geschiedenis heeft geen antwoord

Hoe dieper je in deze materie duikt, mits je het goed doet en niet alleen op basis van bevooroordeelde en incomplete informatie. Hoe meer je erachter komt dat dit verhaal niet een kant heeft, zelfs geen twee maar eindeloos veel kanten.

Het is een kluwen van tientallen draadjes wol die zover in de knoop zijn geraakt dat deze onmogelijk nog uit elkaar te halen is.

Je kunt er op talloze manieren naar kijken en je kunt letterlijk duizenden jaren terug de geschiedenis in. Één zuiver antwoord ga je in de geschiedenis niet vinden.

Het is niet een kwestie van ‘Geef het land aan hen of aan hen.’.

Ik denk dat het tijd is dat we stoppen met terugkijken in de hoop tot een oplossing te komen en in de plaats daarvan vooruit kijken.

Feit is namelijk dat er in het gebied wat nu Israël heet, twee volken (eigenlijk meerdere maar dat is voor nu niet relevant) leven die allebei hun plek op aarde verdienen! Feit is ook dat er veel meer mensen wonen die niets liever willen dan in vrede leven, dan dat er mensen wonen die oorlog willen. Dat moet ons vertrekpunt zijn, niet de geschiedenis.

Wie zonder zonde is...

Wat mij betreft heeft ieder volk het recht om zijn vlag te hijsen. Want ‘wie zonder zonde is, werpen de eerste steen’. Zoals wij ook trots de Nederlandse vlag mogen hijsen bij een willekeurige gelegenheid, ondanks dat door onze voorouders extreem veel leed aan andere volken is gedaan. Voor welk land geldt dit overigens niet? De landen, vooral de grotere naties, zijn bijna altijd groot geworden ten koste van de oorspronkelijke bewoners.

Maar liever nog, stoppen we met het hijsen van een specifieke vlag, of hangen we ze allemaal op? Waarom?

Op het moment dat jij je in een situatie als deze nadrukkelijk schaart achter het ene volk, zeg je daarmee automatisch dat het andere volk er niet toe doet. Je verheft het leed van de een boven het leed van de ander. Je zegt eigenlijk ‘als er een Joods kind overlijd door het geweld dan verhef ik mijn stem tegen onrecht, maar als er een Palestijns kind overlijd dan vind ik dat minder erg’. Of ‘Wanneer een Palestijnse vrouw wordt vermoord dan deel ik mijn woede op social media, maar als er een Joodse vrouw wordt vermoord dan hoor je mij daar niet over’.

Niet ‘zij’ en ‘hun’ maar ‘wij’

Wat als we niet langer een kant kiezen maar ons verenigen? Gezamenlijk een mars lopen, arm in arm waarin we ons uitspreken voor vrede. Ons inzetten voor hulp en bescherming van IEDERE onschuldige burger die in gevaar is. Wat als er Moslims zijn in Nederland die hun huis openstellen voor een Jood om met elkaar te eten en spreken over wat hen verbind als mens. Wat als er Joodse gezinnen zijn die andersom hetzelfde doen. Zodat zij samen kunnen huilen over het ondraaglijke leed wat hen beide is aangedaan. Samen kunnen dromen van een wereld waarin vrede is.

Wat zei Nelson Mandela ook alweer? ‘’Een betere wereld begint bij jezelf’’.

Bij wat we uitdragen op social media, wat we bespreken tijdens de koffiepauze op kantoor en wat we onze kinderen meegeven. Stimuleer je de tweedeling of de vereniging?

Want alleen dan kunnen we beetje bij beetje toe naar een wereld waarin dit soort extremiteiten geen plaats meer hebben.

Doe je met mij mee?

Mocht je net als ik geraakt zijn door het conflict Israël - Palestina en een diep verlangen voelen om iets bij te dragen, hoe klein ook. Stel jezelf dan de vraag op welke manier je dat wilt doen en vooral of dit bijdraagt aan een verbetering van de situatie of slechts olie op het vuur is.

Oorlog kent alleen maar verliezers. Tweedeling zaaien houdt dit in stand.

Daarom zet ik al mijn tranen, mijn innerlijk vuur en mijn passie om in een stroom van liefde die ik rechtstreeks naar het hele gebied stuur. Dat alle kinderen daar het mogen voelen terwijl ze dromen van vrede. Dat alle vaders, moeders, broeders en zusters het Licht in zichzelf en elkaar opnieuw mogen zien. Dat er vrede komt voor eens en altijd. Daar en overal ter wereld.

Doe je mee?

Amen.

Zak er maar in

Sun, 10 Sep 2023 16:25:14 GMT

Zo nu en dan wensen wij het de ander in een moment van frustratie toe: 'Zak er maar in'. Waarin dan precies? Nou, in je eigen shitzooi!

Niet wetende dat je de ander eigenlijk iets enorm waardevols toewenst.

Pijn is niet fijn

Ik hoef niemand te vertellen dat we van nature geneigd zijn om pijn en onprettige gevoelens te vermijden. We zijn pijnvermijdende wezens wordt er ook wel gezegd.

Pijn betekent gevaar, ongemak, of mogelijk zelfs een bedreiging van ons voortbestaan, dus willen we er niet aan en zoeken we afleiding, verdoving of lopen we ervoor weg.

Verzet vs overgave

Maar daar komt het weer, weglopen voor jouw gevoelens is een vorm van verzet. Je accepteert niet wat er is. Terwijl het Universum juist niets anders van ons vraagt dan overgave aan dat wat is. Ongeacht of het fijn voelt of minder fijn voelt.

Verzet blokkeert de stroming van Source, overgave zorgt ervoor dat alles kan blijven stromen.

Mag je dan nooit meer een pijnstiller slikken? Natuurlijk wel! Het zit hem meer in de manier waarop je het 'nu' durft te beleven. Je bereidheid om iedere ervaring ten volle aan te gaan, zonder oordeel of stiekem mentaal uit te checken.

Die ene collega

Bijvoorbeeld... Je zit op kantoor en de collega naast je heeft een gigantisch slecht humeur. Hij laat met iedere zucht en met ieder woord blijken hoe het leven hem tegen zit. Zijn energie vult en kleurt de ruimte en jij wilt niets liever dan je er van distantiëren. Bijvoorbeeld door ergens anders te gaan zitten, juist te blijven en er iets van te zeggen of overdreven vrolijk te gaan doen bij wijze van tegenreactie. Allemaal volstrekt logische reacties waar niemand jou ongelijk in zal geven. Echter is er in alle gevallen sprake van het niet accepteren van de situatie zoals die is. Waardoor juist de weerstand in jou zich verder opbouwt en jouw energie sneller weglekt dan je ' hippopotomonstrosesquippedaliofobie ' kunt zeggen.

Het was weer zover

Zo had ik laatst wat momenten waarop mijn zeer gewaardeerde, terugkerende thema weer op mijn deur kwam kloppen. Met alle bijbehorende gevoelens en gedachtes die, zo kan ik je vertellen, niet erg prettig zijn.

Natuurlijk kan ik dan uitgebreid gaan analyseren waarom dit nu boven komt (vermijding van het gevoel), of een strategie bedenken over hoe ik het dit keer op denk te gaan lossen (verzet). Inmiddels weet ik dat dat nergens toe leidt.

Zak door alle lagen heen

Mijn brein is al min of meer geprogrammeerd in het volledig willen ervaren van alles wat zich aandient. Zo bleek ook nu, want ik hoorde in gedachten steeds: 'Zak er maar in'.

Ja, daar kon ik de humor wel van inzien. De humor en de wijsheid.

'Zak maar lieve Lenore, in jouw situatie, jouw onzekerheid, jouw angsten en jouw frustratie. Kortom, jouw eigen shitzooi. Voel het maar, zie het maar voor wat het is. Beginnend met de eerste laag van de rauwe realiteit. Steeds verder tot de diepe, onbeschrijflijke schoonheid die je alleen kunt zien wanneer je dieper en dieper zakt in acceptatie.'

And poof it's gone

En dat deed ik. Steeds als het zich aandiende, als het gedachtentreintje weer van voor af aan wilde beginnen. Aanschouwen en omarmen zonder oordeel. Met als gevolg dat mijn geliefde thema eigenlijk vrij snel naar de achtergrond verdween en nu al een tijdje nauwelijks waarneembaar is. Want het mag er zijn en dus vraagt het geen aandacht meer. Mooi toch hoe dat werkt!

Zak er maar in!

Dus lief medemens, vanaf vandaag wens ik het iedereen toe die even niet zo lekker in zijn vel zit of zich rot voelt. Ik nodig je uit om hetzelfde te doen. Misschien niet hardop, want je loopt het risico een willekeurig object naar jouw hoofd te krijgen. Maar dan toch zeker in gedachten. Wetende dat dit het mooiste is wat je iemand kunt gunnen in zo’n situatie. Dat hij of zij er met een volledig bewustzijn in kan zakken, kan voelen wat er te voelen valt. Om van daaruit in de rust, acceptatie en vervolgens bij zijn of haar kracht te komen.

Niets is krachtiger dan het besef dat je werkelijk nergens voor hoeft te vluchten.

Jeetje, wat ga je het leven dan anders ervaren.

Het Universum als danspartner

Fri, 11 Aug 2023 16:32:13 GMT

Hoe een privé Bachata les op eigen zolder mij niet alleen de basis leerde van deze prachtige dans maar ook een mooie boodschap van het Universum opleverde.

Ergens waar niemand ons ziet

Een privé Bachata les op mijn eigen zolder, daar kon ik geen 'nee' tegen zeggen. Niet in de eerste plaats vanwege mijn twee linkerbenen in combinatie met een flinke dosis onzekerheid als het om dansen in duo’s gaat.

De stap naar een dansschool is voor mij nu nog veel te groot.

De angst dat ik over mijn eigen benen struikel of te vaak op de tenen van mijn partner ga staan, wint het van mijn nieuwsgierigheid en passie voor deze muziek en dansstijl.

Toen het onderwerp voor de zoveelste keer ter sprake kwam en een van mijn kennissen die mij op een feestje had zien dansen mij verzekerde dat ik dit zo onder de knie zou hebben, ging ik overstag.

‘Maar dan wel op een plek waar niemand ons kan zien’, was mijn verzoek. Dat werd dus mijn zolder.

De pasjes zijn niet moeilijk

Na wat uitleg ging al gauw de muziek aan, want dansen kun je het beste leren door het te doen. De bewegingen had ik al vrij snel onder de knie. Luister, ik ben half Surinaams, met dat ritmegevoel zit het wel goed. Waar de moeilijkheid voor mij in zit is het volgen. Of beter gezegd: mij laten leiden door iemand anders. In dit geval mijn danspartner.

Hoe moeilijk kan het zijn zou je denken? Heel moeilijk dus als je dat niet gewend bent!

Tijdens het dansen merkte ik dat ik veel in mijn hoofd zat. Ik moest toch weten welke kant we op zouden gaan en wat de volgende move zou worden. Of liever nog daar ook een stem in hebben!

Maar nee: ‘Volg mij maar’, kreeg ik steeds te horen.

Dansles of volgles?

Dus het waren lang niet alleen de basispasjes die ik te leren kreeg maar vooral ook tips en trucs waardoor het samenspel van leiden en volgen steeds soepeler zou verlopen.

Zo bestond een deel van de les uit het leren hoe ik een stevig frame kon vormen samen met mijn danspartner. Want als dat stevig genoeg is, dan voel ik automatisch welke kant hij op wil en kan hij mij makkelijker leiden.

Eerlijk is eerlijk, het werkte wel. En alhoewel het nog lang niet allemaal vanzelf ging heb ik tijdens mijn eerste dansles een aantal waardevolle inzichten op gedaan waarbij ik overeenkomsten zie met het leven in overgave. Zie jij ze ook?

1. Bewust volgen

Zolang ik zelf te veel de regie in handen wil houden gaat het mis met dansen. Het werkt echt het beste als ik mij min of meer overgeef aan zijn leiding. Geen twee kapiteins op een schip. Hij leidt, ik volg, einde verhaal.

2. Vertrouw

Als je om wat voor reden dan ook niet op je danspartner kunt vertrouwen, dan vertaalt dat zich naar een stroefheid. Het stroomt niet. Om je hieraan over te kunnen geven moet je kunnen vertrouwen dat de ander het beste met je voor heeft en weet wat hij doet.

3. Blijf in verbinding

Wanneer je je stevig vasthoudt aan de persoon die jou leidt, kun je de subtiele signalen sneller en beter voelen. Hier gaan we naar links, nu maken we een draai, dan gaan we weer naar achteren.

Op het moment dat je een beetje losjes aan je danspartner hangt, mis je het merendeel van de signalen. Essentieel dus: blijf in verbinding.

4. Geniet

Het allerbelangrijkste tijdens het dansen is dat je ervan geniet! Maak plezier, heb lol en neem het niet te serieus.

Man, wat heb ik genoten tijdens die paar uurtjes. Nooit geweten dat dansen, zelfs als je het helemaal nog niet zo goed kunt, zo leuk kan zijn.

Overeenkomsten met het leven

Zo lag ik ’s avonds in mijn bed nog even na te denken over mijn allereerste Bachata les. Waarbij ik ineens de raakvlakken zag met mijn proces van de afgelopen jaren. Waarin ik de transitie heb gemaakt van de leiding pakken op alle fronten, alles op ratio en wilskracht doen, keihard werken en lang niet altijd genieten. Een dans die op zijn zachtst gezegd nogal stroef verliep. Naar een leven in volledige overgave aan de leiding van het Universum. Je mag het ook God of de Bron noemen. Voor mij is dat hetzelfde.

Ik ben gaan ervaren dat het leven een stuk relaxter en leuker is als je het roer loslaat en volledig vertrouwt op het feit dat jij en alles wat er in jouw leven gebeurt geleid wordt.

Het Universum spreekt

Zo nam het Universum deze avond voor heel even de vorm van mijn danspartner aan en leerde mij dat ik Haar (voor het gemak spreek ik over het Universum in vrouwelijke vorm) bewust mag volgen en niet alles zelf hoef te bedenken en plannen. De weg ontvouwt zich terwijl ik haar bewandel en ik hoef niet te weten wat er over tien stappen gaat gebeuren. Ik mag Haar letterlijk stap voor stap of pasje voor pasje volgen.

Ook liet Ze mij weten dat ik haar volledig mag vertrouwen en dat Zij het beste met mij voorheeft. Dat Ze mij opvangt als ik mijn evenwicht verlies en dat de levensdans die Zij voor mij in petto heeft al mijn dromen overtreft.

Ze leerde me dat ik met Haar in verbinding mag blijven zodat ik de vele signalen die Zij mij geeft kan oppikken. De wegwijzers hangen zo'n beetje op iedere hoek van iedere straat, maar als ik uit verbinding ben met mezelf en met Haar, dan zal ik ze steeds weer over het hoofd zien.

Tot slot leerde ze me dat ik in dit alles mag genieten van het proces. Niet de bestemming is het doel maar de reis. En wat is het dan eeuwig zonde als je daar niet voor de volle 100% van geniet!

Een laatste boodschap

Het Universum zou het Universum niet zijn als ze me niet zou belonen met een schouderklopje. Zo eentje die maakt dat de onzekerheid die je soms ervaart in een klap afneemt of zelfs helemaal verdwijnt.

Als kers op de taart gaf Zij mij na een avond lang dansen nog een boodschap mee. Eentje die ik bij deze ook aan jou schenk. Je leest dit ten slotte niet voor niks:

Je hebt geen enkele reden om zo onzeker te zijn, je doet het al HARTSTIKKE goed!

Shine woman, shine

Mon, 31 Jul 2023 10:25:01 GMT

De verschillende kanten van jezelf accepteren en integreren leidt uiteindelijk tot een completer en vooral gelukkiger mens. Niet alleen voor jouzelf maar ook voor jouw omgeving. Niet langer delen van jezelf amputeren omdat ze niet in het culturele, religieuze of systemische plaatje passen maar erkenning geven aan alles wat jou behelst. Ik zal je een geheimpje verklappen, het is er namelijk niet voor niets.

‘Je straalt’

‘Vrouw, wat straal jij!’, krijg ik de laatste tijd steeds vaker te horen. Een krachtige, vrouwelijke energie als ik menig vriend en kennis mag geloven.

Tof om te horen natuurlijk maar nog mooier is het om zelf te ervaren. Ervaren hoe ik in mijn vrouwelijkheid ben gestapt simpelweg door alle aspecten van mezelf te verenigen en volledig te omarmen.

Stempel zuiver of onzuiver

Ik ben opgegroeid met het christelijk geloof. Gelukkig in een hele vrije gemeente waardoor ik niet gebukt ging onder de belofte van een hellevuur als ik mij niet zou gedragen volgens bepaalde regels.

Toch ontkom je er niet aan dat als je midden in een geloof zit, met name door medegelovigen overal stempels op worden geplakt: Dit gedrag is zuiver en van God, dat gedrag is onzuiver en van de duivel. Mocht je dus verlangens hebben die het stempeltje onzuiver dragen, dan is het zaak om daar zo snel mogelijk van af te komen. Door ervoor te bidden, streng te zijn voor jezelf en als dat niet lukt het op zijn minst goed te verbergen voor de buitenwereld.

'De gelovige vrouw'

Dit maakte dat bepaalde kanten van mijn persoonlijkheid alle ruimte kregen. Zoals mijn gelovige, vrome kant. 'Vroom?', hoor ik je denken.

Jazeker! Toen ik jonger was streefde ik naar het plaatje van ‘de gelovige vrouw’. De vrouw die zich op een bepaalde manier kleedt, die op haar twintigste trouwt en voor de rest van haar leven met haar man blijft en de vrouw wiens leven vooral in het teken staat van zorgen voor haar gezin. Afijn, je kunt je er vast wel iets bij voorstellen.

In mijn ogen was dit het ideaalplaatje waar ik aan moest maar ook wilde voldoen.

Wist ik op dat moment veel dat er naast die gelovige vrouw nog een heleboel andere vrouwen in mij verscholen lagen die ogenschijnlijk botsten met dit ideaalplaatje.

Wat je afwijst, neemt toe

Alles wat je de rug toekeert, onderdrukt of ontkent wordt alleen maar groter en sterker. Het is net als de tiener die van zijn ouders geleerd heeft dat hij absoluut geen seks mag hebben voor het huwelijk. De kans is zeer groot dat hij vrij snel overstag gaat, want dat wat verboden is, wordt interessanter tot je niets anders meer kunt dan eraan toegeven. Of erger nog, het een obsessie wordt.

Alles in dit leven vraagt maar één ding en dat is erkenning, bestaansrecht. Mag ik er zijn?

Waarbij het meerendeel, zodra het die erkenning krijgt compleet oplost of vermindert, want de lading is eraf. Vergis je niet, dit geldt net zo goed voor al jouw gedachtes en emoties. Druk ze weg of ontken ze en zij zullen jou een leven lang achtervolgen.

De vrouwen in mij

Een heleboel jaren en ervaringen later ziet mijn ideaalplaatje er anders uit. Ik hang mezelf niet meer op aan een specifiek beeld maar erken dat er meerdere vrouwen in mij verscholen liggen. Zoals de moeder , die intens geniet van het moeder zijn en het zorgen voor haar kind.

De godin , die door het leven zweeft en haar vrouwelijkheid in volle glorie omarmd en uitdraagt. De carrièrevrouw , die het heerlijk vindt om mentaal uitgedaagd te worden en te laten zien wat zij in huis heeft. De gelovige , die zich thuis voelt in het geloof en de essentie daarvan als fundament heeft. De heler , die door mensen heen kijkt, hun pijn ziet en niets liever wil dan ze helen. De femme fatale , die haar sensualiteit heeft omarmt en de levensenergie als heel natuurlijk door haar heen laat stromen. De lichtdrager , die het licht dat zij ontvangt van Boven op haar manier de wereld in brengt. Het kleine meisje , dat behoefte heeft aan bevestiging, goedkeuring en bescherming. De spirituele , die in nauw contact staat met haar gidsen en zich graag verdiept in de onzichtbare wereld.

Dit zijn zomaar een aantal voorbeelden maar ik zou er met gemak nog meer kunnen bedenken.

It's all me

Het belangrijkste is dat ik het oordeel op al deze vrouwen in mij heb kunnen ombuigen. Mijn licht en mijn schaduwkanten vormen SAMEN de persoonlijkheid van Lenore en daar ben ik trots op.

Ik voel mij completer dan ooit. Niet meer bang voor wat mijn familie ergens van vindt of de kerk of wie dan ook. Omdat ik weet dat het er niet toe doet. Oordeel van buitenaf zal er altijd zijn, hoe hard je ook jouw best doet. Ook zul je altijd mensen hebben die je toejuichen en mensen die het liefst met een boog om je heen lopen.

Het maakt niet meer uit want ik draag de vrouw die ik ben met trots. Haar veelzijdigheid, haar veelkleurigheid, niets is tegenstrijdig. Donker en licht, algemeen getolereerd of niet: it’s all me!

De vrouwen in jou?

Welke vrouwen of als je een man bent welke mannen liggen er in jou verscholen? Heb je daar wel eens over nagedacht? En in hoeverre heb je al deze delen van jezelf geaccepteerd en de ruimte gegeven?

Zijn er delen van jezelf die je misschien nog niet hebt durven erkennen? Hoe zou het zijn om daar eens meer aandacht aan te schenken? Als je daar een blije sensatie op voelt, dan is het wellicht geen slecht idee om daar serieus naar te kijken.

Ga er gewoon is voor zitten. Schrijf eens op wat die kant inhoudt voor jou, en hoe je er uiting aan zou willen geven.

Uit met dat korset!

Je bent wie je bent met een reden. Jouw karaktereigenschappen, talenten maar ook bijvoorbeeld jouw onzekerheden, zijn geen van allen toeval.

Alle delen in jezelf ontdekken en erkennen is niets anders dan jezelf toestaan om te zijn wie je altijd al geweest bent. Zonder je daarvoor te schamen of naar de buitenwereld te excuseren.

Ik zie een beeld voor me van een vrouw in een strak korset die dag en nacht zichzelf pijnigt om te kunnen voldoen aan een bepaald plaatje naar de buitenwereld.

Het is tijd om die touwtjes van dat korset een voor een los te trekken en weer gewoon jezelf te zijn. Voel je het verschil? Aan de slag dan maar ;-).

Met je rug tegen de muur

Wed, 26 Jul 2023 18:14:44 GMT

Goed is goed en kwaad is kwaad? Of misschien toch niet helemaal? Wanneer leren we het meest? Wanneer groeien we het hardst? Meestal als we met onze rug tegen de muur staan. Of we het leuk vinden of niet, tegenspoed is nodig. Ik zou daaraan willen toevoegen: tegenspoed is een zegen.

Aan voorbeelden geen gebrek

Ik zou een boek kunnen vullen met voorbeelden van grote en kleine tegenvallers in mijn leven. Situaties die niet liepen zoals ik dat graag had gezien. Van rotmomentjes waar ik na een paar minuten balen wel weer overheen was tot periodes waar ik zo diep door het stof ging dat ik dacht dat ik er in zou stikken.

Maar dat ga ik niet doen omdat het niet de boodschap is die ik op mijn hart heb vandaag.

Bovendien weet ik zonder enige twijfel dat we allemaal die variatie aan tegenspoed kennen uit ons eigen leven. Misschien zit jij er nu wel middenin? Of ben je er net uit gekomen.

Dit gaat gek klinken

Wat vandaag en de afgelopen dagen steeds opnieuw door mij heen gaat en dit gaat gek klinken: een intens gevoel van dankbaarheid voor een relatief recente vorm van tegenspoed met een hoofdletter T. Een gebeurtenis in mijn leven waar ik ongelooflijk veel moeite mee had. Zonder al te veel in detail te treden, gaat het over iets los moeten laten wat je het liefst voor de rest van je leven vast zou willen houden.

Een overtuiging die zo sterk is dat het voelt alsof het leven zojuist een grove fout heeft begaan door nou juist dat stuk speelgoed uit je handen te slaan waar je het allerliefst mee speelde.

Adversity

'Adversity 'is het Engelse woord voor tegenspoed en dat vind ik zelf een hele mooie term.

Vele quotes zijn erover te vinden. Zoals “Adversity is one of lifes greatest teachers.’’.

En het is waar. Want nadat dit gebeurde heb ik nog een poos naar mijn lege handen zitten staren. Ik voelde mij slachtoffer, machteloos, onheus bejegend.

Er was sprake van innerlijk verzet en niet zo’n beetje ook! Wat natuurlijk helemaal nergens op slaat, want door je in gedachten te verzetten tegen een situatie verander je hem niet. Het kost je ‘slechts’ al jouw energie, levensgeluk en vreugde. Zeker als je dat langere tijd blijft volhouden.

Van de beademing af

Maar wat deze situatie ook heeft gedaan, juist doordat het voelde alsof ik met mijn rug tegen de muur stond. Of om het nog dramatischer te verwoorden: alsof ik van de beademing werd gehaald en geen andere keuze had dan zelf een manier te vinden om adem te halen.

Ben ik kei- en keihard aan de slag gegaan met mezelf. Ik moest wel.

Mijzelf langzaam in een staat van depressie of iets soortgelijks laten glijden is geen optie meer. Dus dan maar terug naar de mentale en spirituele gym, om daar nu niet alleen wat rek- en strekoefeningen te doen, maar alles van top tot teen onder handen te nemen.

Mijn gym

Meerdere malen per dag luisteren naar verschillende leraren die weten waar ze het over hebben. Wie dat zijn verschilt per periode, maar namen die veel de revue passeerden waren Michael Singer, Eckhart Tolle, Alan Watts, Esther (Abraham) Hicks, Jan Geurtz en Juno Burger. Ik luister(de) opnieuw en opnieuw omdat ik het tot in mijn core wil snappen.

Natuurlijk is luisteren weinig waard als je er vervolgens niet mee doet. Dus ben ik ook gaan oefenen, oefenen en nog meer oefenen. Met vallen en opstaan gaat dat.

Waarbij de focus voor mij nu heel erg ligt op het verzachten, aankijken en omarmen van alles wat ik tegenkom in mijn binnenwereld. De strengheid die ik ongemerkt heb ontwikkeld als het op mezelf aankomt mag eraf.

Jouw gym

Dit is hoe ik het doe, maar ga maar eens na hoe jouw mentale en/of spirituele gym eruit zou zien? Wat helpt jou om uit een dal te klimmen? En herken je als je terugkijkt op bijvoorbeeld de afgelopen 5 jaar dat de periodes dat er van alles misging wellicht ook tot hele mooie dingen hebben geleid? Ben je je überhaupt bewust van jouw reactie op het moment dat tegenspoed bij jou om de hoek komt kijken?

Het zal je verassen hoe interessant het is om dat bij jezelf te observeren. Wat gebeurt er? Ben je in verzet? Heb je er een oordeel over en zo ja, hoe voelt het voor je om dat oordeel te hebben?

6 maanden, grote sprongen

We zijn nu exact zes maanden verder en ik heb grote sprongen mogen maken. Sprongen in zelfliefde, in acceptatie en in overgave. Overgave aan het leven zoals het is. Ik ervaar steeds minder verzet tegen situaties die heus nog regelmatig voorbij komen. Because that’s life. Maar door het gebrek aan verzet geniet ik meer en waardeer ik meer.

Ik heb onder andere ingezien dat het volstrekt nutteloos is om je te verzetten tegen het leven. Het is net als boos worden op de golven van de zee omdat ze niet rollen zoals jij had bedacht. Hoeveel impact denk je te maken als je al schreeuwend aan de kust staat met gebalde vuisten...? Precies: Nul komma nul.

Potjandoosie!

Hoe is het mogelijk dat zo’n rot gebeurtenis waarbij ik mijn hart in duizend stukjes uiteen voelde vallen, mij uiteindelijk op dit punt heeft gebracht waarop ik met tranen in mijn ogen kan zeggen: DANKJEWEL dat dit gebeurd is.

Dit was nodig. Dit hebben wij allemaal nodig. Heus niet altijd, maar zeker zo nu en dan. Om weer te kunnen luisteren, focussen, de roep van ons hart weer te kunnen verstaan en om stappen te maken. Stappen dichter naar onszelf.

Met je rug tegen de muur? Lieve lezer, begrijp me niet verkeerd maar ik gun het je van harte!

Baby, it's you

Thu, 06 Jul 2023 18:09:22 GMT

Soms is datgene, of in dit geval diegene die je zoekt zo ongelooflijk dichtbij dat we het niet zien. Om vervolgens op een onbewaakt ogenblik je hart in vuur en vlam te zetten en je te overvallen met de vreugdevolle waarheid: Baby, it’s you. It was you all along.

Gij zijt gewaarschuwd

Een kleine waarschuwing vooraf: Mocht je moeite hebben met spiritualiteit en ‘onverklaarbare gebeurtenissen’ dan raad ik je bij deze af om verder te lezen. Aangezien mijn verhaal op geen enkele manier te bewijzen valt en uitsluitend gelezen en begrepen kan worden met het hart.

Zonder verder oponthoud, hierbij mijn verhaal.

Een onmiskenbare aanwezigheid

Veel vrouwen, waaronder ikzelf, ervaren tijdens hun zwangerschap de aanwezigheid van een ziel. Zelfs in de allereerste fase, vlak na conceptie is dit al een mogelijkheid.

Zo heb ik tijdens mijn IVF traject, meer dan een jaar voordat ik zwanger was van mijn inmiddels vijfjarige dochter, een kindje in mij gedragen. Al was het maar voor enkele weken. Uitgerekend op Valentijnsdag, was dit liefde op het eerste gezicht.

Ik voelde een aanwezigheid. Lastig te omschrijven was het maar voor mij overduidelijk. Er was iemand bij me en dat moest wel de ziel van mijn ongeboren kindje zijn. Een aanwezigheid die prettig voelde, liefdevol en wijs. Deze ziel en ik hadden een speciale connectie.

Tot ik op een avond merkte dat de aanwezigheid minder sterk voelbaar was. Om de volgende ochtend wakker te worden in een plas met bloed. Wetende dat het kindje dat ik in mijn schoot droeg er niet meer ging komen.

Nieuwe zwangerschap, nieuw begin

Het verdriet wat ik toen heb ervaren is niet met woorden te beschrijven. Niet alleen was ik een kindje verloren, maar ik was DIT kindje verloren. Deze ziel, met wie ik mij zo verbonden had gevoeld in die korte tijd dat ze er was. Het heeft lang geduurd voordat ik dit een plekje kon geven.

Natuurlijk hielp het toen ik een hele poos later voor de tweede maal zwanger raakte. Dit keer van een blijvertje. Tijdens deze tweede zwangerschap ervoer ik geen aanwezigheid, geen ziel die bij me was. Vreemd vond ik dat.

Mijn steeds groter wordende buik was het enige bewijs dat er toch echt eentje aan het groeien was daarbinnen. Na negen maanden mocht ik haar voor het eerst in mijn armen sluiten. Norah noemde wij haar. Vernoemd naar mijn lieve oma Nora en met de prachtige betekenis: Licht.

Are you still here with me?

Een dochter uit duizenden is ze en ja, natuurlijk ben ik bevooroordeeld maar het is echt waar. Zo mooi, wijs en puur. In alle opzichten een droomkind.

Omdat ik tijdens mijn zwangerschap van haar geen aanwezigheid ervoer is er wel altijd iets blijven knagen in mij. Want wie was dan die ziel van mijn eerste kindje? Was of is zij op een of andere wijze nog aan mij verbonden?

Ik spreek over ‘zij’ omdat ik de indruk had dat het een meisje was. Later ook bevestigd door een vrouw die zogezegd meer ziet en oppikt dan de meesten van ons.

Jaren geleden al voelde ik een nieuwsgierigheid naar haar naam. Ik dacht steeds aan iets dat eindigde op een ‘A’, maar vond geen bevredigend antwoord, dus heb ik het onderwerp laten rusten.

Zij ziet, zij ziet, wat wij niet zien

Mijn dochter Norah heeft vanaf het moment dat ze kon praten laten blijken dat ze wel eens spreekt met kindjes die wij niet kunnen zien. Sommigen van hen noemt ze broertjes en zusjes. Een naam in het bijzonder kwam regelmatig terug. Waarna haar vader en ik de conclusie trokken dat zij wellicht haar ‘grote zus’ zag. Een idee waar wij beiden een goed gevoel bij hadden.

Zo zei Norah wel eens uit het niets dat zij en een vriendje lang geleden vlogen tussen de sterren, dat ze mij zagen en dat ik zo verdrietig was. Toen hebben ze mij uitgekozen als mama.

Je kunt bij een kind alles gooien op fantasie maar hier kreeg ik toch wel behoorlijk kippenvel van.

Reset & Re-connect

Afgelopen weekend was ik aanwezig bij een fijne ceremonie van Wiggert Meerman genaamd Reset & Re-connect, waarbij we zowel cacao als een micro-dosis truffels kregen. Tijdens de visualisatie voelde ik een aanwezigheid die leek op de ziel van mijn eerste kindje. Niet heel intens maar ik kreeg door dat zij er was en op een bepaalde manier eigenlijk altijd bij mij is. Een ontroerende en fijne gedachte. Opnieuw raakte ik nieuwsgierig naar haar naam maar er kwam niks door op dat moment. Na afloop van de ceremonie sprak ik met een goede vriend die mij ‘toevallig’ vroeg of ik haar al een naam had gegeven. ‘Nee, nog niet maar dat wil ik wel gaan doen.’, was mijn antwoord.

'Mama, hoe heet ze eigenlijk'?

Toen mijn dochter die avond weer bij mij was, begon ze tijdens het avondeten over het kindje dat voor haar in mijn buik zat. Ik heb haar lang geleden wel eens verteld dat ik eerder zwanger ben geweest maar dat dat kindje nooit ter wereld is gekomen.

Mijn verwondering was groot dat zij uitgerekend nu begon over haar ‘zus’. Ze vroeg me hoe zij eigenlijk heet en ik gaf aan dat ik dat niet weet maar dat ze het altijd zelf kan vragen aan haar.

De volgende ochtend maakte ik haar wakker en het eerste wat ze zei was: ‘Oh, ik ben het vergeten te vragen. Ik ga het nu even doen!’. Ze ging weer liggen en ik liet haar een momentje alleen zodat ik haar niet zou afleiden. Een minuut later ging ze rechtop zitten en riep mij weer bij zich. ‘Ik weet het mama, ik heb het gevraagd: Ze heet ook Norah’.

Ik moest lachen en zei: ‘Oh, dus ik heb twee kindjes die Norah heten.’ Om vrij snel ons ochtend ritueel te hervatten, want we hadden haast.

Baby it's you!

Het duurde zeker een paar minuten voor het besef ineens bij mij binnen kwam van wat ze zojuist had gezegd. Die ‘grote zus’ waar we het vaak over hadden, die ziel waarvan ik dacht dat deze ergens ver weg aan Gene Zijde verkeerde, dat was zij.

Zonder haar uit te leggen waarom gaf ik haar een hele dikke knuffel en veegde snel de vele tranen die opkwamen weg. Baby, it’s you. It was you all along.

Al vijf jaar lang ben je in mijn leven. Voor de tweede maal ben je neergedaald op aarde, alleen ditmaal om te blijven.

Hier aan mijn zijde

Diep van binnen heb ik altijd geweten dat die eerste zwangerschap nooit bedoeld was om voldragen te worden. Dit was iets wat ik moest meemaken, waar ik doorheen mocht gaan om te komen waar ik nu ben. De ziel die ik voelde, haar ziel, was toen ook niet ‘ingedaald’ maar in volle glorie om mij heen. Sterk voelbaar juist omdat ze nog niet zou incarneren.

De tweede ronde was het anders. Ze kwam terug in de vorm van mijn dochter Norah. De vervulling van een lang gekoesterde wens.

En nu, nu kijk ik in haar donker bruine ogen en kan ik alleen maar nog meer bewondering voelen voor wie zij is.

Het klinkt misschien vreemd maar op een bepaalde manier voelt het nu nog completer, nog kloppender. Het ontbrekende puzzelstukje is terecht. Mijn eerste kindje is niet ergens daar, ze is hier aan mijn zijde haar Licht aan het stralen. Mijn God, wat ben ik een gezegend mens.

Vreugde, daar ben je dan eindelijk

Sun, 23 Apr 2023 08:46:07 GMT

De afgelopen weken voel ik een blijdschap die ik lang niet zo sterk heb ervaren. Het leven heeft weer kleur, de dingen die ik doe zijn weer leuk en ik zit lekker in mijn vel. Pas toen mijn hoofd gisterenavond mijn zachte, witte kussen raakte, realiseerde ik me voor het eerst waar die vreugde vandaan komt. Het antwoord verraste me.

Hoe gaat het ècht met je?

Toen ik afgelopen vrijdag met Aad in de auto zat op weg naar Lent voor een interview met Mark Verhees. Kletsten wij zoals gewoonlijk honderduit over de diepere aspecten van het leven als mens. De vraag werd mij gesteld hoe het nu ècht met mij ging. Mijn antwoord luidde: ‘Nou, op zich wel goed eigenlijk.’

Waarop mijn zin natuurlijk direct door Aad ontleed werd. ‘Ik hoor ‘op zich’ en ik hoor ‘eigenlijk’, zei hij. Vervolgens ontstond er een mooi gesprek over de daadwerkelijke boodschap achter mijn woorden.

Mijn conclusie was dat je mij nooit zult horen zeggen dat het fantastisch met me gaat.

Het leven is voor mij altijd ups en downs, waarbij er in de downs ook ups zitten en in de ups ook downs voorkomen.

Maar eerlijk is eerlijk, als ik nu zo terugkijk op de afgelopen periode, kan ik oprecht zeggen dat ik er gewoon verdomd lekker in zit. Alles stroomt en ontvouwt vanzelf. Een paar maanden rust heeft mij goed gedaan en een deel van die rust wil ik er zeker in houden.

Blij om wat geweest is of nog komt

Maar dan de vraag, waar komt dat vreugdevolle gevoel vandaan? Deze laatste weken koppelde ik het gevoel automatisch aan een gebeurtenis die mogelijk zou gaan komen. Want het zou niet voor het eerst zijn dat ik van te voren op een onbewust niveau iets aanvoel wat komen gaat. Zowel bij hele nare als bij hele mooie gebeurtenissen heb ik het meegemaakt. Dat moet het dus wel zijn: Er staat mij iets fenomenaals te wachten… toch? Er hangt iets in de lucht en ik kan het bijna grijpen.

‘Vol verwachting klopt ons hart’, daar is het mee te vergelijken. Als een klein kind dat morgen naar Disneyland gaat en leeft alsof het daar al is.

Of als het blije gevoel daar niet vandaan komt, dan zal het komen door al die leuke momenten van de afgelopen tijd. Mooie ontmoetingen, diepgaande gesprekken van hart tot hart, inspirerende interviews en de complimenten die mijn kant op zijn gekomen.

The joy from within

Toen ik gisterenavond opnieuw met een glimlach op mijn gezicht ging liggen in bed, wist ik het ineens. Dit gevoel heeft niets te maken met wat komen gaat of wat is geweest. Dit is de vreugde waar ik zo vaak voor heb gebeden en waar ik zo hard voor heb gewerkt. Dit is waar ik twee van mijn favoriete spiritueel leraren Eckhart Tolle en Michael Singer zo vaak over hoor spreken. Dit is de vreugde die van binnenuit komt! Onze meest pure en natuurlijke staat van zijn.

Waarom voel ik dat dan niet?

Waarom we dat gevoel nauwelijks nog ervaren is omdat het binnenin zo vol zit met opgebouwde spanningen, verdriet, boosheid, teleurstelling, angst en trauma.

Wij leren onszelf en onze kinderen niet meer standaard hoe je om moet gaan met heftige emoties. Alles stoppen we weg, durven we niet te voelen. Dat stapelt zich steeds verder op waardoor we ons niet goed voelen van binnen. Het niet goed voelen wordt onze 'natuurlijke' staat van zijn.

Het mooie is dat je anno 2023 heel makkelijk jouw hele leven kunt leven zonder die steeds vollere kelder ooit op te ruimen. Want we worden de hele dag afgeleid. Je hoeft het helemaal niet aan te gaan. Want we hebben Netflix, suiker, een wijntje, biertje, een peuk, een partner die de leegte in onszelf opvult, een veeleisende baan of een uit de hand gelopen hobby.

We hebben vaak niet eens door dat er een kelder is vol onaangekeken monsters die op het punt staan jouw woning binnen te treden.

Sterven om te leven

Voor wie mij een beetje volgt, weet dat ik in december, januari en februari een flinke dip heb gehad. Diverse vertrouwde elementen werden uit mijn leven verwijderd. Ik was intens verdrietig en boos. Al die maanden ben ik het volop aangegaan. Het doorvoelen, het opruimen, schoon schip maken. Leuk was het niet. Vrolijk was ik zeker niet, maar ik wist ‘ik moet hier doorheen’.

Het kwam zelfs tot het punt dat ik voelde dat ik letterlijk geen andere keuze meer had: mijn ego moest sterven. Een diep en pijnlijk proces. Want ik maakte mezelf helemaal gek met mijn veeleisendheid en alle verwachtingen voor mijn leven.

Het ene na het andere inzicht volgde. Ik kon ineens op een dieper niveau loslaten, al die zaken die mij al zo lang in de greep hielden. Alsof de betovering werd verbroken op allerlei vlakken en ik plots weer met beide benen op de grond stond en mijn leven kon zien voor wat het was.

Vreugde, daar ben je dan eindelijk

En nu, na maanden lang al die rotzooi opruimen en monsters aankijken, komt dus ineens dat licht door de barsten heen. Voel ik die innerlijke blijdschap over het leven, mijn leven. Alles is weer mogelijk. Iedere dag kunnen er mooie dingen gebeuren.

Ik zing en ik dans, ik lach en ja ik huil ook. Mijn hart is open, vol liefde. Liefde die ik wil delen met de mensen om mij heen, mijn dochter en zeker ook met mijzelf.

Oké zijn met jezelf

Oké zijn, met jezelf, bij jezelf, in jezelf. Dat is wat ik iedereen gun. Ik geloof niet dat er een weg of een methode is om dat te bereiken. Evenmin een afgebakende periode waarin je dat kunt bereiken. Het is ook geen staat die, zodra je hem bereikt, nooit meer verdwijnt. Het blijft een continu proces. Blijven doorvoelen wat zich aandient op ieder mogelijk moment. Maar ik kan je vertellen, het smaakt wel naar meer.

Door zo nu en dan tijd vrij te maken om alleen te zijn, die eenzaamheid echt op te zoeken, te observeren wat er in je leeft en dat volledig toe te durven laten kom je al een heel eind.
Daarnaast ook zeker zorgen dat er een of meerdere mensen zijn in je omgeving waar je mee kunt praten. Die jou kunnen spiegelen, dingen terug kunnen geven. Omdat je jezelf nogal eens goed in maling kunt nemen en een liefdevolle, kritische blik van een ander daar makkelijker doorheen prikt.

Het derde element wat ik zou adviseren is een focus op zelfliefde. Leer van jezelf houden. Denk niet dat je dat al genoeg doet. Van jezelf leren houden is een proces met vele lagen. Steeds kom je weer een laagje dieper. Het vraagt een investering, in de meest kostbare relatie die je ooit zult hebben in dit leven: de relatie met jezelf.

Mijn wens voor jou

Met een glimlach op mijn gezicht wens ik jou een periode toe vol zelfliefde, waarin je (hopelijk) jouw kelder in durft te stappen met een zaklamp en een stevige bezem. Om daar het nodige werk vanuit liefde te verrichten. Zodat ook bij jou het Licht steeds meer van binnenuit mag gaan schijnen.

Leren leven in overgave

Mon, 13 Feb 2023 19:10:31 GMT

Het leven bestaat uit cycli. Seizoenen, dag en nacht, alles in de natuur bloeit en vergaat. Zo ook ons menselijk leven. Er zijn momenten van hard werken, hetzij uit noodzaak of omdat je er zelf voor kiest. Dat kun je lang volhouden. Maar vroeg of laat zal het leven jou subtiel of minder subtiel vragen om weer een periode van rust in te gaan. Simpelweg omdat ook wij cyclische wezens zijn.

Rust is meer dan een basisbehoefte

Rust is niet alleen een basisbehoefte. Het is nodig om weer helder te kunnen zien. Om na te denken en in te kunnen schatten of het wel zin heeft wat je allemaal aan het doen bent.

Rust helpt je om de boel in jouw hoofd te ordenen, twee en twee bij elkaar op te tellen en de balans op te maken.

Rust is nodig om lichamelijk op te laden, te herstellen van de roofbouw die je op jouw lijf hebt gepleegd als je lange tijd maar door en door en door bent gegaan.

Uitgerust na een weekje vakantie

Een veel gemaakte denkfout is dat we met een weekendje ontspannen, of na twee weken op de camping in Spanje toch echt wel weer voldoende opgeladen zijn.

Hup, knop om, terug in het gareel en op de oude voet verder.

Terwijl het doorgaans alleen al weken kost om over te kunnen schakelen naar een andere staat van zijn. Want lekker een paar weken op de camping zitten met genoeg afleiding is heerlijk. Maar leg voor de gein jouw telefoon, stapel boeken en tablet eens weg en kijk wat er dan met je gebeurt. De kans is groot dat je dan pas daadwerkelijk voelt wat er zich binnenin jou heeft opgestapeld de afgelopen periode.

Mocht je al de kriebels krijgen bij het idee dan heb ik slecht nieuws voor je: dan pas gaat het echte 'harde werken' beginnen.

Van moeiteloos naar keihard werken

Zelf maakte ik eind vorig jaar min of meer noodgedwongen de keuze om te stoppen met rennen. De laatste jaren ben ik haast zonder dat ik het doorhad steeds een stukje harder gaan lopen. Vanuit passie, drive en creativiteit. Vanuit een positieve mindset. Vanuit het moeiteloos manifesteren.

Ik had een toekomstplaatje voor ogen en daar ging ik voor. Ik volgde alle mindset regels en twijfelde niet aan de uitkomst. Dit zou een succes gaan worden.

Zonder hiermee te willen insinueren dat al deze dingen niet werken, want dat is absoluut niet mijn punt! Ik geloof heel sterk in de kracht van mindset, visualisatie en manifesteren.

Maar de manier waarop het veelal wordt voorgehouden is mijns inziens slechts een deel van de waarheid.

Manifesteren geeft geen spirituele bypass

In dat najagen van mijn dromen kwam ik vanzelfsprekend mijn onzekerheden tegen. Die als trouwe compagnons mijn zijde niet verlaten hadden.

We hebben allemaal zo onze thema’s, die doorleeft en doorvoelt mogen worden. Shortcuts of spirituele bypasses zijn geen optie, al manifesteer je jezelf drie keer in de rondte.

Om een voorbeeld te noemen, social media heeft bij mij sinds dag een mijn onzekerheid gevoed. Een diepgewortelde onzekerheid over hoe mensen over mij denken en de behoefte om door iedereen aardig en leuk gevonden te worden. Die zich uiteraard manifesteert in het uitblijven van veel waardering op social media.

Wat niet gaat veranderen vrees ik, zolang ik hetgeen waar dit een reflectie van is, niet in mezelf weet op te lossen. Energie trekt energie aan zei Janosh in mijn interview met hem en dat is ook wat hier gebeurt.

Naar binnen gaan dus is de sleutel en het niet buiten mij zoeken.

Ogen op de hoofdprijs

Mijn ogen waren gericht op mijn doelen en ik deed er alles aan om ze te bereiken. Het voelde niet eens per se als hard werken op dat moment. Terwijl ik dag en nacht bezig was. Een vrije avond was er niet bij. Rust nemen vond ik moeilijk, ongemakkelijk.

Met een goed getrainde mindset op zak liet ik mij door niets of niemand tegen houden.

Totdat het Universum schijnbaar plotseling aan alle kanten de weg vrij maakte om stil te gaan staan. Dat klinkt misschien heel vriendelijk, maar het voelde eerder alsof mij van alles werd ontnomen. Niet geheel vrijwillig kan ik je vertellen. Waar het eerder voelde alsof overal de rode loper voor mij werd uitgerold en alles vanzelf ging, leek die loper nu verruild voor een spijkerbed met hete kolen.

Ruimte voor wat?

Nu ik zo’n twee en een halve maand op weg ben op mijn vrijgemaakte pad, is er al zo ontzettend veel gebeurd.

Zo kwam er een enorme bak boosheid boven. Boosheid naar God, de zogenaamde helpers aan Gene Zijde en vooral naar mezelf. Waarom was ik zo dom geweest? Ik dacht eindelijk in mijn kracht te staan. Mijn passie en mijn hart te volgen. Dit was toch waar ik al mijn hele leven naartoe heb gewerkt? Dit zou MIJN moment worden.

Ik dacht geleid te worden, te luisteren naar mijn innerlijke stem. Was het dan allemaal onzin?

Ik ervaar weerstand. Voel mezelf soms compleet nutteloos. Heb moeite met het feit dat ik geen plannen en geen doelen heb gesteld dit jaar. Dat voelt zo onnatuurlijk. Want waar beweeg ik nou eigenlijk naartoe?

Dan is er nog de vermoeidheid die boven komt, in grote golven waarvan ik het einde meestal niet kan zien. Maar ook het opgespaarde verdriet wat nu aan mijn deur komt kloppen.

Jup, je leest het. Rust nemen is echt een feestje.

'Niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde'

Helemaal stil staan doe ik niet. Ik werk gewoon tweeëndertig uur in de week en zorg voor mijn vierjarige dochter. Toch voelt dit na zo'n abnormaal drukke periode als rust nemen.

Als ik thuiskom van mijn werk hoef ik niks anders te doen dan voor mezelf en voor mijn dochter zorgen.

Iedere dag opnieuw zeg ik hardop in mijzelf ‘niet mijn wil, maar Uw wil geschiedde’. Voor mij met mijn christelijke achtergrond niet geheel onbekend. Maar ik zeg het vooral ook tegen mezelf, om uit die kramp te komen. Mijn drang om alles te willen sturen in dit leven langzaam maar zeker los te laten.

Wat levert het op?

Is het alleen maar ellende? Zeker niet. Tot nu toe ervaar ik veel meer rust.

Ik mediteer vaker, maak tijd voor zelfzorg, wandel bijna iedere dag en eet gezonder.

Beetje bij beetje kom ik in een staat van meer natuurlijke ontspanning. Kan ik het gevoel elke dag op top niveau te moeten presteren los laten.

Ook begin ik langzaam maar zeker de balans op te maken en weet ik in ieder geval heel goed wat ik NIET meer wil.

Nog zo iets, er komen 'ineens' regelmatig bijzondere mensen op mijn pad die mij uit nodigen om dingen te ondernemen in plaats van andersom. Ik hoef er niet meer achteraan te rennen, het komt vanzelf op mijn pad. Dat is pas moeiteloos!

Dromen en synchroniciteiten

Mijn vertrouwen in het volgen van de goede weg heeft een tik gehad.

Maar het regent letterlijk bevestigingen in de vorm van heldere dromen, synchroniciteiten en andere bijzondere tekenenen.

Helemaal zeker weten zal ik het niet, of dit nu 'de bedoeling' is, of ik goed zit.

Volgens mij is dat juist de essentie ervan: leren leven in overgave en vertrouwen in het NIET weten wat er komen gaat.

Vanuit het idee dat je geleid wordt door iets of iemand die het veel beter overziet en weet dan jij ooit zou kunnen vanuit jouw menselijk bestaan. Daar ligt volgens mij de uitdaging.

Voor wie hem voelt, voor wie dit klopt... Wellicht is dit jouw moment om in het diepe te springen en te leren leven in overgave.

Thuiswerken, mediteren & een dutje

Thu, 26 Jan 2023 21:09:41 GMT

Of je nu vreselijk verkouden was, volledig uitgeput, moe of depressief. Je ging naar kantoor. Een dagje vanuit huis werken was bij veel bedrijven geen optie. Want stel je voor dat je als werknemer onder werktijd andere dingen zou doen dan de baas van je verwacht. De Corona-periode heeft daar gelukkig verandering in gebracht. Dat biedt mogelijkheden!

De kantoortuin is passé

Weet je nog ‘lang geleden', toen we vijf dagen achter elkaar, acht uur lang met zijn allen in de jungle zaten die we liefkozend kantoortuin noemden? Waar je flink moest zoeken om een plekje te vinden om te telefoneren. Daar is met de komst van Corona een grote punt achter gezet en dat is maar goed ook.

Wat is er in korte tijd veel veranderd en wat hebben veel mensen opnieuw hun draai moeten vinden in het thuiswerken, weer op kantoor werken en uiteindelijk bij veel bedrijven een mix van beiden. Inclusief ikzelf.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Voor mensen die extra gevoelig zijn voor prikkels, is het nieuwe werken een ware uitkomst. Maar eigenlijk geldt voor iedereen dat het voordelen heeft om meer aan te sluiten bij jouw eigen, natuurlijke ritme.

Vooropgesteld dat het voor sommige banen gewoon niet anders kan dan dat jouw diensten binnen specifieke uren en/of op een andere locatie dan thuis geleverd moeten worden.

Zijn er ook nog genoeg lucky bastards die in mindere mate aan tijd of plek gebonden zijn. Waar het mogelijk is om eerst rustig jouw kinderen naar school te brengen, of simpelweg in alle rust jouw bak havermout weg te kunnen werken.

De banen waar je een mooie mix kunt maken tussen thuis en op locatie, zonder dat jouw werk daaronder hoeft te leiden. Integendeel. Het kan het zelfs ten goede komen.

Ik luister naar mijn lichaam

Zelf werk ik nu voor vijftig procent op kantoor en voor vijftig procent vanuit huis. Waarbij er soms ook wel uitschieters zijn naar drie of zelfs vier dagen op kantoor. Het is ook maar net hoe mijn agenda eruit ziet.

Mijn dagen deel ik in naar wat op dat moment het beste past.

Is het gisteren laat geworden, of heb ik slecht geslapen? Dan begin ik gewoon wat later.

Merk ik halverwege dat mijn hoofd vol zit en de informatie niet meer binnenkomt? Dan neem ik rustig een half uur de tijd om te mediteren.

Gebrek aan inspiratie? Lekker even een uurtje wandelen.

En ja, als ik thuiswerk doe ik zelfs een dutje tussendoor als mijn energie niveau zo laag is dat het ten koste gaat van mijn productiviteit.

Want zeg nou zelf, wie neem je eigenlijk in de maling door stoïcijns voor een scherm te blijven zitten totdat de klok vijf uur slaat? Mij niet in ieder geval.

Jij blij, jouw baas ook blij

Ik heb namelijk ontdekt dat ik heel goed weet voor mezelf wat ik op welk moment nodig heb.

Maar ook dat wanneer ik goed luister naar mijn lichaam en het geef waar het om vraagt, ik doorgaans veel productiever, actiever en gemotiveerd ben.

Stiekem ben ik ervan overtuigd dat dit voor de meeste mensen geldt. Op een enkeling na misschien, die behoefte heeft aan een vaste structuur en duidelijke kaders. Waar niks mis mee is.

Schuldgevoel? Niet nodig

Waar ik voorheen voornamelijk keek naar het aantal uren dat ik maakte, ligt de focus nu op de hoeveelheid werk die ik verzet. De ene dag doe ik in vijf uur, waar ik de volgende dag acht uur voor nodig heb.

Schuldgevoel zoals in de eerste paar maanden van de Corona-crisis, heb ik niet meer.

Ik realiseer mij namelijk twee dingen heel goed:

Toen we nog fulltime op kantoor werkten, ging een deel van de tijd op aan gesprekken met collega’s, lunchen en een ommetje.

Dat niet alleen, het belang van de meeste leidinggevenden ligt bij de kwantiteit en de kwaliteit van het werk dat je aflevert en niet bij de hoeveelheid uren die je hebt gemaakt. Dus waarom zou jij je nog schuldig voelen als je van jezelf weet dat je goed werk hebt afgeleverd?

Uit de bubbel die thuiswerken heet

Tegelijkertijd zie je ook een toename aan mensen die hun motivatie en passie voor het werk kwijtraken, doordat zij langere tijd alleen maar thuis hebben gewerkt. Het contact met collega’s heeft toch vaak invloed op hoe wij in ons werk staan en hoeveel voldoening wij eruit halen.

Zorg daarom dat je waar mogelijk jouw collega’s ook fysiek blijft ontmoeten. Samen lunchen, een wandelafspraak, overleggen op kantoor.

Kom met regelmaat even uit de bubbel die thuiswerken heet. Het is juist de afwisseling die zorgt voor een gezonde dynamiek.

Use it, or lose it

Thuiswerken, mediteren, een flinke wandeling of zelfs een dutje tussendoor. Dit nieuwe tijdperk biedt mogelijkheden die er eerder niet of nauwelijks waren. Ik zou zeggen, zorg goed voor jezelf en maak er gebruik van!

Nieuws of geen nieuws?

Fri, 13 Jan 2023 08:10:45 GMT

Tot eind 2017 had ik een stuk of vier verschillende nieuwsapps op mijn telefoon. Uit automatisme scrolde ik rustig een paar keer per dag langs alle headlines. Op de hoogte blijven van wat er gaande is in de wereld was voor mij toen zo ontzettend logisch en belangrijk. Totdat er iets veranderde...

Lang leve de hormonen

Toen ik zwanger was van mijn dochter veranderde er iets in mij. Ik kon de negativiteit van de berichtgeving niet meer verdragen. Alles kwam nog meer binnen dan normaal. Ik voelde de behoefte om me af te sluiten voor de constante stroom van negativiteit waar ik toch geen invloed op had. Heel intuïtief heb ik toen alle nieuwsapps van mijn telefoon verwijderd.

Naast het feit dat ik weer een paar redenen minder had om steeds naar mijn smartphone te grijpen, merkte ik ook hoeveel rust het me gaf om even niet op de hoogte te zijn van wat er allemaal speelt in de wereld.

Echte aanrader

Anno 2023 lees ik nog altijd geen nieuws en ik kan oprecht zeggen dat het een van de beste beslissingen is geweest die ik ooit heb gemaakt. Ik zou iedereen aanraden om eens een tijdje op nieuwsdieet te gaan. In het bijzonder mensen die in meer of mindere mate prikkelgevoelig zijn.

Vaak heb je namelijk niet door welk effect bepaalde gewoontes op je hebben. Je merkt geen verschil, totdat je het even niet meer doet.

Op de hoogte zijn en dan?

Want waarom zou je moeten weten hoe er in Zweden op koelbloedige wijze een vrouw is vermoord, of een zoveelste schietpartij in een dorp aan de andere kant van de wereld. Wat heb je er aan om vijf keer per dag te lezen over narigheid en ellende?

Tenzij je ergens daadwerkelijk iets mee gaat doen, geeft het eerder een gevoel van machteloosheid.

Laten we eerlijk zijn, hoe vaak heb jij naar aanleiding van een nieuwsbericht daadwerkelijk actie ondernomen in het belang van de slachtoffers?

Kies bewust waarmee je jezelf voedt

Vergeet niet dat het nieuws onbedoeld zorgt voor een vertekend wereldbeeld. Het focust zich vooral op alle dingen die niet goed gaan in de wereld. Terwijl er ook zoveel wel goed gaat.

Pak in plaats van de krant eens een opbouwend boek of luister naar een motiverende podcast. Volg desnoods kanalen die zich wat meer richten op positieve ontwikkelingen en nieuwtjes.

Wat je ook doet, kies heel bewust waar jij je elke dag weer mee voedt. Net zoals je dat hopelijk ook met je voeding doet.

Als de wereld vergaat, geloof me, dan krijg je het echt wel te horen.

All I want for Christmas... is niks

Fri, 16 Dec 2022 09:38:38 GMT

30 december bestaat EASE your senses 1 jaar. Een moment om de balans op te maken en na te denken over hoe verder.

Maar ergens tussen het maken van mooie, nieuwe plannen kwam het Leven met een aantal verassende wendingen die ik niet aan zag komen.

In gesprek met heel veel mooie mensen

Het is voorbij gevlogen het eerste jaar van EASE your senses. Een zoektocht naar rust, zowel fysiek als mentaal. Een weg door alle prikkels. De eigen oase van rust die we steeds opnieuw met elkaar gecreëerd hebben. Een intens jaar waarin we diepgaande gesprekken mochten voeren met uiteenlopende experts.

Wie had gedacht dat we aan tafel zouden zitten met Roy Martina, Marieke van Meijeren, Bram Bakker, Giel Beelen, Ralph Moorman, opperrabbijn Jacobs en nog veel meer inspirerende en wijze mensen.

52 weken op schrift

Een jaar lang heb ik bijna wekelijks een blog geschreven. De inspiratie vloeide als vanzelf uit mijn binnenste. Ik schreef over alle ups, downs, inzichten successen en blunders die voorbij kwamen in mijn zoektocht.

Ontzettend veel reacties kreeg ik op mijn schrijfsels. Veel herkenning, mensen die er inspiratie uit putte om zelf met bepaalde thema’s aan de slag te gaan. Complimenten om mijn kwetsbaarheid en kracht, mijn humor en mijn zienswijze. Zeer waardevolle feedback waar ik alleen maar dankbaarheid voor kan voelen.

Grootse plannen

Ik was en ben ontzettend gedreven en durf groots te dromen. Zo ook met EASE your senses. Er lagen vele toffe plannen klaar zoals het ontwikkelingen van trainingen, coaching, een webshop, uitbreiding van het team.

Waar enerzijds alles vanzelf leek te gaan, bijvoorbeeld in de contacten met mensen die wij mochten interviewen, merkte ik anderzijds ook dat een heleboel dingen nog niet leken te lukken zoals ik dat voor ogen had.

Tegenwind is normaal. Het zou vreemd zijn als je iets groots kon opbouwen zonder slag of stoot.

Toch zet het je wel aan het denken. Is dit wel echt de bedoeling?

Geen Bert & Ernie meer

Nu Aad met wie ik alle interviews samen deed, heeft aangegeven zijn bijdrage aan EASE your senses te minimaliseren, moet ik opnieuw voor mezelf bedenken hoe verder.

Wil ik nog wel blijven interviewen in mijn eentje? Moet ik op zoek naar een nieuwe co-partner?

Er zijn mooie reacties gekomen, maar de interactie en de groei op social media blijft achter. Zit er wel iemand te wachten op de boodschap van EASE your senses?

Allemaal reeële vragen die door mijn hoofd spoken.

When it rains it poors

Dan gebeuren er daarnaast nog een aantal andere dingen die mij raken in het diepst van mijn wezen. Een wending van het leven waar ik mij maar moeilijk mee kan verenigen. Zo een waarvan je iedere ochtend wakker wordt en wenst dat het maar een nare droom was, om je al gauw te realiseren dat het echt is.

Waar ik eerst uitkeek naar de feestdagen wil ik die nu heel graag overslaan. Gewoon stilletjes, alleen thuis zitten, wachten tot het rotgevoel verdwijnt of tot ik wakker word en het toch een droom bleek te zijn.

All I want for Christmas

De afgelopen weken kreeg ik steeds meer signalen die allemaal dezelfde kant op wezen. De kant van het ‘niets willen’.

Zo heb je binnen spiritualiteit grofweg ook twee stromingen, eentje van het doen op discipline, manifesteren, plannen maken en gaan. Maar ook een tegengestelde beweging die veel meer uitgaat van ‘geleefd worden’. Je laten leiden door het Universum, het Hogere. Niet JOUW plannen bedenken en uitvoeren, maar het Hogere haar plannen laten uitvoeren door jou heen.

In al mijn gesprekken leek dit laatste thema terug te keren.
Marieke van Meijeren zei tijdens ons interview: ‘hoe zou het voelen als je er niet zo mee bezig was, het rust vinden?’.

Een zoveelste bevestiging voor mij. Alles waar ik zo hard naar op zoek ben, lijkt alleen maar van mij weg te rennen.

In mijn zoektocht naar rust, ben ik keihard gaan werken.

In mijn zoektocht naar liefde, is de liefde alleen maar verder van mij af komen te staan.

Ont-willen

Marieke antwoordde op mijn laatste vraag aan haar over wat ze nog zou willen bereiken: ‘Niks eigenlijk. Ik heb geen doelen en geen plannen. Er is niks wat ik per se wil bereiken.’

En dat zegt een vrouw die ontzettend succesvol is in wat ze doet. Ze doet het allemaal vanuit overgave, vanuit rust en met zichtbaar veel plezier. DAT is wat ik wil.

Ik wil niks meer willen. Ik wil dat de rust en de liefde en alles waar mijn hart naar verlangt mij vinden.

Oh nee, dat is alsnog iets willen.

Wat dan wel?

De focus mag terug naar acceptatie van wat er is op dit moment. Iets willen gaat uit van dat je iets nodig hebt om gelukkiger te zijn. Maar is dat echt zo? Heb ik niet alles wat ik nodig heb al in mij? Kan dat mijn anker worden? Mijn rustpunt?

Ik hoef niks, ik moet niks en ik wil niks. De liefde die ik zoek, is in mijzelf. Dat is de basis. Ook een prettiger startpunt voor een levenspartner dan een ‘ik heb je nodig om compleet te zijn’.

De rust die ik zoek, die vind ik door veel vaker naar binnen te keren en niet meer zo naarstig op zoek te gaan ernaar.

Hoe nu verder?

Hoe nu verder? Ik heb werkelijk waar geen idee. Mijn creatieve brein heeft al weer vijftien alternatieve ideeën bedacht, maar die laat ik even links liggen.

Gewoon even een stapje terug, zodat het Universum de kans krijgt om door mij heen te werken.

Zodat er vanzelf nieuwe dingen mogen ontstaan, hetzij binnen de context van EASE your senses of daarbuiten.

Ik hoop dat ik in ieder geval in dat ene, eerste jaar van enige betekenis heb kunnen zijn voor de vele bezoekers die het pad van dit platform zijn gekruist. Ik heb van jullie genoten.

Voor nu wens ik iedereen die dit leest heel veel Licht, Liefde en hopelijk hele fijne feestdagen toe.

Rust in je buik tijdens de feestdagen

Fri, 09 Dec 2022 08:44:54 GMT

De decembermaand is niet alleen een feest voor ons, maar ook voor onze darmen. En dan niet het type feestje waar je blij van wordt. Oliebollen, pepernoten en champagne. Heerlijk natuurlijk! Maar wat als jouw darmen net even wat gevoeliger zijn?

Buikpijn, buikpijn en ja, ja, buikpijn

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar als ik net even te vet, te pittig of te veel eet dan breng ik als beloning een dubbele hoeveelheid tijd door op het toilet.

Dat is ronduit vervelend en daarom heb ik behoorlijk wat uurtjes tijd besteed aan de zoektocht naar middelen, die buikpijn en andere klachten kunnen helpen verlichten.

Voor ieder kwaaltje een oplossing

Tot mijn verbazing bleken er aardig wat soorten kruiden (zowel vers als gedroogd), specerijen en bloemen te bestaan die een goede bijdrage leveren aan het spijsverteringskanaal. Ieder op haar eigen specifieke manier.

Voor ieder kwaaltje heeft de natuur een oplossing. Geen overbodige luxe dus om deze periode wat extra munitie in huis te halen om die binnenkant tot rust te brengen. De makkelijkste manier om deze hulpmiddelen tot je te nemen is door er thee van te maken. Allen kun je zowel preventief drinken als wanneer het kwaad al geschied is.

Mijn top zes van buikpijnverlichters:

Kamille thee

Een bekende bloem, die als thee vooral gedronken wordt vanwege de ontspannende werking. Maar wist je dat kamille daarnaast ook een verzachtend effect heeft op maag en darmen? Het liefst koop je een zak gedroogde kamille, die je zelf moet verdelen over bijvoorbeeld een thee-ei of lege zakjes. Als het echt niet anders kan, dan kun je ook voorverpakte zakjes kopen. De werking hiervan is echter vaak minder sterk en het betreft veelal een slap aftreksel met onnodige toevoegingen.

Goudsbloem thee

Nog een bloem die niet alleen wonderen verricht maar ook krampen verlicht. Een zachte en prettige smaak die zich goed laat mengen met andere soorten thee. Het gaat hier om gedroogde goudsbloem blaadjes. Je kunt ook hiervan een zak kopen bij de meeste theezaken, maar bijvoorbeeld ook bij gezondheidswinkels en reformhuizen. Probeer ook eens kamille en goudsbloem met elkaar te mixen. Deze twee smaken doen het erg goed samen en maken een geweldig kalmerend goedje voor jouw buik.

Venkel thee

Voordat je een grote knol venkel overgiet met kokend water, het gaat hier om venkelzaadjes. Daar kun je heerlijke thee van trekken. Ze verlichten darmkrampen en verminderen gasvorming. Daarom eventueel ook handig om je partner zo nu en dan van een kopje te voorzien. Venkelzaadjes kun je per zak aanschaffen. Heel goedkoop zijn ze niet en je krijgt vaak maar een kleine hoeveelheid. Gelukkig is een theelepel voldoende voor een kopje en de werking maakt het iedere cent waard.

Citroenverbana thee

Een van mijn persoonlijke favorieten vanwege de heerlijke smaak. Enkele blaadjes zijn al voldoende voor een goeie mok vol. Bevordert de spijsvertering, is krampstillend en vermindert ook gasvorming Citroenverbana laat zich prima mengen met andere smaken.

Gemberthee

Naast muntthee kun je tegenwoordig in veel restaurants ook gemberthee krijgen. Een aanrader als je gevoelige maag en/of darmen hebt. Neem lekker vóór het eten al een goed glas gemberthee. Gember helpt namelijk om jouw eten makkelijker te verteren. Het verhoogt de maagcontracties, waardoor het eten sneller naar de darmen vloeit. Handig als je last hebt van obstipatie maar bijvoorbeeld ook bij misselijkheid en maagzuur. Zorg dat je standaard wat gemberwortel hebt liggen, zodat je op ieder moment van de dag kunt genieten van dit helende specerij.

Dille thee

Last but not least, ook dille bevordert de spijsvertering doordat het helpt bij de productie van spijsverteringsenzymen en gal. Het wordt aangeraden bij winderigheid, misselijkheid, maag en darmkrampen en constipatie. Twee eetlepels gedroogd dillezaad met kokend water en you are good to go.

Kleine kanttekening

Tot slot plaats ik wel een kleine kanttekening, die ik vaker benoem. Het betreft hulpmiddelen, geen wondermiddelen. Als jij elke dag grote hoeveelheden rotzooi naar binnen werkt, dan is daar geen theetje tegen opgewassen. In dat geval zou je eerst eens wat kritischer kunnen kijken naar je eetpatroon en daarna pas focussen op ondersteunende middelen.

Fijne feestdagen!

Rest mij nog te zeggen dat ik een ieder die dit leest een fijne Kerst en een gelukkig nieuwjaar toewens. Wees niet te streng voor jezelf, af en toe genieten moet kunnen. Mocht het toch ‘mis’ gaan dan weet je nu in ieder geval waar je jouw maag en darmen een handje mee helpt.

De vraag die iedereen zichzelf zou moeten stellen DEEL I

Fri, 02 Dec 2022 08:57:51 GMT

Altijd maar bezig zijn met de volgende tien stappen. Jezelf zoet houden met allerhande bezigheden, eten of een wijntje. Iedere stilte opvullen met muziek of een gesprek. Je leeft in een sneltrein en durft niet meer uit te stappen op perron Rust. Laat dit dan de vraag zijn die jij jezelf minimaal stelt.

Waar ren ik voor weg?

Waar ren je nou eigenlijk voor weg?

Dit is een vraag met meerdere lagen en kent zodoende ook een antwoord met meerdere lagen. Vandaar dat ik in het opsplits in meerdere blogs. Op zoek naar verschillende oorzaken waarom mensen onbewust willen vluchten uit het moment en daardoor hun rust niet kunnen vinden.

Jij als lezer zult je mogelijk in een deel of zelfs overal in herkennen. Maar zelfs al herken je je niet in de voorbeelden, dan nog wil ik je uitdagen om eens goed bij jezelf te rade te gaan waar je voor op de vlucht bent. Wat maakt dat jij niet meer stil kunt staan en jouw rust niet of nauwelijks vindt? Waarom heb jij die neiging? Want een ding is zeker, er is een reden voor.

Schrijven is therapie

Wie mij enigszins kent weet inmiddels dat schrijven voor mij therapie is en EASE your senses mijn persoonlijke zoektocht naar meer rust in mijn leven. Dat betekent dus ook dat ik mijn wijze lessen vaak evengoed aan mezelf richt als aan de lezer.

Ik schrijf over wat voor mij werkt en wat niet, over mijn valkuilen, mijn overwinningen, over wat ik weet maar zeker ook over wat ik voel. In de hoop daarmee anderen te inspireren en te helpen hun eigen oase van rust te creëren te midden van de chaos die wij 'het leven' noemen.

Wanneer je rust neemt wordt het erger

Zoals altijd is er een bepaalde gebeurtenis die leidt tot het idee om een blog te schrijven. Zo ook de dag waarop ik dit schrijf. Ik heb bewust een offline dag waarop ik alleen ben, zo min mogelijk digitale middelen gebruik, veel momenten in de stilte doorbreng en mij beperk tot gezonde voedingsmiddelen. Noem het een detoxdagje.

Het eerste wat er dan gebeurt is dat alle interne volumeknoppen op maximaal gaan.

De inspiratie begint nog harder te stromen voor mogelijke blogs, boeken en bedrijven. Vaak ook nog zeer gedetailleerd. Had ik nou maar de energie om met al die ideeën aan de slag te gaan.

Maar dat niet alleen, ik heb zowel een zeer rationele persoonlijkheid als een hogere mate van gevoeligheid. Het is namelijk niet het één of het ander. Het kan evengoed allebei sterk aanwezig zijn, waarbij je je uiteindelijk meer laat leiden door bijvoorbeeld jouw brein.

Voor iemand die heel erg in zijn hoofd zit, is het vaak een uitdaging om goed te kunnen voelen. Meestal een gevolg van een traumatische gebeurtenis uit onze jeugd, die ons onbewust heeft doen besluiten dat voelen zo heftig is dat we het niet meer willen.

Het hoofd is op dat moment een schijnbaar veiligere plek en daar blijven we vervolgens hangen.

Oorzaak 1: Prikkelgevoelig zijn is f*cking heftig

Dus een van de mogelijke redenen waarom je geneigd bent weg te rennen is omdat een hogere mate van prikkelgevoeligheid gewoon ontzettend heftig is. Dat geldt voor alle labels, HSP, AD(H)D, ASS en natuurlijk ook voor de vele mensen zonder label die zich hier toch in herkennen.

Waarom vertel ik dit? Omdat ik op een detoxdag als dit begin te begrijpen waarom ik de behoefte voel om mijzelf alsmaar bezig te houden.

Rust nemen is in eerste instantie namelijk ONGELOOFLIJK intens, overweldigend en daarmee soms zelfs beangstigend.

Alles waar je met een grote boog omheen gelopen dacht te hebben, blijkt op zo'n moment opgestapeld en wel te wachten op het startsein. Namelijk het moment dat jij eindelijk rust neemt.

Het vraagt dus behoorlijk wat moed om te vertragen, rust te nemen en in het moment te zijn.

'Gewoon blijven ademen'

Voor de meeste mensen geldt dat dit orkest niet eindeloos door blijft spelen als je voor langere tijd rust neemt. Wanneer dit wel zo is, dan vraagt het mogelijk ook andere interventies en kom je al gauw op het terrein van de psycholoog of psychiater.

Voor velen zal gelden dat je er even door heen moet, liefst met enige regelmaat. Zie het als een opschoonactie.

Doe je dat niet, dan stapelen dingen op tot het moment dat alles in elkaar dondert en je nog veel verder van huis bent.

Zoals ik de afgelopen periode heb laten gebeuren. Te veel gedaan, te weinig rust en mezelf continu voorbij lopen. Ik zit zelf in die sneltrein en vind het iedere keer weer doodeng om uit te stappen op perron Rust.

En toch doe ik het. Vandaag dus onder andere. Even alleen zijn, ont-prikkelen, zijn met wat er is en dat accepteren zoals het is. Een mix van angst, verdriet en onrust, die in de loop van de dag toeneemt tot een hoogtepunt om vervolgens langzaam af te nemen en over te gaan in berusting. 'I can do this. I am doing this.’

Zoals een dierbare geliefde van mij altijd zei als ik in paniek was: ‘’Gewoon blijven ademen’’.

Zo simpel is het. Wat zich ook aandient, hoe spannend, intens of irritant het ook mag zijn, het enige wat je hoeft te doen is blijven ademen.

Verdoven mag, maar niet te vaak

Heb na het lezen van dit blog vooral niet de illusie dat alles ineens anders moet. Dat je je niet meer mag ‘verdoven’ of zoet houden. Of dat je elke dag op een soort meditatiewolk in een zenstaat door het leven moet gaan. Nee, zorg gewoon dat je af en toe die confrontatie aangaat. Uitstapt op perron Rust.

Niet alleen dat half uurtje tussendoor, maar echt een dag waarop jij alleen bent met jezelf en alles de ruimte geeft om te zijn. Liefst zonder oordeel. Voel wat je wilt voelen, denk wat je wilt denken en wees ermee. Als je dat zo nu en dan doet, dan ben je echt al heel goed op weg!

Ontspannen, ontprikkelen of allebei?

Fri, 18 Nov 2022 07:50:38 GMT

De manier waarop je rust moet nemen kun je niet loskoppelen van het type vermoeidheid dat je ervaart. Doe je dat wel, dan zul je regelmatig de plank misslaan en dus na afloop ook niet uitgerust zijn.

Van zeven soorten rust naar twee

In een eerder blog schreef ik al eens over de zeven verschillende soorten rust zoals Amerikaans psychologe Dalton- Smith ze heeft onderscheiden. Maar simpele ziel als ik ben, houd ik ervan om dingen te vereenvoudigen. Zeven soorten rust gaat mijn brein niet onthouden, twee stuks daarentegen moet nog wel lukken. Mijn eigen methode is om bij vermoeidheid altijd even stil te staan bij de vraag of ik wil ont-spannen of ont-prikkelen? Met andere woorden waar ligt precies mijn behoefte op dat moment?

''Stik er maar in''

De eeuwige struggle van een prikkelgevoelig persoon: enerzijds dankbaar zijn voor de vele voordelen die het oplevert, anderzijds mij doodergeren aan dat eeuwige gebrek aan energie, dat overvolle hoofd en die batterij die me regelmatig om tien uur 's ochtends al in de steek laat. Als hoogsensitiviteit een jasje was dat je uit kon doen dan had ik de mijne al duizend keer aan de wilgen gehangen. Om gewoon lekker gevoelloos en energiek door het leven te fietsen. Dan maar niet al die minuscule details opmerken. 'Stik er maar in', zou ik willen zeggen. Maar helaas, de enige die stikt ben ik als ik probeer mij te ontdoen van een jas die blijkbaar speciaal voor mij ontworpen is.

Ben je gespannen dan moet je ontspannen

Wanneer je lichamelijk moe of gespannen bent, futloos, weinig energie hebt, dan kan het heerlijk zijn om lekker op de bank te hangen en een filmpje te kijken, te wandelen of een boek te lezen. Iets dat minimale inspanning vraagt van jouw lijf.

Vaak wordt de televisie aangewezen als boosdoener, want dat zou geen echte ontspanning zijn. Maar dat ligt er maar net aan wat voor ontspanning je nodig hebt op dat moment. Televisie kijken is een vorm van afleiding. Even jouw gedachten verzetten naar iets anders dan jouw eigen dagelijkse soap. Dat kan voor sommige mensen, inclusief mijzelf, enorm relaxed zijn.

Uiteraard maakt het wel uit wat je kijkt. Sommige films en series dragen niet bij aan een algeheel gevoel van ontspanning of werken zelfs averechts. Dit zal per persoon verschillen.

EASE your senses

Als ontspannen het doel is, passen daar ook de hulpmiddeltjes bij die jouw zintuigen op een aangename manier prikkelen. Zoals geurkaarsen of essentiële oliën. Een warm bad met heerlijk geurende lavendel olie.

Een weldadig huispak of een dekentje gemaakt van zachte stoffen als een ware streling voor de huid.

Hetzelfde geldt voor muziek luisteren. Lekker onderuit zitten met jouw favoriete deuntjes op de achtergrond. Dat doet een mens goed.

Ben je overprikkeld dan moet je ontprikkelen

Ben je overprikkeld dan is het een ander verhaal. Jouw brein heeft op dat moment moeite om alle opgedane indrukken van de dag te verwerken. Het draait overuren.

Dan is jouw enige doel: rust creëren in die bovenkamer.

Daar zijn verschillende manieren voor. De meest voor de hand liggende is uiteraard om te zorgen voor zo min mogelijk prikkels. Geen muziek, telefoon, televisie, andere geluiden of afleiding.

Zelfs een boek lezen kan op zo’n moment al te veel zijn want ook dat is een nieuwe stroom van informatie die je jouzelf toedient.

Maar bijvoorbeeld ook geen rommel om je heen. Onderschat niet wat een rommelige omgeving op onbewust niveau met je doet en zorg voor een opgeruimde leefruimte.

Als het avond is kun je jouw lampen dimmen of het houden bij kaarslicht. Doe er alles aan om zoveel mogelijk prikkels te elimineren.

Van jouw hoofd naar jouw lichaam

In de vele gesprekken die wij hebben gehad namens EASE your senses met uiteenlopende experts, komt regelmatig terug dat rust in je hoofd gestimuleerd kan worden door de focus te verleggen naar jouw lichaam.

Een warm bad of een warme douche werkt daarom vaak goed omdat het je terugbrengt naar het ‘voelen’ door de warme sensaties op je huid. Het is een fysieke ervaring.
Ademhalingsoefeningen zijn eveneens een goede manier om je aandacht te verleggen naar jouw lijf.
E en bodyscan begeleid door de warme stem van Denise ;-).
Een hele andere methode is sporten. Intensief bewegen stimuleert de juiste stofjes in het brein, waardoor jouw gedachten tot rust komen.
Een andere krachtige tool om jouw brein snel te resetten is een powernap. Daadwerkelijk slapen is daarbij niet nodig. Mag uiteraard wel. Gewoon tien, vijftien of twintig minuten jouw ogen sluiten en niets doen.

Ontspannen, ontprikkelen of allebei

De volgende keer dus dat jij je realiseert dat je moe bent en behoefte hebt aan een rustmomentje, denk dan even goed na wat voor soort moeheid je ervaart en stem jouw rustmoment daarop af.

Dan zijn er natuurlijk ook nog die-hards die regelmatig een combinatie van beiden ervaren. Een charmante mix van een oververhit brein en het energieniveau van een hoogbejaarde krekel.

Met de kennis die je zojuist hebt opgedaan, kun je jouw eigen cocktail maken die werkt voor jou. Het verschil is dat je gerichter en bewust iets inzet en daarmee de kans aanzienlijk vergroot dat het ook wat oplevert.

Zoals Edwin Selij zou zeggen ''Strijders hou vol''.

Liefs van een medestander.

Mijn ervaring met Chocobliss

Fri, 04 Nov 2022 18:53:50 GMT

Ben jij nieuwsgierig naar wat plantmedicijn Chocobliss voor jou kan betekenen? Niet alleen voor jouw gemoedstoestand maar ook voor jouw algehele ontwikkeling? Dan is het wellicht interessant om te lezen hoe mijn Chocobliss reis is verlopen.

Medicijn voor wat?

Plantmedicijnen, voor sommigen een heel vertrouwd begrip, voor anderen een rare samenvoeging van twee verschillende woorden.

Een plant als medicijn voor wat? Voor het lichaam? Ja, misschien ook deels, maar in eerste instantie voor de ziel. Zonder al te diep op de materie in te gaan want daarvoor hebben wij tegenwoordig zoekmachines: Er zijn veel verschillende planten, die in een bepaalde combinatie en op een specifieke manier bereid, een innerlijke reis faciliteren.

Vaak worden deze plantmedicijnen onder begeleiding van bijvoorbeeld een sjamaan genomen en in ceremoniële setting.

Deze medicijnen helpen ons met het verwerken van trauma’s, verkrijgen van inzichten, doorbreken van patronen, vinden van onze life purpose en nog veel meer.

Ayahuasca, San Pedro, Chocobliss

Enkele jaren geleden ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met een plantmedicijn genaamd Ayahuasca. Dat is meteen ook zo'n beetje de overtreffende trap van alle smaken die er zijn. Bepaald niet iets wat je 'zomaar effe doet'. Ik heb dit een keer gedaan en mijn leven is daarna compleet veranderd in positieve zin. Als ik mijn persoonlijke groeicurve zou moeten tekenen, dan is hij van een gemiddelde stijging ineens door het plafond gegaan.

Begin dit jaar heb ik mij gewaagd aan San Pedro , ook wel de mannelijke tegenhanger genoemd van Ayahuasca.

Afgelopen weekend had ik samen met mijn beste vriendin een Chocobliss ceremonie gepland, gewoon bij mij thuis. Wij zijn beiden geen onbekenden op het gebied van plantmedicijnen, dus durfden dat samen wel aan.

Chocobliss wordt ook wel Ayahuasca Light genoemd. Al ben ik na dit avontuur van mening dat dat Light er wel van af mag. Het was voor mij vergelijkbaar met Ayahuasca, minus het kotsen want dat hoort hier niet bij.

Bon bons voor gevorderden

Chocobliss bestaat onder andere uit diverse kruiden, pure cacao, de Caapi plant (Ayahuasca) en Psilocybine. Verpakt in heerlijke chocolaatjes waar je er, als je het niet zou weten, rustig tien stuks van weg eet.

Van te voren had ik doorgekregen dat ik 2,7 chocolaatjes moest nemen. Van wie kreeg je dat door hoor ik je denken. Van Boven, gebeurt wel vaker.

Uiteraard ook netjes gekeken naar wat er geadviseerd wordt en dat was tussen de 1 en de 4 voor een gemiddeld tot stevige reis. Wil je echt die hard all the way, dan ga je voor 4 tot 6 stuks.

Zo gezegd, zo gedaan creëerden mijn vriendin en ik een prettige setting bij mij op zolder met alles erop en eraan. Zij nam aanvankelijk alleen cacao en ik begon direct met de bon bons voor gevorderden.

'SHIT, waar ben ik aan begonnen'

Na amper een kwartier begon het middel al te werken. Ik merkte als eerste dat mijn waarneming begon te veranderen. Kleuren en vormen leken levendiger te worden en bewogen soms een beetje. Ik voelde mijn lichaam zwaarder worden en voelde de behoefte om te gaan liggen, dus dat deed ik.

Al liggend bleef ik vooral de ruimte in staren, gefascineerd door wat ik zag gebeuren.

Ik merkte dat ik al een beetje weg begon te zakken in gedachte, alsof het medicijn me vroeg om de controle los te laten.

Dan is daar het bekende punt waarop volgens mij iedereen die dit medicijn of Ayahuasca ooit heeft genomen komt: je denkt ‘SHIT, waar ben ik aan begonnen?’

Het ego komt in opstand, want de controle verliezen is niet iets waar wij mensen dol op zijn.

Een beetje alsof je zelf in een auto zit en iemand anders tegen je zegt, kom maar, ik neem het stuur even over.

Ik merkte dat ik bang was om me eraan over te geven en wendde mij tot mijn vriendin. Toen ik aangaf wat ik voelde, kwam ze direct bij me zitten. Haar aanwezigheid en geruststelling maakte dat ik me er wel aan over kon geven. Zo liet ik mij mee varen op een diepgaande, helende reis naar binnen.

Waarneming en communicatie met de plant

Het is heel bijzonder hoe jouw waarneming totaal verandert wanneer je onder invloed bent van een medicijn als dit. Alle geluiden komen veel harder binnen, evenals geuren en kleuren. Als er buiten iemand aan het praten was, dan leek het alsof dat naast me gebeurde. Niet vervelend, wel intens.

Voor het eerst ervoer ik ook communicatie met de spirit van de plant. Vaak las ik erover, maar tijdens mijn eerdere ervaringen met Ayahuasca en San Pedro heb ik dat niet zo duidelijk ervaren. Nu was dat wel het geval.

Het was niet zozeer een hoorbare stem, maar eerder een communicatie via mijn gedachten. Waarbij je duidelijk weet welke stem van jouzelf is en welke niet.

Voor wie het zich afvraagt, tijdens een reis ben je echt nog wel bewust aanwezig. Mijn ervaring is dat wanneer je jouw ogen sluit, je afreist naar binnen en wanneer je ze opent, je meer in het hier en nu bent. Het is niet alsof je je in een totaal andere wereld begeeft en als het je even teveel wordt, dan kan je gewoon pauzeren.
Ik dacht tussendoor ook een paar keer ‘Hihi, ik lig gewoon te spacen op mijn eigen zolder’.

'Ga jij eerst maar loslaten'

Voorafgaand aan de ceremonie had ik mijn intenties opgeschreven en uitgesproken. Er zijn een aantal vragen waar ik al jaren mee rondloop en ik was niet van plan om dit keer zonder antwoord weg te gaan. Of beter gezegd: terug te komen.

Toen ik mijn eerste vraag stelde kreeg ik als antwoord: ‘Ga jij eerst maar eens loslaten’.

Ik voelde frustratie opkomen omdat dit vergelijkbaar was met mijn Ayahuasca reis.

‘Ik heb toch al losgelaten? Wat doe ik niet goed dan? Laat me zien wat ik moet doen.’

Maar steeds als ik mijn vraag stelde kreeg ik dit als antwoord.

Tot ik op een bepaald moment blijkbaar toch in staat was om echt in overgave te gaan.

De vraag werd mij gesteld of ik bereid was om dieper te gaan en ik antwoordde bevestigend.

Direct voelde ik mij door allerlei dimensies of lagen naar beneden zakken. Dieper en dieper. Geen idee waarnaartoe maar het voelde goed.

OMG wat erg, OMG wat mooi

Er was qua emoties een duidelijk verschil merkbaar tussen vóór het loslaten van de controle en daarna. Want toen ik blijkbaar op de juiste weg was, stelde ik opnieuw mijn vragen en kreeg ik wel antwoord. Drie stuks waren het er, alledrie zijn ze beantwoord. Een voor een, heel letterlijk en heel concreet. Er was geen woord Spaans bij.

De antwoorden riepen een stroom van emoties bij mij op die ik tot op dat moment tijdens mijn reis niet gevoeld had. Een achtbaan eerder, van diep verdriet en stromende tranen, tot een intense vreugde die mijn gehele hart vulde. Een onbeschrijflijk gevoel. Heling en dankbaarheid. Ze wisselden elkaar af. Met als klapper nog een prachtige bevestiging, voor mocht ik na afloop weer gaan twijfelen.

Een hart opener

Het was een bijzondere reis. Man, wat heb ik ongegeneerd zitten janken in die paar uur.

Het is waar wat ze zeggen, Chocobliss is een medicijn van het hart. Het helpt je zuiver te voelen, zonder dat dat irritante brein ertussen kan komen.
Want in het dagelijks leven gooit dat brein, handig en nodig als het is, vaak roet in het eten als het gaat om ons gevoel. Het brein overschreeuwt ieder gevoel met haar rationele theorieën.

Zoals Milan Somers zo mooi zei tijdens het interview ‘’Het brein is er niet om ons gelukkig te maken, het is er om ons in leven te houden. Het hart is er om ons gelukkig te maken’’. Maar ons hart verstaan we bijna niet meer.

Chocobliss heeft mijn hart volledig geopend. Eindelijk, sinds lange tijd heb ik zuiver kunnen voelen wat mijn hart eigenlijk al langer zegt maar ik steevast heb genegeerd omdat het niet in mijn rationele plaatje paste.

Voelen, erkennen en door

Wanneer er nare gevoelens bovenkwamen merkte ik dat het enige wat er nodig was, was om gevoeld, ervaren en erkend te worden. Wanneer ik dat deed, verdween het ook vanzelf weer. Alsof je dat enge monster onder je bed eindelijk voor het eerst in de ogen aan durft te kijken en vervolgens ziet dat het maar een oude stoffige knuffel is. Eentje die eigenlijk best aandoenlijk is als je er goed naar kijkt.

Wil je bliss ervaren, dan zul je bliss ervaren

Op een bepaald moment zei ik in gedachten tegen de plant ‘Ik snap niet waarom dit ChocoBLISS heet. Ik ervaar totaal geen bliss.’ Waarop ik de vraag kreeg ‘denk je dat je het aankunt?’

‘Ja, natuurlijk!’, was mijn antwoord.

Om linea recta meegenomen te worden naar een of andere onbeschrijflijke bliss staat waar geen woorden recht aan doen. Het enige wat ik me herinner is dat het ontzettend mooi en intens was met vooral heel veel licht.

Toen ik daar weer van terug kwam kreeg ik de opmerking: ‘Je wilde toch bliss ervaren, dan zul je het ervaren ook.’.

Deze plant heeft humor. Ik moest lachen en bleef lachen, minuten lang. Wie had dat gedacht. Communiceren met een plant die antwoord geeft op levensvragen en nu ook nog grappen met me maakt. Het moet niet gekker worden.

Kruising tussen Starwars en Sesamstraat

Ik kan mij zo voorstellen dat als je niet bekend bent met plantmedicijn ceremonies, dat dit verhaal iets wegheeft van een kruising tussen Starwars en Sesamstraat. Het enige wat ik hierover kan zeggen is dat ik in het dagelijks leven vrij nuchter ben en wanneer ik over straat loop meestal niet met planten communiceer ;-).

Ook voor mij is dit een compleet andere wereld, die grotendeels onverklaarbaar is.

Maar onverklaarbaar betekent niet dat het geen waarheid kan zijn. Ik onderga het zonder oordeel en kijk vooral naar wat het met me doet.

Wat dat laatste betreft, sinds de ceremonie amper een week geleden, voel ik mij fantastisch, dankbaar en bij vlagen emotioneel. Mijn hart staat wagenwijd open, het stroomt weer.

Ik weet waar het naartoe wil, alleen heb ik geen flauw idee hoe ik daar ga komen. Slechts dat ik mag vertrouwen dat het zich zal ontvouwen zoals ik gezien heb tijdens mijn reis en dus dat het goedkomt. Daarmee, om toch even in EASE your senses terminologie te blijven, heb ik mijn rust gevonden.

Mijn advies voor de twijfelaar

Mocht je twijfelen over of plantmedicijn Chocobliss iets voor jou is, dan zou ik je het volgende willen meegeven. In de eerste plaats: Als je zoekt naar een manier om direct bij jouw gevoel te komen, om te ontdekken wat jouw hart je zegt en wat je echt wilt in het leven. Of een manier zoekt om patronen te doorbreken die je zelf niet doorbroken krijgt, dan is dit een prachtig middel.

Het geeft je inzichten en antwoorden die je never nooit zomaar gaat krijgen door een paar therapie sessies of een goed gesprek met ome Sjaak.

Het is misschien best pittig en confronterend, maar plaats dat tegenover jarenlang worstelen met bepaalde thema's en vraag jezelf dan af wat pittiger is.

In de tweede plaats: Onderschat het middel niet.

Zelf had ik de indruk dat Chocobliss vrij mild was en dat je het prima thuis en alleen kunt doen. Nu is dat voor iedereen verschillend, maar ik zou niet adviseren om het een eerste keer alleen te doen. Als je in paniek raakt en er is niemand bij je om je gerust te stellen, dan kan dat zeer onprettig zijn. Mijn lieve vriendin was mijn anker tijdens mijn reis. Het feit dat ze er was, voor mij zorgde, me soms vasthield en troostte, maakte dat ik me steeds weer over kon geven aan het medicijn.

Kijk of je het samen met iemand kunt doen die enige ervaring of verstand heeft van spirituele reizen. Begin met een lage dosis en lees je van te voren goed in!

Of nog beter, doe het onder professionele begeleiding, bijvoorbeeld bij Maria Johanna van House of Oneness .

Chocobliss kun je bestellen bij House of Oneness (die dit zelf hebben laten ontwikkelen) en op de website vind je alles wat je moet weten over dit mooie medicijn.

Lees hier het verhaal van mijn tweede Chocobliss ceremonie.

Ik wil het zo graag, daarom laat ik het los

Fri, 21 Oct 2022 19:06:56 GMT

Een meer persoonlijke post dan je misschien van mij gewend bent. Transparant en licht leven is mijn credo. Want ik geloof in de enorme kracht die schuilgaat in het delen van je kwetsbaarheid. Dus deel ik mijn kwetsbaarheid met jou. Opdat we elkaar daarin mogen vinden.

Transparant en licht leven

Tot deze waardes voel ik mij aangetrokken. Hoe ouder ik word, hoe minder makkelijk ik er vanaf kan wijken, dat is wat constateer. Ook niet omwille van de goede vrede. Ik ben wie ik ben.

Al vrij jong was ik een persoon die stond voor waar ze in geloofde. Die niet schroomde om haar zwakke kanten te laten zien. Haar verdriet, verlangens en haar fouten. Als een rode draad loopt dat door mijn leven.

Zo stond ik op 1 juni 2021 op een podium tegenover onze gehele afdeling, ruim honderdtwintig man, te vertellen over Mijn Grote Verdriet.

Iedereen heeft een MGV in het leven, daar ben ik van overtuigd. Die ene situatie die jou zo diep heeft geraakt dat je sindsdien niet meer dezelfde bent. Die pijn die je altijd, al is het op de achtergrond, met je meedraagt. Meestal ook datgeen wat jou de krachtige mens heeft gemaakt die je vandaag de dag bent. Dat laatste en vooral hoe ik daar gekomen ben, dat was mijn centrale boodschap op 1 juni 2021.

Mijn Grote Verdriet

Mijn Grote Verdriet was ruim tien jaar lang een onvervulde kinderwens. Een wens die zo intens was dat ik nergens anders meer aan kon denken. Nergens anders meer van kon genieten. Ik zag niet meer al dat mooie wat er wel was, alleen nog maar dat wat er niet was: een kindje. Een pijn die nergens anders mee te vergelijken is.

Hoe langer het uitbleef, hoe meer ik verlangde naar de dood. De enige reden dat ik er niet voor koos om mijn leven te beëindigen was mijn overtuiging dat wij mensen niet slechts eenmaal op aarde zijn en dan pats, boem, over en uit. Geen YOLO, maar meerdere levens leiden, hier en in de multidimensionale werkelijkheid.

Je leven beëindigen is niet meer dan uitstel. Je gaat over, komt weer terug in een ander lichaam en mag dan alsnog jouw pijn gaan doorleven en oplossen. Want dàt is waar we hier voor zijn. Ontsnappen aan jouw lessen is op zielsniveau niet mogelijk.

Dus er restte mij niets anders dan mijn pijn te dragen. Iedere dag opnieuw. Te leven in een lichaam dat niet deed wat het hoorde te doen.

Het antwoord, maar niet het einde

Afijn, wie dit platform al wat langer volgt weet dat het uiteindelijk is gelukt. Via IVF welteverstaan, om een prachtige gezonde dochter op de wereld te zetten. Waar ik elke dag van geniet en wie ik meer liefheb dan mijn eigen leven. Het antwoord op mijn gebeden.

Dankbaar als ik ben voelde ik een jaar of twee na haar geboorte al dat het nog niet af was. Een gevoel wat ik moeilijk kan omschrijven. Ik ervaar een ziel, een aanwezigheid, een mogelijkheid. Een die ik beschouw als een mogelijk toekomstig kindje. Het gevoel is zo ongrijpbaar dat zodra ik erover na begin te denken, het verdwijnt en de twijfel toeslaat. Voel ik dit echt of is het wat ik wil geloven?

Een tweede ronde?

Opnieuw loopt mijn leven anders dan voorzien. De relatie met de vader van mijn dochter hield helaas geen stand. Een nieuwe relatie is er niet. Zojuist ben ik vijfendertig jaar oud geworden. Ik merk dat wederom de combinatie van factoren, met in dit geval dus ook nog leeftijd, zorgt voor onrust, onmacht, verdriet en heel veel vragen.
Dat vertaalt zich bij mij, deels onbewust, in het willen sturen van situaties. Zonder dat ik het doorheb probeer ik mijn leven krampachtig een kant op te forceren om de kans op het in vervulling gaan te vergroten. Gooi daar bovenop dat ik verlang naar een partner die mij ziet in al mijn eigenheid, gekkigheid, intensiteit, hoge pieken en diepe dalen en het zowaar nog kan waarderen ook.
Die onrust en dat krampachtig willen forceren en sturen van mijn leven erken ik nu en dat wil ik niet meer.

Ik wil het zo graag, daarom laat ik het los

Daarom heb ik zojuist voor mezelf een keuze gemaakt en ben ik niet bang om die te delen met anderen. Ik wil het ZO ontzettend graag, dus ga ik het bewust de komende zes maanden helemaal los laten.

Waarom zes maanden hoor ik je denken? Waarom niet voorgoed, of voor langere tijd?

Misschien omdat die stap nu nog te groot voelt. Voor mij is het een enorme overwinning als ik zes maanden lang g a leven . Aan mezelf ga werken. Ga voelen. Ga ervaren wie er op mijn pad komt of blijft. Het leven gewoon laten ontstaan, in plaats van geforceerd een specifieke uitkomst trachten te creëren.

Om na afloop te evalueren wat dat met mij gedaan heeft, wat het mij heeft opgeleverd en na te denken over hoe verder.

Vergelijk het met het omgooien van je eetpatroon. Je kunt er gelijk voor kiezen om van een compleet ongezonde leefstijl van de een op andere dag over te gaan naar een dieet van sla en komkommer. Hoe groot acht je de kans dat je het volhoudt? ...Exact.

Schijncontrole

Dit is een keuze die voor mij te overzien is maar ook pijn doet. De schijncontrole loslaten. Controle die ik nooit gehad heb. Wij mensen creëren vaak constructies waardoor we denken grip te hebben op ons leven en de omstandigheden. Maar dit is niets anders dan schijn.

Dus ik sta mijn verdriet toe om gevoeld te worden. Geef alle emoties ruimte om te stromen.
Kijk stiekem ook uit naar hoe het gaat zijn en voel ergens een enorme opluchting: Ik hoef het niet meer allemaal te 'regelen'.

Ik zal mezelf vanaf vandaag de komende zes maanden zo vaak als nodig is herinneren aan het feit dat ik het volledig mag overgeven aan het Universum, in vertrouwen dat het leven, mijn leven, zich zal ontvouwen zoals ze bedoelt is. Met alle hoogtes en dieptes die daarvoor nodig zijn en met iedere mogelijke uitkomst.

Waarom deel ik dit? Omdat ik een plek wil creëren waar gevoelige mensen zich thuis voelen. Waar ze zien dat het gras niet groener is aan de overkant, maar dezelfde dorre, kale plekken kent. Waar ze zich gesterkt voelen en geïnspireerd raken om zichzelf en hun gevoeligheid in alle zachtheid te omarmen. Dat is mijn missie.

Jouw MGV

Mijn vraag aan jou is, wat is jouw MGV? Heb je voor jezelf een manier gevonden om daarmee te dealen? Heb je ervaring met het loslaten van iets wat je eigenlijk helemaal niet los wilde laten? Zo ja, wat heeft het je opgeleverd?

Mocht je je in een soort gelijke situatie bevinden, weet dan dat je nooit de enige bent. Put kracht uit de verhalen van anderen. Zoek medestrijders op.

Ontdek met vallen en opstaan wat een enorme power er in jou schuilgaat.

Jouw MGV, jouw proces van loslaten, jouw kwetsbaarheid en uiteindelijk jouw kracht.

Vanuit hier wens ik jou, evenals mijzelf, heel veel Licht en Liefde toe.

Namaste

8 tips voor minder smartphone gebruik

Fri, 07 Oct 2022 06:27:46 GMT

Die verdomde, verrekte, verrotte smartphones van tegenwoordig. Ze zijn het antwoord op zo’n beetje alle vragen maar evengoed veroorzaker van een hoop ellende. Ben jij ook zo iemand die heel veel baat zou hebben bij iets minder staren naar dat kleine rechthoekige schermpje? Lees dan even verder.

''Flikker dat ding in de heg''

Bram Bakker zei het zo mooi op zijn heerlijke, tegendraadse manier: ‘’geen van die hoogsensitieve mensen is bereid om zijn smartphone in de heg te flikkeren’’ . Maar we klagen wel allemaal dat we overprikkeld zijn. Daar maak ik mij ook schuldig aan.

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn van de wat jongere generaties, die geen haat-liefde verhouding hebben met hun telefoontje.

Want er is nagenoeg niks meer waar je het niet voor kunt gebruiken. Laat nou juist dàt de reden zijn dat je er continu mee in je handen zit.

Gewoon even stilzitten en je gedachten laten afdwalen in een trein of ergens op een bankje is er niet meer bij. Ieder moment van de dag wordt opgevuld en ons brein heeft geen moment rust.

Tegenbeweging

Zoals met alles, ontstaat ook hier een tegenbeweging. Geleid door mensen die er bijvoorbeeld geen eens eentje nemen, maar bewust weer kiezen voor een simpel model met weinig mogelijkheden. Of de die-hards die heel gedisciplineerd bepaalde dagdelen of zelfs dagen, hun telefoontje aan de kant leggen.

Ik neem het mezelf regelmatig voor maar zwak zaad als ik ben, lukt het me altijd slechts voor beperkte periode om vervolgens weer keihard aan het telefoon-infuus te gaan.

Welk beeld geven we onze kinderen mee?

Waar ik me het meeste zorgen over maak is het beeld dat ik onbedoeld meegeef aan mijn vierjarige dochter. Die dit dagelijks ziet gebeuren en dus denkt dat het normaal is om de godganse dag met je ogen op een scherm geplakt te zitten.

'Even een muziekje aan zetten’, ’even kijken hoe laat het is’, ’even kijken of oma al heeft gereageerd’, ’even de wekker zetten voor morgen’.

Even + even + even is bij elkaar opgeteld… ehhh… even rekenen…. VEEL TE VEEL TIJD.

Herken jij jezelf in dit plaatje? Lees dan welke simpele dingen ik doe die mij wèl helpen om mijn telefoon gebruik te verminderen.

1. Gebruik weer apparaten

Ga gewoon weer ouderwets werken met een papieren maandplanner op je koelkast. Een kookwekker in je keuken. Een wekker in je slaapkamer. Draag een horloge. Houdt een rekenmachine in de buurt of probeer je hersenen weer eens te prikkelen door zelf te rekenen als je niet zo'n dyscalculie brein hebt als mij.

De grootste valkuil is dat je jouw telefoon ook daadwerkelijk overal voor gebruikt waar hij voor gebruikt kan worden. Maar hoe mooi is het als je een groot deel van die pakmomentjes kunt voorkomen door dingen gewoon op de ouderwetse manier te doen.

2. Stel jouw wekker eerder in

Als je toch jouw telefoon als wekker blijft gebruiken, stel hem dan begin van de avond al in. Zodat als je in bed ligt, je niet in de val trapt van het ‘even je wekker’ instellen. Om vervolgens nog een laatste ronde alle socials af te gaan en een half uur later, dertigduizend prikkels rijker en beroofd van al jouw lichaamseigen melatonine je ogen te sluiten.

3. Verwijder bepaalde apps van je telefoon

Zo heb ik bijvoorbeeld wel een Facebook account, maar geen app op mijn telefoon. Waardoor ik in de praktijk alleen op Facebook kijk als ik op mijn computer bezig ben en dat is veel minder frequent dan op mijn telefoon. Ditzelfde kun je doen met bepaalde apps waar je stiekem iets te vaak op geneigd bent te kijken. De browserversies zijn namelijk een stuk minder toegankelijk. Al vrij snel merk je dat er minder interessants te doen is op jouw telefoon, waardoor je er ook minder vaak naar grijpt.

4. Zet je geluid uit

Deze lijkt mij heel vanzelfsprekend en toch zie ik nog vrij vaak mensen die iedere paar minuten gestoord worden door een piepje en een seintje. Als je prikkelgevoelig bent, doe jezelf en je omgeving een plezier: ZET ALLE MELDINGEN OP STIL.

Kies er desnoods voor om alleen geluid te horen als je gebeld wordt als je bang bent om urgente zaken te missen.

5. Zet alle meldingen uit

Wat ook enorm helpt is het uitzetten van alle mogelijke meldingen. Dus niet alleen het geluid, maar voorkomen dat er steeds een melding verschijnt op je scherm. Dat geldt dus ook voor je mail, alle social media kanalen, nieuwsberichten, allerlei dagelijks ‘motiverende’ boodschappen en Whatsapp.

Alleen voor Whatsapp maak ik periodes een uitzondering omdat je ook in de app zelf een hoop kunt aan- en uitvinken met betrekking tot de meldingen die je krijgt.

Groepsapps zet ik standaard op stil en in de gearchiveerde map, zodat ik er eens in de week een keer naar kan kijken en er verder niks van meekrijg. Tegenwoordig zet ik ook steeds meer individuele gesprekken in gearchiveerde items. Zo krijg ik alleen de meldingen op mijn scherm van een enkele persoon die mij rechtstreeks een bericht stuurt. De rest bekijk en beantwoord ik op mijn tijd. Ideaal.

6. Leg je telefoon weg na een bepaald tijdstip

Het geeft al heel veel rust als je bijvoorbeeld in de avond na 20:00 uur jouw telefoon weglegt. Gebruik die laatste uren voor quality tijd met je partner, kinderen, ontspan-tijd voor jezelf. Als je televisie gaat kijken, geef dan ook je volledige aandacht aan hetgeen je kijkt in plaats van steeds te schakelen tussen je telefoon en je film of programma

7. Neem een tweede telefoon

Als je enorm populair bent en soms gewoon even off the grid wilt gaan dan is het altijd een optie om een tweede telefoon aan te schaffen waarvan slechts een enkeling het nummer heeft. Geef daarbij aan dat je hierop alleen bereikbaar bent in noodgevallen en dat als jouw gewone telefoon uitstaat, dit betekent dat je even wat tijd voor jezelf nodig hebt. Jouw gebruikelijke telefoon kun je dan gewoon lekker effe uitzetten. Een huistelefoon kan daar natuurlijk ook voor dienen.

8. Stel jezelf de vraag: Waar heb ik behoefte aan?

Mocht je jezelf erop betrappen dat je steeds naar je telefoon grijpt zonder aanwijsbare redenen, stel jezelf dan de vraag ‘waar heb ik echt behoefte aan?’.

Zelf merk ik dat wanneer ik non-stop met dat ding bezig ben, dat meestal betekent dat ik heel veel onrust voel. Met bijvoorbeeld als onderliggende oorzaak een behoefte aan bevestiging, liefde of aandacht. Als ik dat constateer en eventjes de tijd heb dan geef ik mezelf die aandacht. In de vorm van een meditatie, bemoedigende woorden, door een stukje te schrijven of gewoon iets te doen waar ik blij van word. Je zult het niet geloven, maar het helpt en er komt geen telefoon aan te pas.

Bram bakker had gelijk . Ik ga mijn smartphone niet de heg in flikkeren, maar toch zeker veel vaker ver buiten handbereik leggen. Jij ook?

Waarom jij als hoogsensitief persoon een flinke voorsprong hebt

Fri, 23 Sep 2022 06:37:42 GMT

Niet zelden hoor ik mensen zeggen ‘nou, als ik mocht kiezen zou ik liever niet zo gevoelig zijn’. Om vervolgens een opsomming te maken van de nadelen die het met zich meebrengt. Ik snap het, want jarenlang heb ik ook zo gedacht. Maar lief, mooi medemens, jouw gevoeligheid is een absolute superkracht van onschatbare waarde! Laat me je vertellen waarom.

Iedere medaille heeft een keerzijde

Als ik de minder leuke kanten van hoogsensitiviteit, of zoals ik het liever noem 'prikkelgevoeligheid' niet had gekend, dan was EASE your senses er niet geweest.

Dit platform focust zich niet voor niets op de vijf meest voorkomende thema’s die spelen in het leven van mensen wiens sensoren gevoeliger staan afgesteld:

Een onrustig hoofd
Allerhande buikklachten (door emoties of voedselintoleranties)
Spanningsklachten in het lijf
Slaapproblemen
Een gebrek aan energie

De cheatcodes van het leven

Ondanks dat ben ik mij met de jaren steeds meer gaan realiseren dat de nadelen niet opwegen tegen de voordelen. Bij lange na niet.

Bovendien zijn er een heleboel dingen die je kunt doen om de nadelen te verzachten.

Prikkelgevoelig zijn is alsof je altijd een joker op zak hebt waarmee je bepaalde acties kunt overslaan en oncomfortabele situaties kunt vermijden. Of als de cheatcodes die je vroeger had voor computerspel de Sims, waardoor je alle saaie stappen kon skippen, en meteen die luxe villa kon bouwen met zwembad erbij.

Ogen in je rug, voelsprieten op je hoofd

Waar een gemiddeld mens het nodige zal moeten leren over bijvoorbeeld lichaamstaal, om gedrag van een ander te interpreteren. Kun jij dat zeer waarschijnlijk zonder erbij na te denken. Juist dat ‘zonder erbij na te denken’, maakt vaak dat je je niet realiseert hoe geniaal je op dit gebied bent, want je weet niet beter. Vergelijken met een ander is onmogelijk, omdat je niet in andermans hoofd kunt kijken.
Voor jou is het normaal om snel door te hebben wat een ander denkt, hoe hij zich voelt, waar hij naartoe wil met een verhaal, wat hij van jou wil, of iemand zuivere intenties heeft.

Iemand kan een prachtig lulverhaal ophangen, jij knikt vriendelijk mee, maar ondertussen weet je dondersgoed dat wat de ander zegt niet waar is.

Jouw gave is een uitzondering, geen regel

Realiseer jij je wel dat het meerendeel van de mensheid dit NIET heeft?

De meeste mensen pikken al die minuscule signalen niet op. Voelen niet wat er gebeurt in de energie tussen mensen. Vaak alleen bij extremen. Zoals wanneer iemand met een lang gezicht al mompelend voorbij loopt. Dan snapt iedereen dat de persoon in kwestie boos of geïrriteerd is.

Daaromheen zijn er zo ontzettend veel subtiele signalen op te merken. In iemands mimiek, stem, lichaamshouding en ja, ook in de energie. Signalen die simpelweg niet door iedereen opgepikt worden, maar lieve lezer: door jou wel!

Kansen grijpen wanneer die zich voordoen

In het leven draait alles om kansen grijpen wanneer die zich voordoen. Door de juiste dingen te doen of zeggen op het juiste moment.

En wil je weten wanneer dat moment is, dan moet je dat…? Exact: aanvoelen !

Of het nou gaat om een sollicitatiegesprek, een eerste date, een potentiële klant binnen halen, vriendschap sluiten of bemiddelen in een conflict.

Overal doen zich kansen voor. Kleine momentjes, van soms slechts enkele seconde, die je moet grijpen wil je succes behalen.

Ik weet wanneer ik moet komen en gaan

Het is soms bijna grappig maar ik weet bijvoorbeeld wanneer ik op visite ben, precies wanneer de ander genoeg van mij heeft en het tijd is om naar huis te gaan.

Ik weet wanneer iemand twijfelt aan mijn kennis en ook op welk vlak. Als vanzelf voel ik aan welke opmerking ik moet maken waardoor ik meteen iets zie veranderen in de houding van mijn gesprekspartner. Alsof ze voor zichzelf hebben besloten ‘kijk, ze snapt het heel goed’.

Ik voel aan wanneer er meer nodig is om het ijs te breken, wanneer ik de diepte in kan, wanneer het goed is om mij kwetsbaar op te stellen of juist zakelijk, wanneer iemand bevestiging nodig heeft, of een luisterend oor.

Als ik wil, en in dat ‘willen’ ligt meteen de sleutel, kan ik precies datgene zijn wat de ander nodig heeft. Waardoor de kans een stuk groter is dat iemand mij kiest als het erop aankomt.

Jezelf niet verliezen

Belangrijk, zo niet essentieel daarin is dat je leert schakelen. De valkuil is dat gevoelige mensen altijd (bewust of onbewust) zijn wat de ander nodig heeft. Dit kan zo geïntegreerd zijn met jouw persoonlijkheid dat je het niet eens meer doorhebt.

Je bent als een kameleon die altijd mee verandert met de omgeving. Tot je op een bepaald moment niet meer weet wat jouw eigen kleuren zijn.

Leer hoe je af kunt wisselen tussen bij jouw eigen gevoelens en behoeftes blijven en je afstemmen op je omgeving. En vervolgens hoe je die twee standen kunt integreren.

Soms het een, soms het ander en dan weer een beetje van beiden.

Binnenkort zal ik hier nog wat meer over schrijven.

Gebruiken en niet misbruiken

In de tweede plaats, maar volgens mij hoef ik dat tegen de gemiddelde gevoelige lezer niet te zeggen, is het belangrijk dat je er integer mee omgaat.

Misbruik het niet om mensen te bespelen of manipuleren om jouw doel te behalen.

Gebruik het met het grootste respect en liefde voor je medemens, om te helpen, te helen, diepere verbindingen te leggen en samen verder te komen.

Draag jouw kroon met trots

Dus beste lezer, knoop deze woorden alsjeblieft tussen jouw oren. Laat ze rechtstreeks uit mijn hart in het jouwe belanden.

Sla deze blog op, maak een foto, deel hem.

Mocht je dan ooit weer twijfelen aan jezelf, of jouw gevoeligheid vervloeken…

Pak het er dan bij.

Dit is JOUW GAVE, jouw joker, jouw cheatcode voor dit leven. Je loopt niet een stap achter, maar eerder twee stappen voor. Dus hoef jij minder hard te rennen en dat compenseert mooi voor het gebrek aan energie dat je ervaart ;-).

Dit is de kroon die je hebt gekregen, ontvang hem en draag hem met trots.

Ontdek waar jouw energielekken zitten

Fri, 16 Sep 2022 05:13:11 GMT

Het is belangrijk, misschien zelfs wel essentieel om te weten waar jouw energielekken zitten. Vergelijk het met een emmer met gaatjes erin. Zelfs al blijf je die dag en nacht vullen met water, zolang er gaatjes in de emmer zitten, lekt de vloeistof steeds weer weg.

Ene kant in, andere kant uit

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar zelf ben ik zeer vaak geneigd te zoeken naar energiebronnen. Manieren om mijn energielevel te verhogen. Hetzij via voeding, supplementen, visualisaties of beweging.

Juist omdat ik het zo spuugzat ben om nagenoeg altijd maar moe te zijn.

En alhoewel er wel degelijk een heleboel manieren zijn om energie op te wekken, blijft feit dat een emmer vol met gaten niks kan vasthouden.

Net zo hard als dat ik die energie er aan de ene kant inpomp, stroomt hij er aan de andere kant uit. Dweilen met de kraan open dus. Het is zo goed als nutteloos.

Begin bij het begin

Wanneer jij dus jouw gemiddelde energieniveau wilt verhogen, begin dan bij stap 1:

in kaart brengen waar de gaten zitten.

Wat kost jou energie? Waar loop jij op leeg?

Dat kan van alles zijn. Een negatieve werksfeer op kantoor. Een partner die niet lekker in zijn vel zit. Dagelijks meer van jezelf vragen dan realistisch is. Te veel multitasken waardoor je het overzicht kwijt bent. Te weinig tijd in de natuur doorbrengen. Terugkerende taken waar je een gruwelijke grafhekel aan hebt. Zo kan ik nog eindeloos veel voorbeelden noemen.

Stap 1. Een overzicht maken

Dat maakt het ook meteen zo ingewikkeld om te achterhalen. Want extreem duidelijke en aanwezige energielekken weten we vaak nog wel aan te wijzen, maar meestal zijn het meerdere dingen. Meerdere lekken, die indien ze niet gedicht worden, voor ellende blijven zorgen. Dus werk aan de winkel.

Amerikaanse hoogleraar psychologie David Barlow bedacht een mooie methode die je helpt in kaart te brengen waar bij jou de gaten zitten.

Volgens hem helpt het om een paar dagen lang al jouw activiteiten bij te houden op een lijst. Het liefst meerdere dagen, bijvoorbeeld drie achter elkaar. Zodat een duidelijk beeld ontstaat van hoe een gemiddelde dag er bij jou uitziet.

Ieder schijnbaar onbenullig dingetje moet op de lijst.

Stap 2. Ga maar voelen

Heb je een compleet overzicht? Ga dan eens in alle rust bij elk van die activiteiten voelen welke gevoel je erbij hebt, of welke gedachten. Classificeer desnoods met markeerstiften in drie kleuren: energie gevend , neutraal , energie nemend .

Je zult zien hoeveel inzicht het geeft om op deze manier naar jouw bezigheden te kijken.

Wees niet verrast als er behoorlijk wat activiteiten tussen staan die energie wegnemen.

Snap je nu wat dat betekent wanneer je dit op dagelijkse basis steeds opnieuw herhaalt?

Stap 3. Gaten dichten

De volgende stap is om te kijken welke van die activiteiten je kunt skippen of anders in kunt vullen. Onder sommige verplichtingen kun je niet uitkomen, maar wellicht kun je een deal sluiten met je partner, of een van jouw kinderen (indien ze oud genoeg zijn uiteraard, het moet geen kinderarbeid worden).

Als je samenwoont en jij wordt enorm chagrijnig van koken. Je doet het wel, maar vooraf zie je er tegenop, tijdens het koken doe je er alles aan om het proces te versnellen en na afloop haal je er minimaal voldoening uit. Mede ook omdat eten dat niet met (enige) liefde bereid is, meestal ook als zodanig smaakt.

Wat let jou om met je partner het gesprek aan te gaan en voor te stellen dat jij vanaf nu zo min mogelijk dagen kookt, en daartegenover stelt dat jij dan elke dag de vaatwasser in-en uitruimt?

Zomaar een voorbeeld ter illustratie, maar dit kun je natuurlijk overal op toepassen.

Skippen: Nee. Aanpassen: Ja

Er zijn ook activiteiten die je niet kunt of wilt skippen. Kijk dan of er binnen de lijntjes nog speelruimte is.

Bijvoorbeeld voor de mensen onder ons die gaan wandelen omdat ze vinden dat het moet voor hun gezondheid. Wat absoluut geen gekke gedachte is. Maar zich ondertussen wel doodergeren bij iedere stap die ze zetten en uitkijken naar het moment dat hun voeten de deurmat weer bereiken.

Zoek dan een andere actieve activiteit. Een waar je wel blij van wordt. Of zet een lekker muziekje aan tijdens je wandeling of een podcast . Bel je eenzame oma op of iemand anders die om een praatje verlegen zit. Zo combineer je het nuttige met het aangename en is de kans groter dat je ook daadwerkelijk geniet van hetgeen je doet. Of er in ieder geval minder energie op verliest!

Weet wat je te doen staat

De volgende keer dat je jezelf erop betrapt dat je klaagt over te weinig energie, denk dan terug aan deze woorden. Gun jezelf de kans om te achterhalen waar het bij jou weglekt en vooral ook om die gaten te dichten.

Doe dat eerst en ga daarna pas op zoek naar manieren om meer energie te krijgen.

Jouw toekomstige zelf zal jou enorm dankbaar zijn.

Alleen zijn = opladen

Fri, 09 Sep 2022 06:52:23 GMT

Dit is een boodschap voor alle drukbezette moeders, vaders en iedereen die niet alleen woont. Ben je vaak moe, overprikkeld en gestressed? Wil je sneller opladen? Breng dan wat tijd in je eentje door. Succes gegarandeerd.

''Alleen zijn is goed voor de ziel''

Een collega van wie ik het niet zo snel zou verwachten zei begin deze week ''alleen zijn is goed voor de ziel''. Zij had als alleenstaande moeder even een momentje voor haarzelf gehad en voelde zich helemaal opgeladen. Zodanig dat het smaakte naar meer.

Zonder dat vooraf als doel te hebben, had zij de helende werking van afzondering aan den lijve ondervonden. Dat zette me aan het denken. Alleen zijn is, juist wanneer je altijd in gezelschap bent van anderen, goed voor je.

Uitwisseling van energie

Als je samenwoont met een partner en/of kinderen, dan is de kans groot dat je dag in dag uit onder de mensen bent. Zeker als je ook nog een baan hebt die interactie vraagt met anderen. Je slaapt naast iemand, wordt wakker en eet met iemand, brengt je werkuren door met andere iemanden, eet je avondeten op met en gaat weer slapen naast iemand.

Zolang je personen in je nabijheid hebt, pik je ook onbewust andermans energieën op.

Of het nou gaat om blije emoties, verdriet, irritaties of een flinke dosis stress, die uitwisseling vind doorlopend plaats op de achtergrond en geloof me dat is vermoeiend.

Ben je gevoeliger voor prikkels? Dan is dit bij jou waarschijnlijk nog net even een tandje erger. Simpelweg omdat je nog veel meer onbewuste signalen oppikt.

Voelen wat van jou is

Dat maakt het meteen ook zo helend en rustgevend wanneer je je voor een paar uur of langer even niet onder de mensen begeeft. Je kunt namelijk weer voelen wat van jou is.

Jouw emoties, jouw gedachten. Als vanzelf voel je het verschil.

Maar alleen zijn heeft nog meer voordelen.

Zo leer je vaak juist relaties en vriendschappen beter waarderen op de momenten dat je alleen bent. Iemand die er altijd is ga je automatisch toch een beetje voor lief nemen.

Een klein beetje afstand eens in de zoveel tijd, kan al maken dat je de ander opnieuw gaat waarderen.

Daarnaast geeft een moment alleen ruimte voor zelfreflectie. Want wie gaat er uitgebreid reflecteren op zichzelf wanneer hij continu afgeleid wordt?

Hetzelfde geldt voor inspiratie en creativiteit. Er ontstaat ruimte voor nieuwe dingen om door jou heen te stromen.

Alleen zijn = opladen

Sinds de vader van mijn dochter en ik uit elkaar zijn, ben ik drie dagen in de week alleen thuis. En al heb ik er ruim twee jaar later nog steeds gigantische moeite mee om mijn allerliefste meisje wekelijks voor drie dagen af te staan, er zit ook een andere kant aan de medaille.

Want alleen zijn is ook voor mij opladen.

Ik kan thuiskomen, op de bank ploffen, uit mijn neus eten, naar het plafond staren, een pizza in de oven gooien en gewoon doen waar ik zin in heb.

Hoe ik mijn dagen zonder haar ook indeel, ik zorg altijd dat ik voldoende tijd ervan alleen doorbreng want ik heb dat nodig.

Doe ik dat niet, dan vertaalt zich dat in de dagen daarna in irritaties, ongeduld en een gevoel van vermoeidheid.

Ik ben dus oprecht een betere en leukere moeder nu ik, noodgedwongen weliswaar, de kans krijg om tussentijds op te laden.

Gun jouw omgeving een leukere versie van jezelf

Mocht jij je dus in het profiel herkennen en je het laatste moment dat je voor jezelf had niet meer kunnen herinneren? Dan zou ik je met veel liefde willen adviseren om eens in de zoveel tijd wat alleen-momenten in te plannen.
Heb je het niet voor jezelf over? Gun jouw partner, kinderen of andere huisgenoten dan een leukere versie van jezelf. Gun ze iemand die uitgerust is en zich goed voelt. Geloof me, daar doe je iedereen een plezier mee, inclusief jezelf. Win-win.

Frustratie in je relatie

Fri, 02 Sep 2022 07:49:19 GMT

Wat ben je toch een makkelijke partner. Meegaand, bijna nooit boos en altijd zo begripvol. Maar als de bom een keer barst…. Dan is hij in China voelbaar.

Zintuigelijke scherpzinnigheid

Gevoeliger zijn voor prikkels betekent meestal ook gevoelig zijn op alle fronten. Dus ook als het gaat om emoties.

Het bekende verhaal. Alles komt meer binnen, inclusief de emoties van jouw partner.

De kans is groot dat jij haarfijn aanvoelt wat jouw partner doormaakt op ieder moment dat hij of zij bij jou in de buurt is. Soms zelfs ook op afstand, maar dat is weer een verhaal apart.

Hij in zijn nopjes, jij in je nopjes

Is manlief in zijn nopjes, dan kun je daar heerlijk in meegaan. Heeft vrouwlief een goeie dag, dan zit ook jij met een lekker gevoel op de bank.

Maar op de dagen dat jouw moppie het even niet naar zijn of haar zin heeft, dan vult die energie het hele huis. Alles is ervan doordrongen. Negeren is geen optie.

Het is als die koeienmestlucht die je wel eens ruikt wanneer je op de snelweg rijdt. Zolang jij binnen een straal van zoveel kilometer in de buurt bent, is er geen ontkomen aan.

De perfecte partner

Laat nou een van jouw gaven zijn dat je exact weet wat jouw partner nodig heeft. Die gevoeligheid maakt namelijk ook dat jij mensen datgeen kunt geven wat zij op dat moment nodig hebben. De juiste woorden, een geruststelling, een luisterend oor of juist een schop onder hun achterwerk. Het is allemaal mogelijk omdat je aanvoelt waar de behoeftes liggen en daarop in kunt spelen.

De andere kant van de medaille

Maar er is uiteraard ook een andere kant. Want temidden van die dienstbaarheid en het tegemoetkomen van anderen, kun je soms jezelf een beetje uit het oog verliezen.

Laat ik mezelf als voorbeeld nemen.

In de twee relaties die ik heb gehad was ik een schoolvoorbeeld van wat ik hierboven beschrijf. Helaas was ik nog niet in staat om mijn eigen frustraties, teleurstellingen en irritaties te uiten. Als vanzelf wist ik die te onderdrukken, zonder dat het voelde als onderdrukken.

‘Eerst voor de ander zorgen, dan pas, als er nog tijd en ruimte over is, voor jezelf.’, fluisterde mijn onderbewuste mij regelmatig toe.

Tik, tik, BOEM

Dat ging altijd een hele poos prima. Tot het zoveelste schijnbaar onschuldige meningsverschil zich voordeed. En ik met de snelheid van het licht van 0 naar 100 ging in mijn boosheid.

Voor dat mijn partner goed en wel besefte wat er gebeurde, vlogen de borden en andere voorhanden liggende objecten al om zijn oren.

Met terugwerkende kracht kwamen al die onuitgesproken irritaties en frustraties boven drijven. Samengevoegd in een vuurwerk waar de gemiddelde mens geld voor betaald om toeschouwer van te zijn.

Ik voelde mij op zo’n moment intens verdrietig, onmachtig en boos. Zo beheerst als ik normaal gesproken ben, zo lastig was het op zo’n moment om weer rustig te worden.

Tips voor als jij er ook zo eentje bent

Gelukkig heb ik door de jaren heen veel beter leren ventileren. Dat is ook meteen mijn voornaamste advies: Leer je tussentijds uitspreken!

Dat klinkt heel simpel, maar ik weet uit ervaring hoe lastig dat in het begin kan zijn.

Echter wanneer je je enigszins herkent in mijn omschrijving dan is het zeer wenselijk om hier werk van te maken. Tenzij jij en jouw partner er geen moeite mee hebben dat het servies om de paar maanden aan vervanging toe is.

Jezelf kunnen en durven uitspreken begint bij het observeren van jouw eigen gevoel.

Wanneer jouw partner iets zegt of doet en je voelt wat gebeuren in jouw lichaam, luister daar dan naar. Wat probeert jouw lijf jou duidelijk te maken?

Jezelf uitspreken is niet hetzelfde als bot of onaardig zijn

Zolang je het bij jezelf houdt, kun je eigenlijk weinig fout doen. Zelfs als je niet goed weet wat je voelt, zou je alsnog iets kunnen zeggen in de trant van ‘ik merk dat jouw opmerking me raakt. Alleen weet ik niet goed waarom.’

Dat lijkt misschien nietszeggend, maar toch geef je woorden en daarmee erkenning aan het feit dat het iets met je doet.

Aangeven wat iets met jou doet is niet hetzelfde als bot of onaardig zijn. Sterker nog, ik durf te wedden dat je de ander er een plezier mee doet als hij of zij weet wat hij aan je heeft.

Wacht niet tot een meningsverschil maar geef bij voorbaat aan dat je jouw eigen grenzen beter wilt leren herkennen en aangeven. Zo vergroot je de kans op begrip en verlaag je voor jezelf de drempel om iets aan te geven wanneer het moment daar is.

Tips voor als jij er 'zo een' als partner hebt

Als ik je een advies zou mogen geven: Gooi alsjeblieft geen olie op het vuur op de momenten dat het telt. Wanneer jouw lief een dergelijk dieptepunt bereikt en zo heftig reageert, is dat, hoe gestoord het ook mag lijken, een combinatie van liefde voor jou en onvermogen.

Liefde voor jou omdat hij/zij doorlopend zijn/haar best doet om het jou naar de zin te maken. Te zorgen dat JIJ op je gemak bent en al jouw frustraties en boze buien opvangt zonder te klagen.
Onvermogen om precies dezelfde redenen, want dat is namelijk niet de taak van een ander. Het gaat automatisch, want je partner is nou eenmaal gevoelig en houdt van je.

Zie het als een versterkte roep om gehoord en gezien te worden.

Het helpt enorm als je gewoon rustig blijft en de ander serieus neemt. Het desnoods te benoemen: ‘ik hoor wat je zegt, ik neem het serieus’.

Je zult zien dat de heftigheid zal verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Op een rustiger moment kun je heus wel praten over of het wel zo verstandig was om de hele buurt bij elkaar te gillen.

Alles mag er zijn, maar...

Of het nou voor jou geldt of voor jouw partner. Je verliezen in zo'n extreem negatieve energie is voor niemand goed. Zonde van jouw energie, de energie van je partner en van jullie relatie.

Alle emoties mogen er zijn, ook boosheid en verdriet, maar dan wel op een constructieve manier. Dat gaat nou eenmaal makkelijker als je je direct uitspreekt op het moment dat je ergens tegen aan loopt. Dan loopt de emmer niet vol en is een explosie om de zoveel tijd niet nodig. Praat met elkaar, geef elkaar de ruimte om frustraties en irritaties te uiten en neem ze altijd serieus.

De aan- en uitknop van jouw lichaam

Fri, 26 Aug 2022 05:33:46 GMT

Thuiskomen van een mega drukke dag, gelijk je bed induiken. Vervolgens drie uur en een kwartier naar het plafond liggen staren. Malen en balen dat je niet gewoon gelijk in slaap valt. Zijn er eigenlijk mensen die nog nooit in deze val zijn getrapt?

Laptop open klappen en gaan

Vrijwel de hele dag door verwachten wij van ons lijf en brein topprestaties. Vanaf het moment dat we opstaan tot het moment dat ons hoofd het kussen raakt zijn we aan het hyper, ultra, multitasken.

Zoals wij een laptop open klappen en direct beginnen met typen, verwachten wij ook dat ons ruimtekostuum maar acuut gehoor geeft aan alles wat wij ervan vragen.

Van 'ik doe NU mijn ogen open dus draaien maar', naar 'NU wil ik slapen, dus control - alt -delete.'

Uw verzoek wordt in behandeling genomen...

Maar als jij je als lezer op dit platform begeeft, dan is de kans groot dat je weet dat het lichaam van een prikkelgevoelig persoon niet zo werkt. Het is geen snelle laptop die a la minute begint te draaien zodra hij open geklapt wordt. Eerder een oude computer die wat tijd nodig heeft om die ene opdracht tussen al die andere data te processen.

Seintjes

Het lichaam werkt op ‘seintjes’. De natuur heeft dit allemaal heel goed geregeld. Zodra het buiten donkerder wordt, dan begint het lichaam via de pijnappelklier met het aanmaken van melatonine. Oftewel het slaaphormoon.

Ken je dat heerlijke slaperige gevoel? Gewoon een gezond verlangen naar jouw bed?

Dat heb je aan Melatonine te danken.

Maar doordat wij in dit digitale tijdperk een heleboel dingen anders doen dan ons lichaam op gemaakt is, lopen we ook tegen hele andere problemen aan.

Als jij de hele avond in een kamer zit vol met felle verlichting en tot één minuut voor het slapen naar een beeldscherm ligt te staren, dan krijgt jouw lijf dat seintje niet of in mindere mate.

Warming-up

Dat geldt voor meer lichaamseigen processen.

Fanatieke sporters beginnen altijd eerst met een warming-up. Naast dat het beter is voor de spieren, vertel je jouw trouwe kameraad zo dat het tijd is voor een work-out.

Hetzelfde geldt voor ontspannen na een stressvolle gebeurtenis. Het lichaam maakt bij stress hele andere stoffen en hormonen aan dan bij ontspanning.

De aan- & uitknop

De aan- en uitknop, voor zover die bestaat, is er dus een met een vertraagde reactie. Twee dingen zijn belangrijk om je altijd te realiseren:

1. Je moet de knop wel eerst indrukken. Dat betekent de juiste omstandigheden creëren voor jouw lichaam om datgeen te gaan doen dat jij wilt dat het doet.

2. Zodra je de knop hebt ingedrukt, moet je ook wat geduld en vertrouwen hebben. Dus niet denken dat je binnen twee minuten hebt wat je wilt.

Hoe doe je dat?

Het bewust creëren van overgangsmomenten is een hele goede manier om in beiden te voorzien. Dat geldt voor alle switches die je wilt maken, maar in het bijzonder voor de overgang van dag naar nacht.

Wil je gaan slapen? Zorg dan dat je bijvoorbeeld het laatste half uur in een kamer zit met minimaal licht. Hooguit een sfeerlampje of wat kaarsen. Zo min mogelijk andere prikkels. Geen muziek of televisie. Liefst ook geen telefoon. Je kunt een warme douche nemen. Een paar minuten bewust ademen of een korte slaapmeditatie doen. Vertel jouw lichaam dat het spoedig tijd is om te gaan slapen en geef het de kans om gehoor te geven aan jouw verzoek.

Als jij iets anders vraagt van jouw lichaam, dan vraagt jouw lichaam iets anders van jou.

Als je dat eenmaal door hebt, dan zul je zien hoe goed het eigenlijk altijd naar jou luistert!

3 tips om nooit meer last te hebben van afwijzing

Fri, 19 Aug 2022 16:59:56 GMT

Of het nou gaat om een liefde die niet wederzijds is, een appje dat onbeantwoord blijft of dat ene idee van jou dat direct wordt afgeschoten tijdens een vergadering. Afwijzing, in welke vorm dan ook, doet pijn. Alleen de een legt het vrij snel naast zich neer en de ander heeft er drie dagen buikpijn van. Onder welke categorie val jij?

Waarom doet het zo'n pijn?

De groep afwijzingsgevoeligen is vermoedelijk veel groter dan de groep prikkelgevoeligen mensen, maar ik durf te wedden dat wij daarbinnen ruim vertegenwoordigd zijn.

We hebben nagenoeg allemaal wel een oude wond, al dan niet bedekt onder een hele hoop lagen ontkenning gecombineerd met allerhande beschermingsmechanismen.

Een vader die emotioneel of geheel afwezig was of een moeder met allerlei complexen waardoor ze je niet de aandacht en liefde kon geven die je zo nodig had als klein kind.

Er zijn theologen die geloven in een collectieve oerwond. Waar onder andere het verhaal van Adam en Eva op symbolische wijze over zou schrijven. Zij (of wij, want het verhaal zou over ons allen gaan) luisterden niet naar God en werden uit het paradijs gesodemieterd. De ultieme afwijzing.

Adam, Eva, of gewoon jij en ik

Wiens schuld het ook was, op het moment dat het ook maar lijkt dat jij door iemand afgewezen wordt, dan raakt dat iets diepers.

Zonder dat je het door hebt blijf je maar malen over de woorden die gezegd zijn. Of misschien juist wel de woorden die je graag had willen horen maar niet gehoord hebt. Als een lied herhalen ze zich in je gedachten.

Ook in mijn leven komt dit thema vaker voor dan mij lief is. Dagen, soms zelfs weken kan ik ermee bezig zijn. Ik ben zo iemand die het liefst door iedereen aardig gevonden wordt.

Wanneer dat niet het geval blijkt te zijn, dan zit ik daarmee.

Des te meer als ik niet weet waarom.

3 tips om nooit meer last te hebben van afwijzing?

Hoe graag ik nu ook met ‘drie wetenschappelijk bewezen tips’ zou willen komen om nooit meer last te hebben van afwijzing. Die heb ik helaas niet voor je. Ik geloof ook niet dat het mogelijk is. Wat ik wel voor je heb is meer een reality check. Een boodschap die kan helpen de pijn van afwijzing enigszins te verzachten.

Bovendien heb ik een gruwelijke hekel aan blogs die beginnen met dit soort lokaas titels.

1. Sta jezelf toe om teleurgesteld te zijn

Wat ik vaak merk is dat mensen, inclusief ikzelf, zichzelf geen ruimte geven om teleurgesteld te zijn. Want ons brein vindt het maar stom. Zeker bij de alledaagse afwijzingen.

De onbeantwoorde appjes, de vriend die niet naar jou toe loopt op een verjaardag maar eerst naar zeven andere mensen of jouw goedbedoelde opmerking die niet in goede aarde valt.

Maar het is oké. Je mag je er best rot over voelen.

Sterker nog, ik zou je willen adviseren om er echt een momentje voor vrij te maken. Om te voelen wat gevoeld wil worden. Je zult dan merken dat je je na enkele minuten al beter voelt.

Er is zelfs onderzoek naar gedaan. Primaire emoties zoals verdriet, duren vaak niet langer dan twee minuten. Daarentegen kun je de ellende eindeloos verlengen op het moment dat je je er tegen verzet. Dus stop met vluchten en geef er aan toe.

2. Je kleine 'ik'

Wanneer je jezelf betrapt op intense reacties of emoties die niet passen bij de situatie, dan is het vrijwel altijd ons innerlijk kind dat een hoop stennis loopt te schoppen van binnen.

Dat innerlijk kind heeft niet heel veel meer nodig dan een klein beetje begrip en aandacht.

Praat met je kleine ik. Probeer het gewoon eens, zelfs al voelt het raar. Waarom is hij/zij zo gefrustreerd? Wat heeft hij/zij op dit moment nodig? Een dikke knuffel? Een compliment? Een geruststelling? Voorzie daarin en je zult zien dat ook dit kan maken dat je je vrij snel weer oké voelt.

3. De pijn en de PIJN

Bedenk je dat de heftigheid die je voelt bij een afwijzing, vrijwel nooit direct met die ander te maken heeft. Het kan enorm helpen om dat heel duidelijk te splitsen in gedachten.

Iemand geeft een botte reactie, jij loopt je er enorm druk over te maken.

Wat je voelt is oude pijn die getriggerd wordt. Zie het letterlijk als een wondje dat weer een beetje opengaat net nadat er een korstje op zat. Maar dan een gigantische wond met een heleboel bloed.

Zodra je stopt jouw oude pijn op collega Sofie of buurman Stanley te projecteren, blijft er niets over dan de zuivere pijn. Hetgeen waar het daadwerkelijk om gaat. Dat mag aanschouwd worden. Erkend worden. Door je heen gaan.

'This too shall pass'

Het klinkt cliché, maar ook dit vind ik een helpende gedachte. Alles, maar dan ook alles is tijdelijk. Ieder gevoel, iedere situatie. Er is niets dat niet ooit voorbij gaat. Dus ook dat onprettige gevoel dat je vreest. Het gaat voorbij. Soms na twee minuten, soms pas na weken of maanden. Vertrouw daar maar op.

Zoals mijn lieve zusje op haar schouderblad vereeuwigd heeft: 'This too shall pass'.

Ontspan je een ongeluk

Fri, 12 Aug 2022 06:53:39 GMT

Juist als je snel overprikkeld bent, kan ontspannen een ‘moetje’ worden. Terwijl we allemaal weten dat alles wat ‘moet’ eerder stress oplevert dan ontspanning. Dus, beste lezer die zich hierin herkent, hoe ga jij dat patroon voor jezelf doorbreken?

Strafkamp

Simpelweg het idee dat je ergens op de dag nog even moet ontspannen, kan dagelijks als een soort donderwolk boven je hoofd hangen. Je weet dat je het nodig hebt. Je weet ook wat er gebeurt als je het te vaak niet doet. Dus voel je je genoodzaakt om elke dag een of meerdere rustmomenten in te bouwen. Even mediteren bijvoorbeeld.

Hoe heilig ik ook geloof in de kracht van meditatie… Het voelt soms echt als een strafkamp.

Afleiding is heerlijk

Wij mensen houden nou eenmaal van afleiding. Wij willen niet stil zijn, niet naar binnen kijken. Geen ruimte maken voor al die keurig onderdrukte donkere stukken die netjes een plek hebben gekregen in de kelders van ons onderbewuste.

De kleinste afleiding kan al reden genoeg zijn om daar lekker niet naartoe te hoeven.

Sinds de komst van het internet en vooral van smartphones is nagenoeg iedere seconde van de dag gevuld met afleiding en activiteit. We worden op ons wenken bedient.

Eerst door de shit heen

De meeste gevoelens hebben de neiging zich net onder de spreekwoordelijke oppervlakte te verstoppen. Die voelen we pas op het moment dat we even niet afgeleid worden.

Het moment dat we onze aandacht naar binnen keren om te kijken wat zich daar afspeelt.

Zoals bij meditatie en stilte het geval is.

‘Hè gadverdamme, voel ik daar nou een enorme lading verdriet opkomen? Van meditatie moet je je toch beter voelen? Ik zet gewoon een vrolijk muziekje op, dan voel ik me een stuk beter.’

Niet wetende dat je veelal eerst door een laag shit heen moet, voor je echt tot rust of een diepgaand goed gevoel kunt komen. Of nog beter, vertrouwt leert raken met minder prettige gevoelens en die ook gewoon door je heen kunt laten gaan, zonder je ermee te identificeren. Ermee kunt zijn, zonder eraan te hechten. Want hoe hard je er ook voor wegrent, die gevoelens gaan niet weg.

Wat is ontspannen eigenlijk?

Soms is het interessant om wat dieper in te zoomen op de betekenis van een woord.

Ont-spannen. Als je het hebt over de fysieke vorm, is het letterlijk het tegenovergestelde van ge-spannen. Iets dat gespannen is, weer ontspannen, loslaten. Waarbij je toch het eerste denkt aan bijvoorbeeld een spanning in je spieren.

Maar er zijn uiteraard meer definities. Zoals in de psychologie, waar ontspanning staat voor een emotionele toestand van een levend wezen waarbij er sprake is van een lage spanning, geen opwinding, woede of angst. Daar draait het dus meer om de afwezigheid van schijnbaar ‘negatieve’ emoties.

Wat is ontspannen voor jou?

Als je het mij vraagt, vind ik het belangrijker om te kijken naar wat ontspanning voor jou persoonlijk betekent.

Neem het grote verschil tussen introverts en extraverts. De een laadt op door sociale contacten, de ander loopt er eerder op leeg.

Vaak wordt er over televisie kijken gezegd dat dat niet meetelt als ontspanning. En eerlijk is eerlijk, als ik enorm overprikkeld ben, dan voel ik dat zelfs het kijken van een serie al te veel van me vraagt.

Maar evenzo helpt het mij regelmatig om mij even terug te trekken in mijn coconnetje en dat over aanwezige stemmetje in mijn hoofd tijdelijk het zwijgen op te leggen. Soms is ontspannen dus voor mij televisie kijken.

Op andere momenten is dat een wandeling maken, gewoon even geen muziek aan of beeldschermen in mijn omgeving hebben, op mijn vloerkleed liggen, juist helemaal opgaan in muziek, of mijn nieuwe hobby in wording: tuinieren.

Onderhoud & Reparatie

Neem eens een momentje om voor jezelf te bedenken welke dingen JOU helpen om te ontspannen. Maak een lijstje. Misschien zelfs met gradaties. Voor de momenten dat je het een beetje nodig hebt en voor de dagen dat je echt uitgeput bent. Noem het Onderhoud en Reparatie, of bedenk zelf een leuke term.

Don’t force it

Met een beetje geluk, kom je tot de conclusie dat er best veel dingen zijn waar jij van of door kunt ontspannen. Alleen al dat idee kan helpen om die donderwolk om te toveren tot een piepklein, mooi, licht wolkje. Een subtiele reminder dat het tijd is om weer even voor jezelf te zorgen. Om vervolgens met veel plezier iets te doen waar je daadwerkelijk van ontspant. De ene keer volgens ‘het’ boekje, de andere keer volgens jouw boekje.

Wat het ook is, doe het met plezier en don’t force it.

Focus op de stap, in plaats van de hele trap

Fri, 05 Aug 2022 07:48:44 GMT

Of het nou gaat om het organiseren van een bruiloft, een project op je werk, een verhuizing of het krijgen van een kind. Iedereen staat zo nu en dan voor een gigantische berg en denkt bij zichzelf ‘Holy shit, hoe ga ik dit in hemelsnaam voor elkaar krijgen?!'

Het was te mooi om waar te zijn

Zo ook ik een maand of twee geleden toen duidelijk werd dat ik de woning toegewezen had gekregen waar ik al tijden van droomde. Een mooie eengezinswoning inclusief tuin.

Maandenlang heb ik avond aan avond gevisualiseerd hoe ik nog voor de zomer van 2022 mijn droomwoning zou betrekken.

Nu was het zover, het was definitief en in plaats van vreugde voelde ik vooral paniek opkomen. Dagenlang zag ik plots alleen nog die gigantische berg voor me van alles wat er op mij af zou komen bij deze verhuizing.

Precies op dat moment verloor ik het contact met mijn oh zo handige maatje, die mij altijd helpt met het stevigere kluswerk. Daarbovenop zei de eerste vriend die ik om hulp vroeg ‘nee’.

Voor heel even was dat enorme geschenk geen geschenk meer. Want ik dacht dat ik alleen stond voor een klus die ik als alleenstaande mama nooit alleen had kunnen klaren.

Omstandigheden kun je niet veranderen..

Dat klopt, maar jouw manier van denken wel. Ergens tijdens een zoveelste wandeling besloot ik het denkbeeldige roer om te gooien. Twee belangrijke besluiten heb ik op dat moment genomen:

Besluit 1. Focus op de stap...

Nummer 1. was om mij vanaf dat moment alleen te gaan focussen op de eerstvolgende stap.

Uiteraard hoort bij een verhuizing ook een globale planning en ja, die heb ik gemaakt.

Verder heb ik mij zoveel mogelijk gericht op hetgeen wat op dát moment gedaan moest worden.

Per dag maakte ik een lijstje met wat ik minimaal geregeld wilde hebben en daar hield ik mij aan. In de avond ging ik moe maar voldaan naar bed. Wetende dat ik mijn taak die dag had volbracht. Waarbij het mij opviel hoeveel ik elke dag weer voor elkaar kreeg.

...in plaats van de hele trap

Op het moment dat ik mijn gedachten ook maar even af liet dwalen richting de hoeveelheid taken die nog voor mij lagen, voelde ik de stresslevels in mijn lichaam stijgen. Dus begeleide ik mijn aandacht keurig terug naar: de eerstvolgende stap .

Niet alleen voor prikkel gevoelige mensen maar voor iedereen kan een situatie overweldigend voelen als je alleen naar het geheel kijkt.

Besluit 2. Focus op wat je wèl wilt

Aangezien het visualiseren , in mijn beleving, had geleid tot dit directe resultaat. Namelijk het type woning dat ik graag wilde hebben. Was het de moeite waard om ook hierin een intentie uit te spreken en die dagelijks met veel overtuiging voor me te zien.

Ik sprak uit dat deze verhuizing van begin tot eind gezegend zou zijn. Dat hulp van alle kanten zou komen. De meevallers, zowel praktisch als financieel, me om de oren zouden vliegen.

Dat het moeiteloos en vanzelf zou gaan.

Het leven komt in stukjes

Mocht je nu of op een later moment zelf voor een uitdaging staan. Onthoud dan dat het leven niet voor niks verdeeld is in dagen en nachten, seizoenen en cycli. Voor alles is een tijd en je hoeft het nooit allemaal in een keer te doen, zelfs als het wel zo voelt.

Iedere dag mag je opstaan en met vernieuwde energie weer een stapje verder zetten op de trap om vervolgens weer even uit te rusten. Met de verfspetters op je kleren even in de tuin neer te ploffen en van het zonnetje te genieten.

Jouw energie, inspiratie, creativiteit, motivatie… alles krijgt de kans om tussentijds op te laden.

Een trap bestaat niet voor niets uit een heleboel losse treden.

Bovenaan de trap

Zo’n drie weken na mijn daadwerkelijke verhuizing kan ik oprecht zeggen dat dit de leukste en makkelijkste verhuizing ooit is geweest. Ik heb hulp gekregen uit de meest onverwachte hoeken en zelfs mensen moeten ‘weigeren’ omdat ik geen klusjes meer voor ze had. De praktische en financiële meevallers zijn me inderdaad om de oren gevlogen. Het verliep zo voorspoedig dat ik het bijna niet kan geloven. Wat ben ik dankbaar voor deze ervaring.

Terugkijkend naar hoe ik opzag tegen deze mega berg, kan ik alleen maar zeggen:

‘Ik sta op de top en het uitzicht is ge-wel-dig!’.

De sociale tijger vs de loner

Fri, 29 Jul 2022 07:52:39 GMT

Ben jij zo iemand met een groot sociaal netwerk? Altijd mensen om je heen? Zowel offline als online populair?

Of herken jij je meer in het profiel van de einzelgänger? Belangrijker dan de vraag of het een beter is dan het ander, is de vraag: hoe bewust heb je ervoor gekozen?

Eenzaam zonder ervoor te kiezen

Eenzaamheid is jarenlang een thema geweest in mijn leven.

Tot zeker een jaar of tien geleden had ik er last van. Ik voelde mijzelf regelmatig eenzaam. Ook snapte ik niet waarom iedereen altijd zoveel sociale contacten leek te hebben en ik niet. Ik zag mensen om mij heen met grote, steunende netwerken.

Op social media werd dat beeld alleen maar meer geaccentueerd. Waar andermans posts standaard konden rekenen op alle steun en lof en mijn posts het moesten doen met één like die waarschijnlijk het gevolg was van een te dikke vinger.

Ik voelde mij slachtoffer en betrok het op mezelf. Was ik niet leuk genoeg? Niet mooi genoeg? Schaamden mensen zich om met mij geassocieerd te worden? Het voedde mijn al bestaande onzekerheid.

Van slachtoffer naar eigenaarschap

Op een bepaald moment was daar een keerpunt waarbij ik van nauwelijks sociale contacten ging naar 'die-ene-collega-waar-iedereen-dol-op-was'. In die periode zijn heel veel nieuwe vriendschappen ontstaan waarvan het merendeel nog altijd steady is.

Ergens in het besluit om mij niet langer slachtoffer te voelen maar in plaats daarvan mijn eigen gedrag en houding te veranderen, ben ik blijkbaar een ander signaal gaan uitzenden waar mensen wel blij van werden.

Sindsdien heb ik mij geen moment alleen meer gevoeld.

Een levensles met lagen

Maar nu komt het. Zoals mijn ervaring is met alle levenslessen, heeft ieder thema eindeloos veel lagen. Iedere keer als je denkt alles geleerd te hebben op een bepaald thema, dan dient de volgende laag zich aan.

Als je dan worstelt met in dit geval het ontbreken van een groot netwerk, moet je jezelf de vraag stellen:

'Heb ik eigenlijk wel behoefte aan heel veel sociale contacten?'

Als die behoefte er is, maar de contacten niet, dan is het zaak om daar iets mee te doen. Waarbij mijn advies is om EERST naar jouw eigen overtuigingen te kijken in plaats van naar anderen. Wat is het dat jij ten diepste gelooft over jezelf?

Geloof je dat je het waard bent? Dat je het verdient om geliefd te zijn en leuk gevonden te worden? Kortom, ga met jouw aandacht naar binnen en kijk welke overtuigingen aan vervanging toe zijn.

Het een is niet beter dan het ander

Mocht je je realiseren dat je helemaal geen behoefte hebt aan heel veel sociale contacten. Laat dan voorgoed los dat dit iets negatiefs is.

Sommige mensen kunnen gewoon heel goed alleen zijn. Of hebben net zoals introverte mensen: liever een paar diepgaande contacten dan tientallen oppervlakkige.

Daar is niks mis mee!

Terugkomend op de vraag of het een (een groot sociaal netwerk) beter is dan het ander (de einzelgänger), gaat het er dus vooral om of het aantal contacten ook in lijn is met jouw persoonlijke behoefte.

Loner of niet, als het werkt dan werkt het

Dit alles gezegd hebbende bevind ik mij nu in een fase waarin ik weliswaar iets minder actieve contacten heb dan mijn 'collega-waar-iedereen-dol-op-is-periode'. Maar de contacten die ik heb gaan diep.

De resterende tijd kies ik er heel bewust voor om op mezelf te zijn. Maakt dat mij een loner? Geen idee. Eenzaam ben ik niet en ik voel mij gelukkiger dan ooit tevoren.

Beter slapen? Zoek het dan dichtbij huis

Fri, 22 Jul 2022 08:22:49 GMT

Tijd voor weer een ongevraagd advies. Wil je ‘ s nachts beter slapen? Ga verhuizen. Oké, misschien niet per se verhuizen, maar in ieder geval bewegen! Laat me je vertellen waarom.

De theorie en de praktijk

Vaak is de oplossing van een probleem veel simpeler dan je denkt.

Je hebt de theorie en je hebt mensen die voornamelijk leren door regelmatig goed op hun snuit te gaan, zoals mij. De praktijk dus.

Leren van je eigen fouten en nauwlettend observeren wat bepaalde gebeurtenissen voor invloed op je hebben is ontzettend waardevol! Het zorgt zo nu en dan voor een goede spiegel die je helpt om bepaalde aannames over jezelf langs de realiteit te leggen.

Verkeerde aannames

Zo omschrijf ik mezelf altijd als een actief persoon . Een die vaak de trap neemt in plaats van de lift. Een halte, of twee, eerder uitstapt met het openbaar vervoer om lekker wat extra stappen te zetten. Graag wandelt en rek en strek oefeningen doet wanneer het uitkomt.

Als ik echter heel kritisch kijk naar mijn huidige dagen, des te meer sinds ik mama ben. Zijn vier ervan al gevuld met computerwerk vanwege mijn kantoorbaan.

Spendeer ik daaromheen de nodige tijd achter mijn laptop voor het schrijven van blogs en editen van videos.

Ben ik een groot deel van de week na mijn werk bezig met of voor mijn dochter van vier.

En moet ik eerlijk toegeven dat op die schaarse vrije dagen en momenten, ik nagenoeg altijd uitgeput ben en mezelf passieve rust gun.

Voila, daar gaat mijn aanname. Bij deze geef ik en public toe dat ik in deze fase van mijn leven minder actief ben dan ik pretendeerde.

Conclusie met een knipoog:

‘Verhuizen is goed voor je nachtrust’

Hoe kwam ik tot dit baanbrekende inzicht? Ruim twee weken lang was ik vanwege mijn verhuizing dagelijks in de weer met spullen. Uitzoeken, inpakken, sjouwen over de galerij, sjouwen naar de auto, uitpakken en alles weer een plek geven. Ik hoef je vast niet te vertellen wat er allemaal komt kijken bij een gemiddelde verhuizing. Dat uiteraard naast de alledaagse zaken die gewoon doorlopen.

Maar wat schepte mijn verbazing: Twee weken lang sliep deze problematische slaper als een roos.

’s avonds rond een uur of negen dan kickte de lichaamseigen melatonine in en voelde ik me heerlijk moe. Naar bed ging ik met plezier, want ik legde mijn hoofd neer en weg was ik. Geen gepieker. Geen urenlang van zeester, naar foetushouding, soldaat en weer terug. 's Ochtends was ik gewoon ook echt uitgerust. Want een goede kwaliteit slaap doet wonderen.

Voor mij dus een waardevolle reminder hoe belangrijk het is om voldoende te bewegen en een duidelijk signaal dat ik dat normaliter onvoldoende doe.

Leefstijl interventies zijn nooit populair

De meeste mensen hebben liever een pilletje dan dat ze zelf aanpassingen gaan doen in hun gedrag of leefstijl. Want dat kost te veel moeite. Ergens begrijp ik dat ook wel. Tegelijkertijd ben ik van mening dat je, voordat je aan de slaappillen of andere ingrijpende middelen gaat, altijd eerst goed moet kijken of er binnen jouw leefstijl nog ruimte is voor interventies. Schiet je daar niks mee op, dan kun je altijd nog grof geschut inzetten.

Alle voordelen op een rijtje

' 'Volgens een onderzoek dat is uitgevoerd door de National Sleep Foundation die een steekproef nam onder meer dan 2600 mannen en vrouwen in de leeftijd van 18-85 jaar, slapen mensen aanzienlijk beter en voelen ze zich overdag alerter als ze minstens 150 minuten per week in beweging zijn. In het onderzoek wordt gesteld dat deze hoeveelheid beweging een verbetering van 65% teweegbracht in de slaapkwaliteit [1]. '' Bron

De wetenschap leert ons dat voldoende beweging zorgt voor sneller inslapen, beter doorslapen en een betere kwaliteit van slaap. Wat op zijn beurt weer zorgt voor een beter herstel van lichaam en geest. Voldoende beweging zorgt voor een afname van gevoelens van stress en een verhoogd geluksgevoel. Met name door aanmaak van endorfine en dopamine.

Let er wel op dat je niet intensief beweegt vlak voordat je gaat slapen. Dit kan namelijk juist weer zorgen dat je moeilijk in slaap komt.

Wil je weten welke beweging bijdraagt aan een betere slaap? Neem dan als graadmeter dat er ten minste sprake moet zijn van een lichte verhoging van hartslag en ademhaling.

Hoe zit dat bij jou?

Zeg eens eerlijk, hoe actief ben jij in het dagelijks leven? Ik bedoel niet op jouw beste dagen. Niet in die periodes dat alles precies zo loopt als dat je het graag ziet. Maar gewoon in jouw rouwe, alledaagse, niet altijd even perfecte leven.

Hoeveel tijd spendeer jij aan sport, wandelen, fietsen of yoga?

Staat dit in verhouding met de hoeveelheid uren die jij op jouw krentje doorbrengt?

Zo ja, dan mijn complimenten! Houdt dat vooral vol.

Maar mocht je toch voorzichtig tot een andere conclusie komen, dan wil ik je uitdagen om eens te kijken of je daar een heel klein beetje verandering in kunt brengen.

Begin klein

Waak ervoor dat je niet meteen grootschalige veranderingen bij jezelf afdwingt. Daar geloof ik niet in. Begin klein, realistisch en op een manier die vol te houden is. Van daaruit kun je uitbouwen naar meer.

Misschien kun je een avondwandelingetje van tien minuten inbouwen. Dat lijkt weinig, maar ga het eerst maar eens elke dag doen, daarna praten we verder.

Wat het ook gaat worden. Wees positief en mild naar jezelf. Val jezelf nooit af, want ook dat werkt averechts.

Je werkt hard genoeg, je doet wat je kunt. Daar mag je trots op zijn.

Als jij je voorneemt om jezelf op dit gebied nog iets meer uit te dagen, dan krijg je van mij een dikke pluim.

Eerst groeien, dan bloeien

Fri, 15 Jul 2022 07:24:07 GMT

Heb je als extra gevoelig persoon méér nodig dan een ander om te komen tot eenzelfde mate van stevigheid en stabiliteit? Wat voor soort omgeving gedij je het beste bij? Geldt de uitspraak 'Een beetje pijn, daar word je hard van.' ook voor jou? Nee, ik denk van niet.

Een terugkerend patroon

Als ik terugkijk op mijn leven heb ik zo enorm ‘geluk’ gehad, zowel op school als later in mijn werk met de omgevingen waar ik mij bevond.

Waarbij ik geluk tussen aanhalingstekens plaats omdat ik niet geloof in toeval.

Er lijkt een patroon zichtbaar te zijn van twee typen omgevingen die elkaar steeds weer afwisselen. Beginnend met een warme werk (of school)omgeving gevormd door collega’s die in harmonie samenwerken. Liefdevol, ondersteunend naar elkaar en met ruimte voor fouten.

Om opgevolgd te worden door een veel koeler klimaat, tot aan zelfs toxische omgevingen waar niemand vrolijk van wordt.

Het zou geen patroon mogen heten als dit fenomeen zich niet keer op keer herhaalde.

Met een contrast dat ongeveer net zo groot is als groeien in een kas of groeien tussen de stoeptegels ergens in een drukke straat.

De kas

Het effect dat deze omgevingen hadden op mij is interessant. Ik ben namelijk tot de conclusie gekomen dat ik als gevoelig persoon, het nodig heb om mij eerst in een omgeving te bevinden die je zou kunnen vergelijken met een kas. Enigszins afgeschermd van de grote, boze buitenwereld, altijd voldoende licht en warmte, netjes op gezette tijden gevoed worden. Eigenlijk alle factoren die maken dat een plant of bloem wortel kan schieten en onbezorgd kan groeien tot een bepaald niveau.

Eerst groeien

Vertaal dat naar een werkomgeving, dan betekent dat collega’s die je volledig omarmen zoals je bent. Waar je je niet beter voor hoeft te doen en nog niet alles hoeft te weten of kunnen. Maar ook collega’s die potentie in je zien en dit uitspreken. Dat laatste zie ik als het voeden. Zeker als je met een nieuwe functie begint, of überhaupt net begint met werken, heb je het nodig dat mensen vooral benoemen wat er al goed gaat. Zodat je zelf gaat geloven dat je het kunt.

Op school zou dat dan die ene juffrouw zijn die het goede in jou ziet en je waar nodig net even dat zetje in de juiste richting geeft.

Een periode in zo’n veilige omgeving helpt om de basis op te bouwen, tot een bepaald niveau te groeien.

De grote, boze buitenwereld

Na de warmte en veiligheid van een kas is het toch ook goed als een plant op termijn kennis maakt met de echte wereld. Op een plek komt waar het misschien vaker regent en je dus meer water krijgt dan je eigenlijk nodig hebt, of juist moet dealen met lange periodes van droogte. Waar het soms ook heel erg koud is, of een hond tegen je aan piest. Een plek waar mensen niet netjes om je heenlopen, maar met een beetje pech gewoon boven op je gaan staan omdat je toevallig tussen hen en hun bestemming staat.

Dan bloeien

Zodra je in een omgeving terecht komt waar die steun en onvoorwaardelijkheid niet of in veel mindere mate is, word je weer terug geworpen op jezelf.

Ik heb op plekken gewerkt waar er aan de lopende band geroddeld werd over elkaar. Waar de een, de ander het licht niet in de ogen gunde. Omgevingen waar conflict een constante was en de manager je de hele dag op je lip zat of je je taken wel gedaan had.

Op school zou dat een omgeving zijn waar je gepest wordt, buiten de groep valt of een juf of meester hebt die de pik op je heeft. Ook dat heb ik meegemaakt.

Allemaal omstandigheden die je helpen de kracht die van binnen zit te vinden.

Waar je kunt teren op wat je daarvoor geleerd hebt. Gaat inzien dat wat men eerder over je zei waarheid is: 'jij kunt het' en 'je bent sterker dan je denkt'.

Hier leer je voor jezelf op te komen, jezelf uit te spreken, jouw eigen grenzen kennen en aangeven. Hier krijg je de kans om op eigen kracht te bloeien en te gaan staan voor wie of wat jij bent.

Zwart, wit of grijs?

Het klinkt misschien allemaal heel zwart/wit en natuurlijk is het leven vooral heel veel tinten grijs. Maar toeval of niet, in mijn leven was dit contrast steeds vrij groot waardoor ik als ik hierop terugkijk duidelijk zie wat de effecten ervan waren op mijn ontwikkeling.

Je kunt filosoferen over dat een rooskleurige situatie als mijn spreekwoordelijke kas niet realistisch is. Dat een mens of kind daar juist een vertekend beeld van krijgt van hoe de wereld in elkaar steekt en niet leert omgaan met tegenslagen. Maar dat is nou juist wat het contrast voor mij heeft gedaan. Voor beiden ben ik enorm dankbaar, want zonder de fijne en minder fijne plekken was ik niet gekomen waar ik nu ben. Ik geloof dat deze afwisseling, in het bijzonder voor extra gevoelige mensen, helpt om het beste in je naar boven te halen.

Het wonderbaarlijke effect na lange tijd

Het mooie is dat de basis die opgebouwd wordt in al die jaren van gevoed worden versus keihard knokken steeds steviger wordt. Waardoor je minder afhankelijk bent van die warmte en veiligheid.

Je hebt namelijk altijd iets om op terug te vallen. Je weet wat je waard bent en waar jouw kwaliteiten liggen.

Op een gegeven moment zijn de wortels van een plant stevig genoeg om zich ook in de grote, boze buitenwereld staande te houden.

Niet vanuit een vechtersmentaliteit, geen 'oog om oog, tand om tand', maar vanuit een stabiele, goed gewortelde basis.

Iets wat ik iedereen en dus ook jou van harte gun.

Wil je méér of minder prikkels?

Fri, 01 Jul 2022 07:00:00 GMT

Gevoelig zijn voor prikkels betekent niet automatisch dat je ze angstvallig mijdt. Sterker nog, het kan zomaar zijn dat je ze stiekem meer opzoekt of zelfs nodig hebt dan je beseft.

Hoogsensitief? AD(H)D? Dus prikkels zijn de vijand...

Lange tijd was ik in de veronderstelling dat omdat ik hoogsensitief ben, ik er automatisch alles aan doe om mijn leven zo prikkelarm mogelijk te leiden. Tot ik mij realiseerde dat daar een grote blinde vlek zat. Want het is zeker waar dat ik op bepaalde vlakken zorg voor meer rust en balans. Tegelijkertijd zoek ik, onbewust dus, bepaalde prikkels op.

Het ligt eraan WELKE prikkels

Muziek is zo’n voorbeeld. Ik luister er nog nèt niet dag en nacht naar.

Jaren geleden heb ik tijdens de veertig dagen vasten voor Pasen gekozen om die periode geen muziek te luisteren.

Ik ben werkelijk waar nog nooit zó chagrijnig geweest als in die veertig dagen. Waarbij ik mij dus realiseerde dat het een type prikkel is die mij niet stoort.

Maar als je het over de radio hebt, om maar een zijstraat te noemen, dat trek ik dus totaal niet. Van die drukke reclame en dat geouwehoer tussendoor krijg ik echt moordneigingen.

HSP en HSS

Nou ben ik niet zo van de labels, maar er zijn dus ook varianten bedacht op hoogsensitiviteit. Zo heb je de HSS (High Sensation Seeke r). Waarbij iemand continu op zoek gaat naar zeer intense ervaringen. Hij of zij wil juist van alles voelen en zoekt daarin regelmatig de grenzen op.

Een mooie, bekende uitspraak over HSS is ‘je leeft met een voet op het gaspedaal en een voet op de rem’.

Op de rem, want die andere kant is er ook nog steeds, het willen doseren en behouden van een bepaalde mate van rust.

Het onderste uit de kan, afgewisseld met een dutje

Voor mij persoonlijk is dat gaspedaal en rem verhaal zeer herkenbaar. Naast dat het creëren van mijn eigen oase van rust min of meer prioriteit nr. 1 is. Ben ik ook altijd bezig met mezelf te ontwikkelen.

Een platform opzetten bijvoorbeeld naast mijn nagenoeg fulltime baan en moederschap. Podcasts luisteren, mij in uiteenlopende onderwerpen verdiepen, vreemde talen leren gewoon omdat ik het leuk vind en zo kan ik nog even doorgaan.

Een leven waarin ik niet het onderste uit de kan mag halen, is voor mij geen leven.

Maar dan wel graag afgewisseld met veel powernaps, meditatiemomenten en een groot deel van de dag alleen :-).

Wat wil ik je meegeven?

1. Iedere balans die voor jou werkt is oké

Vaak zijn we geneigd om alles in ons hoofd kloppend te willen hebben. Het is ‘het een’ OF ‘het ander’. Een beetje van beiden wordt al ingewikkeld.

Er is een mooi boek van Saskia Klaaysen ‘’prikkels bijten niet’’ , waar onder andere ook geschreven wordt over deze tweestrijd.

Probeer niet te veel in hokjes te denken, maar doe wat werkt voor jou. Als jij het ene moment juist graag de drukte opzoekt, of je stort in extreme sporten of andere zaken waar je een kick van krijgt, prima! Om je daarna weer heerlijk terug te trekken met een boek op de bank, ook prima. Realiseer je dat er geen goed of fout is. Enkel verschillen in persoonlijkheden en voorkeuren.

2. Elke dag kan die balans weer anders zijn

Denk je een bepaalde structuur gevonden te hebben, houdt ook daar niet te krampachtig aan vast. Het hele punt juist is dat mensen wiens sensoren net even wat gevoeliger staan afgesteld, vaak hele wisselende behoeftes hebben. De ene dag zit je vol energie en kan je de wereld aan en de volgende dag kom je met moeite over de drempel van je slaapkamer.

Bekijk en anticipeer per dag, of beter nog per moment.

3. Het maakt niet uit wat de buitenwereld denkt

Hetzelfde geldt voor het plaatje naar de buitenwereld, want die is misschien net gewend aan jouw coming out als het gaat om prikkelgevoeligheid.

Ben ik nog wel geloofwaardig als ik maandag de hele dag zeer aanwezig ben op kantoor en dinsdag stilletjes op de achtergrond blijf?

De vraag is, maakt het uit? Doet het ertoe of anderen je geloven? Of wat ze van jou denken?

De realiteit is dat mensen altijd wel iets van je vinden, ongeacht wat je ook doet.

Het beste is dus om dicht bij jezelf te blijven. Als dat 'zelf' van dag tot dag varieert, dan is dat maar zo.

4. Jouw lichaam als kompas

Het allerbelangrijkste is dat je blijft luisteren naar jouw lichaam. Je hebt een gave van onschatbare waarde, namelijk de gave van gevoeligheid. Dat betekent dat jij meer dan de meeste mensen, dingen aanvoelt. Van anderen maar zeker ook van jezelf. Leer daarnaar te luisteren.

Wat geeft je lijf aan? Leg regelmatig even je handen op je buik. Doe bodyscan’ s, zoals deze van EASE your senses Wees je bewust van de kleinste sensaties of tintelingen.

Hoe beter jij jouw lichaam leert lezen, hoe sneller je kunt anticiperen op wat het aangeeft en hoe gezonder en gelukkiger je zult zijn.

Mocht je je hier verder in willen verdiepen, lees dan eens ‘ ’Wanneer je lichaam ‘nee’ zegt’’ van Gabor Maté .

Doe jezelf een plezier

Kortom laat alle hokjes, schaamte en stigma’s los. Zoek niet naar één gouden formule die past bij het beeld dat je misschien onbedoeld van jezelf hebt gecreëerd, maar kom daarvan los.

Luister naar je lichaam. Ervaar per moment waar je behoefte aan hebt en anticipeer daarop.

Je zult jezelf vroeg of laat dankbaar zijn.

Niet lullen, maar ontspullen

Fri, 24 Jun 2022 07:25:35 GMT

Als het een beetje mee zit krijg ik op zeer korte termijn de sleutel van mijn nieuwe huurwoning. Een aanzienlijk grotere woning dan waar ik nu woon. Meer kamers, meer opslagruimte. Alle reden voor mij dus om… te ontspullen.

Minder spullen, meer rust

Eerder schreef ik al een blog over minimalistisch leven . Zo’n typisch fenomeen waarvan je echt zelf moet ontdekken hoe geweldig het is. Zodra dat kwartje eenmaal is gevallen, wil je niet anders meer. Want het geeft ontzettend veel rust.

Waarom zou ik ontspullen?

Eigenlijk is het heel simpel. Hoe minder rotzooi je hebt staan in je woning, hoe minder je hoeft op te ruimen, hoe minder snel er iets kwijt kan raken, hoe minder er kapot kan gaan en hoe minder je hoeft schoon te maken.

Een ander voordeel is dat je meer overzicht hebt. Ik ben bijvoorbeeld niet zo gauw iets kwijt omdat ik precies weet waar alles ligt.

Daarnaast oogt het rustiger als je door een woning loopt die niet van voor tot achteren bomvol staat met spullen, spullen en nog meer spullen.

Natuurlijk kun je altijd een verschil maken door alles netjes op te ruimen in kasten. Toch voelt het anders te weten dat zodra jij die kastdeur openmaakt, de potjes en papieren niet letterlijk naar buiten komen vallen.

Maar misschien heb ik het ooit nog nodig...

Neem mijn administratie. Ooit waren dat heel veel mappen, waarbij ik nooit wat weg durfde te gooien. Want stel je voor dat ik het ooit nodig zou hebben.

Dat is sinds een paar jaar compleet omgekeerd. Ik gooi in principe alles weg, tegenwoordig zelfs gelijk na afhandeling. Alle zaken waarvan ik weet dat het niet opgevraagd zou kunnen worden als bewijsstuk of om een andere reden noodzakelijk is om te bewaren.

Tot mijn (ooit) grote verbazing betekent dat, dat 90% dus gewoon meteen de prullenbak in kan. Hoef ik het ook later niet meer uit te zoeken.

Ik heb met al mijn opruimwoede in jaren niet één keer gedacht ‘Goh, wat balen dat ik die rekening van zes jaar geleden weg heb gedaan’.

Wees lief voor je nabestaanden

Misschien een beetje te ver vooruit gedacht, maar ik denk ook aan het realistische perspectief van ieder mens, namelijk dat je vroeg of laat de pijp uit gaat. Waar zadel je jouw nabestaanden mee op als je alles maar bewaart? Wil jij dat zij midden in hun rouwperiode wekenlang allerlei mappen, kasten, lades door moeten spitten om te beoordelen wat van waarde is? Mogelijk zelfs schuldgevoelens overhouden aan dat ze zo veel weg moeten doen wat voor jou blijkbaar van betekenis was? Want je hebt het jarenlang bewaard.

Nee, persoonlijk doe ik mijn geliefden liever het ‘plezier’ dat zij zich zo min mogelijk tijd bezig hoeven te houden met het uitzoeken van mijn spullen.

En als het er op aankomt, wat is er dan echt van waarde aan het einde van een mensenleven?

Als een dierbare overlijdt verliezen bijna alle spullen hun betekenis. Behalve wellicht wat oude fotoboeken, zelfgeschreven teksten en een enkel meubel- of kledingstuk waar mooie herinneringen aan kleven.

Wij zijn een stel verzamelaars

Tijdens het bezichtigen van mijn aanstaande woning schrok ik van de enorme hoeveelheid huisraad. Ontzettend vriendelijke mensen, een heel normaal gezin, maar wel met ongelooflijk veel spullen.

Ik realiseerde me terwijl ik in gedachten een rondje maakte langs mijn kennissenkring, dat de meeste mensen vergelijkbare hoeveelheden in huis hebben staan. Simpelweg omdat we (bijna) allemaal moeite hebben met weggooien. Want ja, dat is toch zonde? Wie weet ga ik die kaarsenstandaard ooit nog een keer gebruiken. Of die tien paar schoenen die ik al drie jaar niet gedragen heb.

Met als gevolg dat we minstens van alles twee stuks hebben. Twee weegschalen, twee strijkijzers, twee waterkokers. Aangevuld met een heleboel dingen die ooit leuk of handig waren.

Mijn missie: verhuizen met zo min mogelijk zooi

Sinds ik de woning toegezegd heb gekregen ben ik bijna non-stop bezig met uitzoeken en weggooien. Je zou kunnen zeggen dat ik er een sport van heb gemaakt. Alles waar ik over twijfel, leg ik apart om het een dag later alsnog weg te doen.

Op energie niveau voelt het alsof ik mij weer mag ontdoen van een jasje ballast. Nog iets lichter mag leven, ondanks dat ik in een grotere woning ga wonen. Dat voelt zo verdomd goed!

Ik kijk er enorm naar uit om deze woning met heel veel liefde en zorg in te richten en (alleen) te vullen met het hoognodige. Niets meer, niets minder.

Iets voor jou?

Ben jij ook snel overprikkeld en nog niet overgegaan tot een minimalistische leefstijl? Geef het dan eens een kans. Ervaar wat een verschil het maakt. Begin klein. Bijvoorbeeld met een specifieke kamer of alleen je kledingkast. Waarbij je de regel hanteert dat alles wat je al twee jaar niet aan hebt geraakt, op zijn minst op de twijfel-stapel moet belanden.

Oh ja, en vraag niet overal geld voor. ''One man's trash is another man's treasure'' .

Maak mensen blij met alles wat nog van goede kwaliteit en/of bruikbaar is. Zet het op Marktplaats, breng het naar de kringloop of vraag na in je eigen kring of op social media wie het gratis van je over wil nemen.

Dat levert je naast rust in je huis en hoofd ook nog eens een goed gevoel op.

Met andere woorden, geen smoesjes meer. Niet lullen, maar ontspullen ;-).

Minder buikklachten met dank aan...?

Fri, 17 Jun 2022 07:12:32 GMT

Heb jij ook om de haverklap last van je buik? Ongeacht wat je eet, er zit altijd wel iets tussen waar jouw darmen op reageren? Voordat je overgaat tot een levenslang dieet van komkommer en rijst, lees even mee wat mij na vijftien jaar aanmodderen heeft verlost van veel ellende.

Had ik dit maar eerder geweten

Het zijn van die typische zaken die niemand je vertelt en waarvan je denkt: ‘had ik dit maar eerder geweten?!’ Zo simpel, zo toegankelijk en bovendien helemaal niet duur.

Maar laat me bij het begin beginnen. Niet voor niks heb ik als een van de vijf thema’s van EASE your senses gekozen voor Rust in je buik. Ik heb namelijk, net als de meeste prikkel gevoelige mensen, heel vaak last van mijn buik.

Sorry voor wie een romantisch beeld van mij had en dat graag wil behouden, voel je vrij om nu door te klikken naar een andere pagina ;-). Maar ik kan natuurlijk geen blog schrijven over Rust in je buik en dan op de oppervlakte blijven.

'Maar ik eet zo gezond'

Buikpijn, krampen en vooral heel vaak diarree of zoals een goede vriend van mij dat noemt: spetterpoep deluxe. Deels door emoties, maar ook ontzettend vaak door voeding.
Nou ben ik een echte gezondheidsfreak. Kruidenvrouwtje word ik wel eens genoemd.

Ik eet overwegend gezond. Dat betekent in mijn geval: zuivelvrij, koolhydraatarm, grotendeels glutenvrij en vegetarisch. Frisdrank doe ik al tien jaar niet meer aan, ik drink geen koffie, nauwelijks alcohol en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Door de jaren heen ben ik allerlei voedingssoorten angstvallig gaan mijden in de hoop dat het een positief effect zou hebben op mijn stoelgang en ik niet een uur na de eerste de beste bitterbal op een partijtje richting het toilet hoef te rennen.

Toch bleef dit altijd een probleem en leek mijn buik te pas en te onpas op van alles heftig te reageren.

Een lekkende darm als veelvoorkomende oorzaak

Tot ik vorig jaar bij een orthomoleculaire therapeut kwam. Bekijk hier ons interview met haar.

Na een uitgebreide intake en screening vertelde zij onder andere dat veel mensen zonder dat ze het weten last hebben van een lekkende darm .

Dit betekent in het kort dat er sprake is van een verhoogde doorlaatbaarheid van de darmwand waardoor het meer stoffen toe laat dan gewenst. Ook schadelijke stoffen.

Wat onder andere maakt dat je zo gezond kunt eten als je maar wilt, maar jouw darmen heel veel voedingstoffen kunnen zien als vijand en daarop gaan reageren. Wat het extra ingewikkeld maakt is dat de reactie op bepaalde voeding vertraagd kan komen. Dus dan heb jij bijvoorbeeld last van iets dat jij gisterenochtend hebt gegeten. Dat maakt het zo goed als onmogelijk om te ontdekken waar jouw buikje op reageert.

Lees hier meer over wat een lekkende darm is, wat het veroorzaakt en waar je het aan kunt herkennen.

Een mogelijke oplossing

Naast een heleboel voeding en leefstijl tips schreef zij ook een L-Glutamine kuur voor.

Glutamine is een van de twintig in het lichaam voorkomende aminozuren.

Deze stof speelt een rol in de koolhydraat-, aminozuur- en vetstofwisseling. Glutamine is onder andere belangrijk voor het immuunsysteem en regeneratie van de darmwand. Ook is het van belang voor de darmbarrièrefunctie: het ondersteunt de vorming van zogeheten tight junctions, specifieke eiwitten die darmepitheelcellen bij elkaar houden en ervoor zorgen dat deeltjes uit het maagdarmkanaal niet ongecontroleerd langs het darmslijmvlies het lichaam in kunnen komen. Glutamine wordt daarom vaak ingezet om lekkende darm tegen te gaan (bron: orthokennis.nl ).

Baat het niet dan schaadt het niet

Dat ben ik uiteraard gaan proberen, in supplement vorm welteverstaan. Eerst twee weken lang een hoge dosering L-Glutamine, daarna een lagere dosering blijven slikken tot het potje op was.

Nu komt het mooie. Ik was mij nog niet per se bewust van een verschil, totdat ik op vakantie ging naar Spanje. Waar ik mij een week lang bij het door-lopend buffet tegoed heb gedaan aan alles, maar dan ook echt alles waar ik normaal hele nachten van wakker lig van de buikpijn.

Wit brood, croissantjes, patat, ijs, cakes, vla, mousse. Niet door vertellen maar ik heb zelfs alle dagen vlees gegeten.

Wat denk je… ik heb de hele week geen een keer last van mijn buik gehad. Alles verliep geheel zoals het volgens mij hoort te verlopen bij normaal werkende darmen.

Na ruim vijftien jaar ellende, mag dit gerust een wonder heten!

Niet alleen in die week maar bij nader inzien ook al daarvoor en uiteraard daarna idem dito. Ik ervaar voor het eerst weer meer Rust in mijn buik!

Disclaimer

Voordat ik hier gedonder mee krijg wil ik er nadrukkelijk bij vermelden dat ik dit enkel schrijf vanuit het perspectief van een dankbare en enthousiaste 'gebruiker' van dit supplement. Het is geen reclame voor een specifiek merk.

Wondermiddelen bestaan niet. Het is ook allerminst een garantie of reden om vervolgens alleen maar troep te gaan eten.

L-Glutamine kan samen met een gezonde en bewuste levensstijl voor sommige mensen net even het verschil maken.

Dit is geen medisch advies. Raadpleeg altijd jouw (huis)arts bij serieuze buikklachten en onderzoek of een bepaald supplement geschikt is in jouw specifieke situatie.

Het beste is om persoonlijk advies op maat in te winnen bij een erkend specialist op dit gebied. Want er kunnen natuurlijk veel meer oorzaken zijn van buikklachten dan een lekkende darm en ook de oorzaak van een lekkende darm kan variëren.

If the shoe fits...

Mocht jij iemand zijn die zich herkent in het patroon van buik misere dan is het absoluut de moeite waard om dit pad eens te verkennen. Wie weet kun jij net als mij straks ook weer normaal genieten van je eten, zonder altijd maar bang te zijn dat het verkeerd valt.

Helaas, ik heb geen prioritijd voor jou

Fri, 10 Jun 2022 07:00:00 GMT

Tijd is voor iedereen een kostbaar goed, maar voor de een toch nèt iets meer dan de ander. Als ik zo nu en dan mijn kostbare uren met jou doorbreng, dan is dat stiekem een groot compliment.

Meer rust, minder tijd voor...

Het klinkt misschien arrogant maar zo is het absoluut niet bedoeld. Samen met ongeveer een op de vijf behoor ik tot de categorie mensen wiens sensoren behoorlijk scherp staan afgesteld. Dit is in heel veel opzichten een groot voordeel, echter betekent het ook voortdurend onpopulaire keuzes maken om jezelf te beschermen.

Vergelijk ons met de smartphones van tegenwoordig. Volledig opgeladen kun je daar drie keer kort op bellen, een spelletje Patience doen, een videogesprek en de batterij is alweer leeg. Je moet dus zorgvuldig bedenken welke apps je gebruikt en op welk punt het tijd is om jezelf aan de stekker te hangen.

De meeste mensen die dit weten van zichzelf, gaan hun leven significant anders indelen. Nachtrust bijvoorbeeld is heilig, dus als ik moet kiezen tussen een uurtje langer blijven op een feestje of op tijd in bed liggen, dan hoef ik jou niet uit te leggen welke van de twee het gaat winnen.

Energiezuigers worden geëlimineerd...

...en daarmee bedoel ik niet alleen activiteiten, omgevingen en situaties, maar vooral ook personen.

Dat is voor menigeen een heel proces van vallen en opstaan. Eerst ontdekken welke effecten bepaalde mensen op je hebben, om vervolgens vaardiger te worden in het kiezen voor jezelf.

Vond je het voorheen nog lastig om een vriend teleur te stellen, met de nodige smoesjes als gevolg. Is het nu gewoon een kwestie van 'Ik kom niet, want ik heb zin om alleen te zijn.'

Een echte vriend zal daar overigens alle begrip voor hebben.

Overeenkomsten en verschillen

Het is een feit, sommige mensen leveren je energie op, andere zuigen je helemaal leeg. Al kan het wel behoorlijk verschillen wat de een beschouwt als + of -.

Het zal helpen als je veel overeenkomsten hebt met elkaar. Dezelfde humor, interesses, politieke voorkeuren, religie wellicht? Het is heerlijk om te kunnen zeggen 'zo inderdaad, heb jij dat ook?!'. Toch zijn er bepaalde karakteristieken waarvan met enige zekerheid gezegd kan worden dat ze je batterij in no-time leegtrekken.

Energie zuigers type 1.

Je hebt mensen die ongelooflijk goed zijn in het zenden van informatie. Echter, zodra je iets terug zegt, gaat het knopje 'ontvangen' uit en komt er niks meer bij ze binnen.

Niets is vermoeiender dan urenlang luisteren naar iemand die alleen over zichzelf praat. Iemand die voornamelijk geïnteresseerd is in zijn of haar eigen onderwerpen. Iemand die, wanneer jij aan het woord bent, bezig is met te bedenken wat voor geweldig antwoord hij of zij kan geven om jou te overtreffen in je misère dan wel geluk. Ik noem het energie zuigers type 1.

Energie zuigers type 2.

Mopperen en roddelen, heus ik ben geen heilige. Ook ik maak mij er wel eens schuldig aan. Toch streef ik ernaar mijn aandacht zoveel mogelijk te richten op de positieve dingen.
Klagen, zeiken en afkraken, er zijn mensen voor wie het dagelijkse kost is om overal een negatieve draai aan te geven.
Een collega die promotie krijgt... 'voor wie heeft zij haar broek laten zakken?'.
Een kind dat thuis komt met een zeven voor een toets. 'Als je beter had geleerd, was het een acht geweest.'.
Personen met zo'n instelling kun je beter mijden, want naast dat het energie kost is zo'n levenshouding tevens besmettelijk. Ik noem ze energie zuigers type 2.

Zo zou ik nog vele types kunnen omschrijven, maar het idee is duidelijk.

Die sporadische vrije zondagmiddag

Afijn, met een kleine omweg kom ik weer terug bij mijn eerste punt. Tijd is een kostbaar goed, die dien je zorgvuldig te besteden.

Dat betekent zo min mogelijk ervan verspillen aan mensen die afbreuk doen aan je energie en geluk.
Mijn leven staat nu voor een groot deel in het teken van de zorg voor mijn dochter, mijn werk als stafadviseur en EASE your senses. Die sporadische vrije zondagmiddag doorbrengen met iemand waar ik weinig mee heb is echt geen optie meer.

Geen priori tijd voor jou

Kies dus enerzijds heel bewust met wie je jouw uren doorbrengt. Zorg dat het overwegend mensen zijn waar je blij van wordt en energie van krijgt. Mensen die je opbouwen, motiveren, naar je kunnen luisteren en je opvrolijken als dat nodig is. Contacten waarbij er sprake is van wederkerigheid, gelijkwaardigheid, kunnen geven en kunnen nemen.

Is iemand hier niet toe in staat, dan is de enige passende boodschap: 'helaas, ik heb geen prioritijd voor jou'.

Een verborgen compliment

Realiseer je anderzijds dat als iemand in jouw omgeving veelvuldig tijd met jou doorbrengt, en het niet is omdat ze geld van je nodig hebben of bij jou in huis wonen, dat een van de grootste, verborgen complimenten is die je kunt ontvangen. Des te meer dus van de 'smartphones' onder ons die hun batterijtje extra goed bewaken.

Van een klein beetje naar helemaal niets

Fri, 03 Jun 2022 11:43:26 GMT

Ik weet niet wat zwaarder is, een fulltime week werken of zes dagen alleen op vakantie met een hypergevoelige kleuter. Fijn? Jazeker, maar laten we zeggen dat ik weer wat waardevolle inzichten heb opgedaan.

Aanpassen en genoegen nemen met minder

Mijn weekje weg met mijn dochter stond vooral in het teken van deze twee dingen.
Eindelijk kon ik weer eens naar mijn tweede favoriete vakantieland: Spanje. Het land waar ik mij altijd thuis voel. Ditmaal dus voor het eerst alleen met mijn dochter.
Van te voren wist ik dat het aanpoten zou worden. Ik heb daarom bewust gekozen voor alle gemakken en voorzieningen die ik me kon bedenken en veroorloven. Vliegen vanaf Rotterdam, lees: vlakbij huis. Een hotel aan het strand, met verschillende zwembaden op het terrein. Een luxe hotelsuite voor vijf personen. Een, zoals ik dat graag noem, door-lopend buffet. Voeg daar prachtig weer aan toe en je zit gegarandeerd gebakken. Appeltje, eitje zou je denken... Nou niet dus.

Geen een kind is gemakkelijk

Het hoort er nou eenmaal bij dat kinderen wel eens vervelend, humeurig, ziek of moe zijn.

Mijn dochter had deze zes dagen last van alles bij elkaar. Een virusje onder de leden, moe, veel pijntjes en gemopper .
Ze had tijd nodig om te acclimatiseren. Wennen aan het hotel, het weer, de drukte, het Spaanse dag- en nachtritme en nog heel veel andere zaken.

Daar komt nog bij dat zij door vakanties die samenvallen, haar vader ruim twee en een halve week niet ziet. Met als gevolg dat ik met een intens verdrietig meisje zit dat regelmatig in huilen uitbarst. Iets waar ik alleen maar op kan reageren met een knuffel en een 'Nog even en dan zie je hem weer'.

Tijd voor plan B.

Tot zover mijn schets van alle vakantieperikelen. De combinatie ervan maakte dat de minimale plannen die ik vooraf had gemaakt, zoals toch een klein beetje van het stadje verkennen, al vrij snel in rook opgingen.
Een fles water en een zak chips halen bij de supermarkt aan het einde van de straat was al één groot drama. Want 'mama, ik heb pijn', 'mama, ik ben moe', 'mama, ik mis papa' en 'mama, ik ben ziek'. In willekeurige volgorde en op repeat, maken al gauw dat je je eerst goed achter je oren krabt voor je nog een poging waagt. Tijd dus voor plan B.

Van een klein beetje, naar helemaal niets

Ergens op dag drie, dus precies halverwege onze mini-break, besloot ik al mijn ideeën over wat er minimaal gedaan dient te worden tijdens een vakantie los te laten. Met enige schaamte gek genoeg. Want ja, je moet toch op z'n minst weten hoe de omgeving eruit ziet? Maar nee lieve mensen, verder dan een paar straten om het hotel ben ik niet geweest. Zelfs het strand heb ik slechts enkele keren kort bezocht en dat was voornamelijk zodat mijn dochter kon schommelen in de speeltuin die daar stond.

Vakantie inzicht nr. 1

Wat hebben we dan wel gedaan? Aan het zwembad liggen, bunkeren aan het door-lopend buffet, ijsjes gehaald, uitgebreid geschommeld, middagdutjes en iedere dag geëindigd met de kinderdisco.
Terwijl ik daar urenlang lag aan dat heerlijke zwembad dacht ik na, over wat er nou eigenlijk echt belangrijk is op dit soort momenten. Voor mij is dat maar één ding: dat mijn dochter het naar haar zin heeft.

En ja, dat had ze, zolang er nagenoeg niks moest. Geen druk, geen haast, geen lange wandelingen. Lekker een beetje poedelen in en om het kinderbad en spelen met leeftijdsgenootjes.
Dus inzicht nr. 1, ook al is het een open deur, als je kind(eren) blij is (zijn), dan ben jij dat ook.

Vakantie inzicht nr. 2

Ook dacht ik na over mijn eigen behoeften. Ik kwam tot de conclusie dat opnieuw hier de neiging om mijn tijd altijd zo productief mogelijk te gebruiken de kop op stak. Altijd iets moeten doen om iets te zijn. Maar ik moest toegeven dat ik zo schaamteloos aan het genieten was op mijn ligstoel in de heerlijke Spaanse zon, met een drankje in mijn hand en het aanzicht van mijn spelende meisje.

Dus niet alleen voor haar, maar ook voor mij was het fijn om weer even echt los te laten. Blijkbaar heb ik daar situaties voor nodig die mij hiertoe dwingen. Zoals mijn eerdere San Pedro ervaring . Aldus inzicht nr. 2.

Energie besparen

Gewoon een paar dagen volkomen onproductief zijn. Loslaten wat ik denk te moeten doen. Even niet bijdragen aan een betere wereld. Behalve wellicht in de vorm van een glimlach naar iemand die het nodig heeft en zo min mogelijk eten verspillen bij het door-lopend buffet.

Zijn wat mijn dochter nodig heeft op dit moment, een ontspannen, liefdevolle moeder die deze zes dagen niet zo veel van haar (en zichzelf) vraagt. Dat bespaart ons beiden een hoop kostbare energie.

Mijn persoonlijke boodschap aan jou

Mocht je je nu of later in een soortgelijke situatie bevinden, dan is de kans groot dat je net als mij eerst je teen een paar keer flink moet stoten aan de spreekwoordelijke steen.

Maar denk dan terug aan wat je hier zojuist gelezen hebt en weet dat je bij deze van mij hoogst persoonlijk toestemming hebt gekregen om voor een kortere (of iets langere) periode al dat 'moeten' te laten varen.

Wees maar even totaal nutteloos. Geloof me, het is HEERLIJK ;-).

Help, mijn partner is hoogsensitief en ik niet

Fri, 27 May 2022 07:00:04 GMT

Ik krijg vaak vragen over relaties waarbij de ene partner een stuk gevoeliger is voor prikkels dan de ander. Nou zijn daar natuurlijk geen kant en klare antwoorden op, maar ik kan het niet laten om toch een poging te wagen.

Ervaringsdeskundige

Met welgeteld twee lange relaties op de teller, waarbij er ook sprake was van samenwonen, heb ik best wat ervaring en gedachten over dit thema.

Het is prettig als je qua energie verbruik op elkaar lijkt. Zoals in mijn laatste relatie het geval was.

Niet steeds opnieuw uit hoeven leggen waarom je tijd voor jezelf nodig hebt. Sterker nog, wij gaven elkaar die ruimte. ‘Ga jij lekker even liggen, dan ga ik een wandeling maken met de kleine’.

Want als je zelf die behoefte kent, dan zorg je daarin automatisch ook sneller voor de ander.

Hij zus, zij zo

Maar wat als jij zelf niet heel erg gevoelig bent voor prikkels maar wel een partner hebt waarbij dit speelt. Een partner die bijvoorbeeld vaak en snel moe is. Zich regelmatig even af wil zonderen. Of minder behoefte heeft aan sociale contacten dan jij. Om zomaar wat voorbeelden te noemen.

Dan heb ik een aantal praktische tips die je kunnen helpen om de behoeftes nauwkeuriger op elkaar af te stemmen waardoor je allebei beter tot je recht komt.

Neem de behoefte aan rust serieus

Erg gevoelig zijn voor prikkels betekent automatisch ook sneller en vaker vermoeid zijn. Iets wat meestal gepaard gaat met een zekere mate van schaamte, omdat je nooit helemaal mee kunt komen met 'de rest'. Altijd diegene zijn die zich moet terug trekken om bij te tanken terwijl anderen vrolijk doorgaan.

Voor een prikkel gevoelig persoon is het dus extra belangrijk dat hij/zij zich thuis even GEEN zorgen hoeft te maken over het nemen van rust. Ook niet als dat meerdere malen per dag is.

Je doet je partner een enorm plezier door deze wens te respecteren en te supporten.

Dat rust nemen is overigens iets anders dan de hele dag op de bank voor de buis hangen en niks doen in het huishouden. Een rustmoment kan ook een kwartiertje mediteren of even een blokje om zijn.

Rust betekent ook alleentijd

Prikkel gevoelige mensen staan 24/7 aan. Zij zuigen als het ware alle emoties en prikkels op. Daarom is het nodig om regelmatig ook momenten alleen door te brengen. Gun je partner deze momenten en neem het niet persoonlijk. Het is niet dat hij/zij het niet fijn vindt om samen tijd te spenderen. Mocht dat laatste wel het geval zijn, dan wordt het misschien tijd om er een einde aan te breien....

Ervan uitgaand dat dit niet aan de orde is dan is die behoefte aan alleentijd pure noodzaak. Niets meer, niets minder.

Neem lichamelijke signalen serieus

Prikkel gevoelige mensen staan soms bekend als aanstellers. Ze hebben relatief vaker last van allerlei pijntjes in het lichaam. Hoofdpijn, buikpijn of andere klachten die regelmatig terugkeren. Dit heeft te maken met de manier waarop hun brein de prikkels die binnen komen verwerkt. Alle sensaties, dus ook pijn, worden intenser ervaren.

Het is al vervelend genoeg en nee het maakt jouw partner geen hypochonder.

Je hoeft niet overal in mee te gaan maar toon begrip en spreek vooral niet in termen als ‘heb je nou alweer …’.

Ga niet op je tenen lopen

Het laatste wat je moet doen in je relatie met een prikkel gevoelige partner is op je tenen gaan lopen. Wees gewoon jezelf met alles wat daarbij komt kijken. Communicatie is de sleutel. Het scheelt enorm als je dingen benoemt. Bespreek regelmatig waar je behoefte aan hebt. Wil jij wel wat vaker erop uit, of meer mensen zien en spreken, doe dit dan gewoon. Zorg goed voor jezelf, dit maakt jou een leukere partner. Bovendien, als jij een avondje erop uit gaat en je partner daardoor even goed kan ontspannen, dan is dat een win-win situatie.

Wees open en eerlijk

Transparantie en eerlijkheid zijn erg belangrijk voor prikkel gevoelige mensen. Zeer waarschijnlijk omdat ze het snel door hebben als een ander liegt of iets verzwijgt. Wees dus eerlijk over de onderwerpen waar het telt. En heus, een klein leugentje om bestwil moet kunnen.

Jouw emoties hebben invloed

Misschien geen gegeven waar je direct iets mee kunt, behalve dan beseffen dat het zo is. Als jij een pesthumeur hebt, kan jouw partner daar echt niet om heen. Hij/zij zal het continu ‘voelen’ en er mogelijk zelfs last van hebben. Betekent niet dat je niet jezelf kunt zijn, maar wellicht helpt het om te benoemen dat je even niet zo lekker in je vel zit. Hiermee voorkom je dat je partner het op zichzelf betrekt.

Accepteer dat je verschillend bent

Als ik alles zou moeten samenvatten in een overkoepelend principe dan zou ik zeggen: Accepteer vooral dat je verschillend bent. Dat jouw behoeftes en die van je partner op sommige vlakken behoorlijk uiteen kunnen lopen.

Jouw partner moet net zo goed rekening houden met jou als andersom. Dat geldt voor iedere relatie.

Je hoeft niet alles te begrijpen om het te accepteren en je hoeft ook niet alles in het leven samen te doen.

Hoe meer ruimte je elkaar gunt, hoe gelukkiger je beiden zult zijn.

Prinses of heks op je bank?

Tot slot wil ik nog een ding kwijt. Om niet te generaliseren zal ik het in de 'ik' vorm doen. Maar ga er maar vanuit dat als de rest van het artikel passend was, deze boodschap ook voor jouw moppie zal gelden:

Gun mij mijn rust en je hebt gegarandeerd een hele leuke levenspartner.

Ontneem mij mijn rust en je zit opgescheept met een heks :-).

Prikkelarm werken begint bij jezelf

Fri, 20 May 2022 07:02:00 GMT

Voor mijn mede kantoortijgers die met zeven tabbladen, twee registratiesystemen, MS Teams, de mailbox, Word en twee telefoons naast elkaar werken. Vaak met muziek op de achtergrond en dan nog trots zijn dat we zo goed kunnen 'multitasken'. Het is tijd om onze manier van werken eens grondig te herzien.

'Mijn hoofd zit zo vol'

Een uitspraak die mij regelmatig ter oren komt: 'Mijn hoofd zit zo vol.'

’s Avonds niet tot rust kunnen komen, een doorlopende stroom van gedachten die door je hoofd gaat en een slechte concentratie. Allemaal zaken waar velen van ons over klagen.

Wij zoeken dan graag naar oplossingen buiten ons, waarbij we zelf niet al te veel hoeven te veranderen.

Geef me een rustgevende pil, een betere werkomgeving, een andere baan, minder taken of leukere collega’s.

In sommige gevallen kan het probleem inderdaad buiten jezelf liggen en dan is het zaak om daar iets aan te doen. Maar persoonlijk ben ik ervan overtuigd dat als het gaat om het ervaren van meer rust in ons werk, dat wij eerst zelf aan zet zijn.

Multitasken, de grote leugen

Jarenlang was ik zowaar trots op mijn ‘vermogen’ om te multitasken. Of het nou thuis was of op werk, ik vond het heerlijk om tien dingen tegelijk te doen. Alles liefst in combinatie met een lekker muziekje op de achtergrond. Tot je op een gegeven moment elke avond hyper in bed ligt omdat je brein non-stop overspoeld wordt met prikkels.

Jouw lichaam is in een constante staat van stress en zal daar niet ineens mee ophouden omdat jij nu toevallig in bed ligt.

Inmiddels is ook bekend dat multitasken eigenlijk helemaal niet bestaat. Niemand kan meerdere dingen tegelijk doen. In feite is jouw brein gewoon steeds van het een naar het ander aan het hoppen. Stel je bent aan het koken en aan het bellen, de muziek staat aan en jouw kind is in de zelfde ruimte aan het spelen. Dan zal jouw aandacht steeds verspringen van het een naar het ander. Hetgeen waar jouw aandacht op dat moment niet is, doe je op de automatische piloot.

Wie dus zegt goed te zijn in multitasken, moet zich beseffen vooral goed te zijn in het snel verleggen van de focus. De vraag is of dit iets is om blij mee te zijn?

Tips om zelf mee aan de slag te gaan

Natuurlijk heb ik een aantal tips die kunnen helpen als je je herkent in het plaatje dat ik hierboven heb geschetst. Begin altijd eerst bij jezelf en kijk wat je anders kunt doen om in dit geval meer rust te creëren in je manier van werken. Is dat niet voldoende, dan kun je altijd nog aan de bel trekken.

Één voor één

Een hele belangrijke en zeer onderschatte manier is om taken, waar mogelijk, een voor een te doen in plaats van simultaan. Begin aan een taak en rond deze af voor je aan iets nieuws begint. Wij mensen hebben namelijk graag een voldaan gevoel. Dat gevoel ervaar je sterker wanneer je gefocust werkt aan een taak en dit ook afrond, dan wanneer je de hele dag van alles door elkaar doet en niet meer goed weet wat je nou eigenlijk gedaan hebt.

Ik ervaar zoveel meer rust als ik op een dag een aantal taken kies en die ook daadwerkelijk een voor een afrond.

Pauze momentjes

Een open deur en toch doen veel mensen het niet. Het heeft geen enkele zin om vier uur lang achter elkaar door te werken. Neem pauzes tussendoor. Zeker als je achter een computer zit. Ga minimaal ieder uur even je benen strekken. Loop naar buiten. Doe een paar rek- en strekoefeningen. Haal wat te drinken.

Er is veel onderzoek naar gedaan en keer op keer wordt bevestigd dat ons brein beter functioneert en de concentratie, motivatie maar ook de creativiteit toeneemt als we regelmatig pauzeren en vooral bewegen tussendoor.

Zo min mogelijk afleiding

Muziek op de achtergrond, mailbox open waardoor ieder binnenkomend mailtje gelijk jouw blik vangt, de vergader-app open, telefoons die meldingen geven van appjes en binnenkomende oproepen. Je zou voor de grap eens moeten tellen hoeveel prikkels dit oplevert in een paar minuten tijd. Het loont enorm om jouw mailbox af te sluiten als je met andere dingen bezig bent. Je telefoons op stil te zetten en vooral even weg te leggen zodat ze niet binnen grijpafstand liggen. Andere schermen die niet relevant zijn weg te klikken.

Dit zorgt ervoor dat je niet steeds gestoord wordt tijdens het uitvoeren van een taak.

Je hoeft echt niet 24/7 bereikbaar te zijn en iedere mail of app direct te beantwoorden.

Blokken in je agenda

Nog iets dat mij veel rust heeft opgeleverd is blokken reserveren in mijn agenda voor verschillende taken. Ik werk vier dagen waarvan ik sinds een tijdje de woensdag standaard in mijn agenda heb staan ‘afspraken alleen in overleg’. Wat er op neer komt dat ik op die dag nauwelijks afspraken heb staan.

Ik heb namelijk behoefte aan een dag waarop ik mij volledig kan storten op taken die veel concentratie vragen. Dat lukt mij niet als ik iedere twee uur een overleg heb staan.

Het laatste uur van de werkdag staat in mijn agenda geblokt voor het bijwerken van mijn mailbox. Mailtjes beantwoorden is een prima taak om je dag mee te eindigen. Grote en ingewikkelde taken kun je het beste aan het begin van je werkdag doen, wanneer je nog fris bent.

Elke dag komen er weer nieuwe taken bij. Voorheen voelde ik me dan min of meer gedwongen om er meteen iets mee te doen. Nu beoordeel ik de prioriteit en plan ik direct een blok in mijn agenda voor die specifieke taak. Of het nu gaat om iets heel kleins of iets dat uren kost, alles plan ik vooruit in en ik hou me er ook aan. Volgende week, volgende maand of misschien pas over een paar maanden. Het geeft overzicht en rust, want ik weet dat de taak op het juiste moment uitgevoerd gaat worden dus ik kan het nu loslaten.

Zo kun je voor jezelf dus jouw agenda inrichten naar wat voor jou een goede balans is.

Tijd tussen je overleggen

Heb jij ook dagen dat je ene digitale overleg om 12:00 uur eindigt en je volgende overleg om 12:00 uur begint. En dat dan een paar uur achter elkaar? Geen tijd voor een eet, drink of plaspauze? Een goede tip die iemand mij gaf is om zelf je overleggen om bijvoorbeeld vijf minuten over het hele uur te plannen. Dus starten om 12:05 uur bijvoorbeeld.

Je kunt je voornemen om niet uit te lopen, maar in de praktijk blijkt dat vaak een uitdaging.

Op deze manier geef je jezelf wat speelruimte.

Delegeren/Loslaten

Ben jij ook het type persoon dat iets liever zelf en goed doet dan dat je het aan een ander over laat? Stop daar dan alsjeblieft vandaag nog mee! Ook ik trapte jarenlang in die valkuil. Want ja, wie kan het nou zo goed als ikzelf? Maar ondertussen wel klagen dat ik het zo druk heb en dat anderen geen verantwoordelijkheid nemen.

Ik leer steeds beter delegeren en nee, daar hoef je geen leidinggevende functie voor te hebben. Het gaat erom dat je verantwoordelijkheden legt waar ze horen. Soms is dat bij jezelf en soms bij een ander. Geef duidelijk aan dat je deze taak bij de ander neerlegt, wat je precies verwacht en laat het dan los. Jouw deel is gedaan en geef mensen de ruimte om hun eigen verantwoordelijkheidsgevoel te voelen. Dat doen ze niet als ze weten dat jij het toch wel van ze overneemt.

Met de bezem door je to-do-list

Tot slot heb ik mede dankzij twee collega’s ook opnieuw leren kijken naar hoe belangrijk een taak nou echt is. Ik doe graag dingen goed en volledig. Als mijn leidinggevende iets van mij vraagt komt het niet zo snel in me op om nee te zeggen. Maar toch loont het om ook hier kritischer naar te kijken.

Je kunt jezelf de vraag stellen ‘valt er iemand om als ik deze taak niet vandaag afmaak’. Meestal is het antwoord namelijk 'nee' .

We maken zaken snel heel groot en belangrijk, maar als je er even met een ander licht op schijnt, valt het negen van de tien keer reuze mee.

Genoeg opties dus waar jij mee aan de slag kunt. Het vergt aanvankelijk misschien even wat discipline, maar geloof me, het is het waard!

Visualisatie, een noodzakelijke tool (DEEL II)

Fri, 13 May 2022 13:20:14 GMT

In mijn vorige blog heb je kunnen lezen wat visualisatie is en ontdekt dat jij dat hoogstwaarschijnlijk al toepast zonder dat je het doorhebt. Alleen dan op een manier die niet helpend is. Vandaag staan we stil bij hoe jij dit als gevoelig mens toe kunt passen om jouw eigen oase van rust te creëren.

Door schade en schande wijs

Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar ik leer zelf vaak door eerst gigantisch op mijn bek te gaan. Dat gezegde van een ezel die zich geen drie keer aan dezelfde steen stoot gaat niet op voor mij. Ik stoot mij eerst tachtig keer aan dezelfde steen, totdat ik er zo klaar mee ben dat er geen andere optie meer is dan het roer radicaal omgooien.

Zo kan ik je dus ook tal van voorbeelden geven van situaties waarbij ik vele uren onbewust, negatief heb zitten garen op een dramatische afloop. Waarbij ik uiteraard kreeg waar ik, onbedoeld, om gevraagd had.

Angsten overwinnen & grenzen verleggen

Een jaar of vier geleden ben ik begonnen met training geven.

Handig om daarbij te vermelden dat ik het type persoon was, dat bij een voorstelronde al buikpijn en klotsende oksels kreeg zodra mijn beurt naderde. Het idee dat ik iets moest zeggen voor een groep vond ik verschrikkelijk spannend.

Maar vanwege een expertise die ik heb over de doelgroep LVB (mensen met een Licht Verstandelijke Beperking) werd mij gevraagd een workshop te organiseren voor een aantal collega’s. Mijn passie voor dit onderwerp was groter dan mijn angst om te spreken voor een groep, dus heb ik 'ja' gezegd.

In diezelfde periode begon ik mij te verdiepen in persoonlijke ontwikkeling en NLP (Neuro-Linguïstisch Programmeren). Volgde mensen zoals Michael Pilarczyk en Tony Robbins en raakte geïnspireerd. Zij vertelden onder andere dat je angsten kunt overwinnen en dingen kunt doen die je nooit hebt durven dromen. Ineens ging bij mij de knop op.

Gewoon doen

Niks had ik te verliezen. Dus ben ik voorafgaand aan de training gaan visualiseren hoe ik wilde dat het zou verlopen. Eerst nog voorzichtig, maar naarmate ik ontdekte hoe goed dit werkte, werd ik steeds ondeugender in mijn visualisaties. Een applaus na afloop, complimenten die me om de oren vlogen, volledig relaxed starten met mijn verhaal, niets was te gek. Niet alleen de reacties van mensen op mijn training werden steeds positiever, ik stond er ook iedere keer met meer zelfvertrouwen. Want dat zelfvertrouwen krijgt door deze succes ervaringen weer de ruimte om te groeien. Vervolgens ben ik gaan werken aan meer rust . Dus niet alleen zelfvertrouwen maar ook een ontspannen lijf en een rustig hoofd als ik voor een groep spreek.

Op al deze gebieden ben ik mede dankzij visualisatie enorm gegroeid.

Wat van jou is blijft van jou

Toentertijd had ik een andere functie en veel klantcontacten. Dit was in een setting waar de klanten meestal niet al te veel zin hadden in het gesprek, want ze werden gedwongen om te komen. Daarnaast waren het ook mensen met veel problemen, zowel fysiek als psychisch. Ik pikte al die emoties op, liet me er onbewust door beïnvloeden en nam ze uiteraard ook mee naar huis. Met als gevolg dat ik standaard uitgeblust thuiskwam na een werkdag. Dat moest anders.

Ik begon mij voor te stellen dat er om mijn energieveld (aura) een beschermlaag werd geplaatst. Dat laagje diende ervoor om de emoties van de ander bij de ander te houden en wat van mij was, kon ook niet weglekken naar de ander. Heel simpel.

Het werkte! Want als ik dit had gedaan voorafgaand aan een gesprek, kon ik mij beter focussen en merkte ik dat ik minder last had van wat de ander met zich meedroeg. Ik kon het aanschouwen, zonder er last van te hebben.

Jouw eigen oase van rust

Dit ben ik ook gaan doen als ik bijvoorbeeld naar de stad van, in mijn geval Rotterdam, of een ander druk punt ging. Want de gigantische overkil aan prikkels op dit soort plekken hebben voor mij iets overweldigends.

Dus ook hier stelde ik mij voor dat ik een beschermlaag om mijn energieveld plaatste.

Dat ben ik gaan combineren met contact maken met de aarde. Mij inbeelden dat ik via mijn voeten verbonden met de aarde en dat ik daar energie en kracht uitput. Een eindeloze bron van energie die altijd beschikbaar is.

'Reinigen' voor je gaat slapen

Visualisatie kan ook worden ingezet om een overprikkeld brein tot rust te krijgen. Ik stap ' s avonds nog wel eens onder de douche (in de ochtend sowieso, voordat je denkt 'wat een viezerik'). Dat combineer ik dan met het beeld dat ik alle indrukken van de dag, alle emoties en alle negativiteit van mij afspoel. Ik zie voor me hoe dat letterlijk van me afglijdt zo het doucheputje in. Na afloop voel ik mij dubbel zo schoon!

Er is niet een manier

Wat belangrijk is om te weten, is dat er bij visualisatie niet één juiste manier is om het te doen. Mensen vragen dan bijvoorbeeld aan mij ‘hoe moet ik het voor mij zien’, ‘kan ik ook een licht om me heen plaatsen’, ‘moet het dan een wit licht zijn of een andere kleur’.

Eigenlijk is alles mogelijk. Het belangrijkste is dat je het op een manier doet die bij je past, dat maakt het krachtig. Dus als jij je prettig voelt bij een goddelijk licht vanuit de hemel dat om jou heen is en jou beschermd, gebruik dat dan. Of een engel die bij jou is, een laagje van glas, een kleur, een bron. De mogelijkheden zijn eindeloos.
Maak er een spel van. Combineer, wissel af, probeer uit wat voor jou het beste werkt.

Een noodzakelijke tool

Als gevoelig persoon heb je dagelijks te maken met een overvloed aan indrukken die vaak leiden tot overprikkeling. Dat maakt visualisatie voor jou een noodzakelijke tool. Dit kan letterlijk hét verschil maken tussen: leven of geleefd worden . Je gevoeligheid als kracht of als valkuil, aan jou de keuze.

Natuurlijk zul je op meerdere manieren moeten werken aan je mindset, maar dit gereedschap mag in jouw gereedschapskist, mijn gevoelige medemens, absoluut niet ontbreken.

Visualisatie, een noodzakelijke tool (DEEL I)

Fri, 06 May 2022 08:31:08 GMT

Visualisatie vond ik altijd een vies woord met een zweverig imago. Alsof je zelf invloed kunt uitoefenen op hoe iets gaat verlopen. Maar ook hierin moet ik mijn ongelijk toegeven. Had ik dit maar tien jaar eerder geweten.

Niet aan jou besteed?

Valt visualisatie voor jou onder dezelfde noemer als Sinterklaas en eenhoorns? Dan wil ik je vragen om even op een rustige plek te gaan zitten, je ogen te sluiten en je heel hard voor te stellen dat je er wel in geloofd. Sorry, even een grapje tussendoor.

Self fulfilling prophecy

Een term met een minder zweverig imago waar ik wel heilig in geloofde: Self fulfilling prophecy. Al in mijn tienerjaren wist ik dat dit waarheid was. Want ik ontdekte steeds weer dat als ik een sterke overtuiging had, iets ook altijd verliep zoals ik dacht dat het zou verlopen. Of het nou ging om angst om een spreekbeurt te verpesten, of over hoe ik ervan overtuigd was dat ik er in nieuwe groepen nooit bij zou horen.

Er is een bekende uitspraak hierover: ‘Of je het nou denkt te kunnen of niet, je hebt altijd gelijk’.

Het heeft mijn leven veranderd

Een van de grootste, positieve veranderingen in mijn leven is voortgekomen uit deze ontdekking. Een groot deel van mijn leven heb ik mij namelijk erg eenzaam gevoeld. Ik voelde me er nooit bij horen, viel overal buiten de groep. Er is zelfs een tijd geweest dat ik nauwelijks of misschien wel geen echte vrienden had.

Totdat ik ontdekte dat dit een direct gevolg was van mijn eigen gedachten.

Die waren erg negatief en dat vertaalde zich in bepaald gedrag. Het was als het ware een negatief spiraal waarbij ik continue werd bevestigd in mijn eigen negatieve overtuigingen. Letterlijk vanaf de seconde dat ik mij anders ben gaan gedragen, is dit veranderd.

Eenzaam heb ik mij in jaren niet gevoeld en ik heb heel veel lieve vrienden om mij heen.

We kunnen dus concluderen dat jouw denkwijze een grote invloed heeft op hoe de dingen zich ontvouwen in jouw leven.

Waar je focus ligt...

Nog zo’n voorbeeld. Iemand vraagt je om in de ruimte waar je zit rond te kijken en alle rode dingen te zoeken. Doe dat maar eens…..

Gedaan? Oké, vertel mij nu hoeveel groene dingen er in diezelfde ruimte zijn?

De kans is groot dat je er geen een kunt noemen? Waarom niet? Jouw focus lag ergens anders. Dit is exact hoe het ook in het leven werkt.

Terug naar visualisatie

Dan nu terug naar visualisatie. Het is niets anders als een bewuste voorstelling maken van hoe jij wilt dat een bepaalde situatie gaat verlopen.

De grootste grap van dit alles is, dat iedereen, maar dan ook iedereen sowieso visualiseert. Alleen doen wij dat onbewust en bijna altijd negatief.

Stel je moet een presentatie houden voor een grote groep mensen. Je vindt het spannend en ziet alle scenario's voor je die fout kunnen gaan (visualisatie). Je focus ligt dan voornamelijk op angst en fouten maken. Dit is nu eenmaal hoe ons brein van nature geprogrammeerd is, voortkomend uit het overlevingsmechanisme.

Draai het eens om

Neem nou in plaats daarvan eens een paar minuten om je het meest geweldige scenario voor te stellen. Liefst niet alleen denken, probeer het vooral ook te voelen.
Je staat daar zelfverzekerd, je straalt autoriteit uit en komt goed uit je woorden. De mensen hangen aan je lippen.

Zie voor je hoe je staat te spreken met plezier en volledig ontspannen bent. Hoe je je presentatie afrond en een applaus toe krijgt. Hoor in gedachten hoe de mensen je een compliment geven en voel ook wat dat met je doet.

Stel je eens voor...

Dit lijkt misschien allemaal onnozel, maar probeer het eens. Liefst op verschillende momenten. Kijk of je verschil merkt als na gevisualiseerd te hebben HET moment zich aandient. Merk je iets op in jouw eigen houding bijvoorbeeld? Sta je er anders bij? Hoe voel je je?

Maar ook in hoe soepel iets verloopt en hoe mensen op je reageren.

Ik kan hier prediken als een dominee, maar dat werkte bij mij ook niet.

Het enige wat ik tracht te doen is mensen nieuwsgierig genoeg maken om dingen zelf uit te proberen. De kracht van visualisatie doet in dit geval de rest.

Volgende week deel II

Volgende week in deel II staan we stil bij hoe je deze krachtige tool kunt gebruiken voor het creëren van meer rust en minder prikkels. Of zoals ik wel vaker zeg: ''temidden van een wereld vol met prikkels, jouw eigen oase creëren van rust.''

Van gevoelige peuter naar gevoelige kleuter

Fri, 29 Apr 2022 07:55:27 GMT

Naar de basisschool, een echte mijlpaal. Zodra een kind in ons land vier jaar wordt, mag het naar school. Dat is voor iedereen een grote stap, maar voor gevoelige kinderen is dat nog net een tikkie erger.

Van een lekker warm nest naar je vleugels uitslaan

Waar de meeste kinderen doordeweeks nog wel een of twee dagen thuis waren met papa of mama. Mogen zij vanaf hun vierde levensjaar in het gareel.

Opeens moeten zij van maandag tot en met vrijdag vroeg opstaan. Is er al die dagen sprake van tijdsdruk om op tijd te komen en dus stiekem ook al stress.

Om vervolgens naar een klas te gaan met (meestal) heel veel andere kinderen, waar de focus naast spelen en doen waar je zin in hebt toch ook echt wel verschuift naar leren en je schikken naar een dagprogramma.

Ineens zijn er regeltjes, structuren en codes waar je je aan moet houden.

Veegde papa of mama nog je bips af thuis, dan moet je nu toch echt leren om dat zelf te doen. Daarmee is de toon gezet voor de tijd die voor je ligt.

Tijd voor flexibiliteit

De meeste kleuters, ook de wat minder gevoelige, zijn de eerste periode dat ze naar school gaan doodmoe als ze thuiskomen. Gelukkig zijn scholen het eerste jaar vrij flexibel, mede ook omdat er nog geen sprake is van een officiële leerplicht is. Er is ruimte om jouw kind kortere dagen te laten maken, zodat het kan wennen aan het nieuwe ritme.

Of om zelfs een dag in de week minder naar school te gaan, als je merkt dat het echt te veel wordt voor jouw kleuter. Neem deze mogelijkheden serieus en maak er gebruik van.

Van gevoelige peuter, naar gevoelige kleuter

Als moeder van een super, duper, mega gevoelig meisje, zag ik op tegen deze fase. Mijn dochter heeft al vanaf haar babytijd relatief veel rust nodig. Ze maakt lange nachten en heeft tot ver in haar derde levensjaar een middagdutje gedaan. Dat rustmoment in de middag had ze ook echt nodig.

Na een dag kinderopvang kwam ze uitgeblust thuis. Was stilletjes, huilerig en het enige wat ze wilde was een filmpje kijken op de bank. Even in haar coconnetje, niet te veel van haar vragen en dan ging het wel weer.

Als een kind zó gevoelig is, dan neemt het zijn/haar gevoelige zelf natuurlijk ook mee naar de volgende fase.

Driftbuien en kleuterdiscussies

De eerste schoolweken zitten er op voor mijn dochter. Ze heeft het enorm naar haar zin en is uiteraard ook behoorlijk moe.

Wel is ze prikkelbaarder en ik merk dat ik snel ongemerkt in een kleuterdiscussie beland met haar. ‘’Mama, zijn we er al?’’, roept ze terwijl we in de auto zitten. Ik zeg ‘’Nee schat, we zijn er bijna.’’ Een boze Norah vervolgens: ‘’We zijn er niet bijna’’.

Ik: ‘’We zijn er echt bijna. Je kan het restaurant al bijna zien.’’

Norah nog bozer: ‘’We zijn er niet bijna! Ik zie nog niks!’’.

Om mij al vrij snel te beseffen dat een woord zoals ‘’bijna’’ ook best ingewikkeld is op die leeftijd en wijselijk mijn mond te houden.

Poeh... en dan die driftbuien, die om de een of andere reden altijd plaatsvinden midden in het gezelschap van zoveel mogelijk anderen.

Help jouw gevoelige kind een handje:

Dat deze fase erg pittig is voor een gevoelig kind dat is een feit. Als ouder is het belangrijk dat je jouw kleine avonturier goed in de gaten houdt deze eerste periode. Voorkom dat hij/zij overvraagd wordt, zorg voor voldoende rust etcetera.

Gelukkig zijn er daarnaast ook andere dingen die je kunt doen om jouw kind (en jezelf) zo goed mogelijk door deze fase heen te helpen.

1. Extra vroeg naar bed

Denk niet, dit tijdstip is veel te vroeg. Jouw kind heeft tijdelijk nóg meer hersteltijd nodig dan normaal. Je merkt het vanzelf als hij of zij ineens heel vroeg wakker begint te worden en dus uitgeslapen is. Dan kun je altijd weer bijstellen. Trek je ook niets aan van ouders die hun kind veel later op bed leggen. Jij weet zelf het beste welk tijdstip goed is voor jouw kind.

2. Vaste dagstructuur

Probeer waar mogelijk een vaste dagstructuur aan te houden. Op dezelfde tijd opstaan, ontbijten, lunchen en avondeten. Als je het al niet had, zorg dan voor een goed avondritueel voor het slapengaan. Structuur en voorspelbaarheid geven een kind duidelijkheid, overzicht en vooral rust!

3. Niet overvragen/verwachtingen loslaten

Misschien betrap je jezelf erop dat je dezelfde dingen verwacht van je kind als dat je altijd deed. Probeer voor de verandering wat meer los te laten en jouw kind niet te overvragen.

Mijn dochter wil zich nu vaak niet meer zelf aan- of uitkleden, terwijl ze dat prima kan. Ik kies er bewust voor om niet te pushen en haar deze periode gewoon wat vaker te helpen. Geloof me, kinderen zijn eigenwijs genoeg om alles zoveel mogelijk zelf te willen doen. Dus ook dit komt wel weer goed.

Een ander voorbeeld is dat zij niks wil vertellen over hoe haar dag was op school. Met name als ik haar ophaal, dan is ze moe en zegt ze dat ze eventjes niet wil praten. Ik reageer dan met ‘’Wat goed dat je dat aangeeft’’ en geef haar een moment van stilte.

4. Niet te streng

Ben je normaal gesproken erg streng als het bijvoorbeeld gaat om tekenfilms kijken? Merk je dat jouw kind hier nu meer om vraagt? Probeer dan ook hier wat relaxter mee om te gaan. Je hoeft er niet altijd bovenop te zitten. Geef je kind een break, letterlijk even wat meer speelruimte. Ze moeten al zoveel in deze fase.

Wees trots en spreek het uit

Ik moedig iedereen aan, voor zover je dat niet al lang doet natuurlijk, om met bewondering naar jouw kind te kijken in deze bijzondere fase. Wat een prestaties worden er geleverd! Dat mag gevierd worden. Spreek uit hoe trots je bent, beloon en ga wat leuks doen samen. Maak er met elkaar wat moois van.

Echt hoor, ik ben zo ongelooflijk trots op mijn dochter. Ik zie haar groeien en bloeien. Ik zie de spanning in haar ogen als ik haar afzet bij school en hoeveel energie het haar allemaal kost. Maar ze doet het! Een heerlijk mooi meisje dat volop aan het ontdekken is. Dus laat ik geen kans aan mij voorbij gaan om haar dat te vertellen.

Gevoeligheid en onzekerheid, een gevaarlijke combinatie

Fri, 22 Apr 2022 07:56:10 GMT

Gevoelig(er) zijn voor prikkels is een absolute super power. Als je er goed mee om weet te gaan, heb je vaak net dat ene streepje voor op veel andere mensen. Maar in combinatie met onzekerheid kan dat helemaal de andere kant op slaan.

Gevoeligheid als superpower

Ontzettend fijn is het, als je stemmingen van mensen haarfijn kunt aanvoelen. Precies weet wat je wel en niet moet zeggen op ieder moment. Subtiele signalen oppikt die een ander vaak ontgaan. Zoals een verandering in gezichtsuitdrukking of intonatie.

Of gewoon net dat ene detail dat jouw beste vriend veranderd heeft in zijn huis. Niks ontgaat jou.

Iedereen heeft filters, ook jij

Maar net zoals ieder ander mens, wordt ook bij jou alle binnenkomende informatie netjes door jouw brein gefilterd. Dat is maar goed ook, anders zou je helemaal knetterleip worden met de gemiddeld 4,6 miljoen prikkels die zich per seconde aandienen.

Het bekende NLP communicatiemodel leert ons onder andere dat wij informatie weglaten, vervormen en generaliseren. Mocht je hier nog niet bekend mee zijn, dan is het zeker de moeite waard om daar eens wat meer over te lezen. Het helpt je onder andere begrijpen waarom eenzelfde gebeurtenis door verschillende mensen, zo uiteenlopend ervaren kan worden.

Onzekerheid gooit roet in het eten

Onzekerheid is een vrij breed begrip. Zelfs de meest zelfverzekerde mensen hebben ook zo hun onderwerpen waar ze zich minder zeker over voelen.
Maar ik heb het nu over een onzekerheid die zo diep ingebakken zit, dat er heel wat healing- en therapiesessies nodig zijn om er vanaf te komen. Dit type onzekerheid is altijd terug te herleiden naar de jeugd en uit zich onder andere in gevoelens van faalangst, verlatingsangst, een stukje bestaansrecht: 'mag ik er wel zijn', perfectionisme of minderwaardigheid.

Die maakt namelijk dat veel van die extra info die jij binnenkrijgt, automatisch door een negatieve filter gaat.

Alles is JOUW schuld

Je staat te praten met twee collega’s. Een van de twee is wat stil, kijkt niet vrolijk en je voelt aan dat hij geen zin heeft in dit gesprek. Dit kan duizend en een redenen hebben. Hij irriteert zich aan de andere collega bijvoorbeeld. Misschien is de cavia van zijn dochter vanmorgen overleden en moet hij nog van alles regelen voor het afscheid dat hij haar vanavond heeft toegezegd.

Jij wringt je ondertussen in allerlei bochten om toch een lach op zijn gezicht te krijgen en bent ervan overtuigd dat het met jou te maken heeft.

Dat niet alleen, de rest van de dag speel je opnieuw en opnieuw dat gesprek af in je hoofd en denk je na over welke opmerking je wellicht niet had moeten maken, of wat je anders had kunnen doen voor een betere afloop.

Onzekerheid maakt dat je continu geneigd bent stemmingen van anderen, gebeurtenissen, fouten etcetera op jezelf te betrekken. Daarmee houd jij jouw onzekere zelfbeeld in stand.

Is er hoop? Ja, er is hoop

Omdat deze filters gevormd zijn in onze jeugd en zo diep verweven lijken met onze identiteit, is het geen eenvoudige opgave om ze volledig om te vormen. Maar voor wie net als ik van een uitdaging houdt, hier een aantal tips die kunnen helpen:

1. Ga op zoek naar de kern

Als je bij jezelf merkt dat je een bepaalde gebeurtenis eindeloos in je gedachten aan het herleven bent. Probeer dan eens na te gaan wat het precies is dat je zo raakt hierin.

Vaak is het namelijk een onzekerheid of een van jouw pijnpunten die getriggert wordt door bijvoorbeeld een opmerking.

Stel jezelf de vraag: maakt het me onzeker en zo ja waarover? Of eerder verdrietig, boos, teleurgesteld en vooral waarom.

Soms helpt dit om een laag dieper te komen en de gebeurtenis (of de aanleiding) in een ander perspectief te plaatsen. ‘Dit is iets van mij en heeft weinig tot niks met die ander te maken'. Het helpt om het makkelijker los te kunnen laten. Zoals Bouke de Boer zo mooi zegt in ons interview ''ALLES, maar dan ook ALLES is projectie'' .

2. Niet ik, maar jij

Betrap je jezelf erop dat je die opmerking van je buurvrouw heel erg persoonlijk opvat? Het liefst een opmerking die voor interpretatie vatbaar is. Want als iemand in je gezicht zegt: ‘Ik vind jou een teringlijer’, dan valt daar helaas weinig anders van te maken :-).

Zet dan tegenover de invulling die je nu hebt iets anders.

Nu denk je bijvoorbeeld: 'zij denkt dat ik dom ben'.

Maak daar iets anders van zoals: 'zij is onzeker en heeft het nodig om zich boven een ander te plaatsen om zichzelf daarmee te bevestigen'.

De focus ligt niet meer op jou maar weer terug bij de ander.

Het mooie daarvan is dat het vaak in grote lijnen ook zal kloppen, omdat zoals ik bij punt 1. al schreef, wij mensen continu onze eigen onzekerheden en angsten op de ander projecteren.

3. Perspectief

Realiseer je dat vrijwel iedereen op een hele gezonde manier egoïstisch is. In die zin, dat we vooral met onszelf bezig zijn. Een vervelende opmerking van iemand is bijna nooit opzettelijk gemaakt. Vaak ook niet zo persoonlijk als dat wij denken.

Zoals jij gefocust bent op jouzelf, zo kun je er blind van uitgaan dat die ander dat ook is. Niemand is een plot aan het smeden om jou eens even lekker een rotgevoel te geven.

Houdt dat in gedachte de volgende keer dat je je druk maakt om iets wat je hebt meegemaakt.

Die ander is zijn opmerking hoogst waarschijnlijk al lang weer vergeten. Tijd voor jou om hetzelfde te doen.

Antibiotica voor de mind

Fri, 15 Apr 2022 06:57:07 GMT

Als we last hebt van een ontsteking of een andere nare ziekte, dan stappen we naar de huisarts voor een antibioticakuur. Dit slikken we braaf volgens beschrijving en we geloven dat het ons beter zal maken. Maar waarom doen we dat niet ook als ons hoofd even ‘stuk’ is?

Voor het lichaam wel, maar niet voor de mind

Een middeltje wat je drie maal daags tot je neemt. In de vorm van een pil, smeersel, poeder of een drankje. Als het gaat om lichamelijk ziek zijn, dan zijn we veel eerder bereid grof geschut in te zetten. Want we willen er alles aan doen om ons weer beter te voelen.

Dus het begint met een actie: serieuze middelen inzetten en vervolgens het blinde vertrouwen dat dit ons zal helpen de gewenste situatie te bereiken. Namelijk: beter worden. Niks mis mee natuurlijk en soms ronduit noodzakelijk.

Wat als je hoofd stuk is?

Maar waarom doen we dat niet ook als ons hoofd even ‘stuk’ is?

Bijvoorbeeld bij overbelasting door te veel prikkels, piekergedachtes, rare hersenspinsels en negativiteit. Of als je je een periode neerslachtig voelt?

Om de een of andere reden verwachten we dat dit vanzelf weer over gaat. Soms hebben we het idee dat dit ons 'overkomt' en dat het een kwestie is van de rit uitzitten. Tot op een dag, geheel vanzelf, de zon weer gaat schijnen.

Jouw eigen antibiotica voor de mind

Wat zou er gebeuren als we onszelf bij de eerste overspanningsverschijnselen een strenge antibioticakuur zouden voorschrijven? En ons daar met net zoveel vertrouwen en toewijding op storten als op de voorgeschreven kuur van de dokter.

VIER WEKEN LANG:

Geen nieuws en geen televisie
Elke dag starten met tien minuten meditatie
Elke dag eindigen met tien minuten dankbaarheid
Elke dag minimaal een half uur wandelen
Twee keer per week intensief bewegen

Persoonlijk vind ik dat ‘ziekte' van de geest net zo behandeld kan en mag worden als ziekte van het lichaam. Zelfs bij een serieuze depressie is het niet onverstandig om naast bijvoorbeeld een psycholoog en eventuele medicatie, ook op deze manier in te zetten.

Op recept

Als ik me bagger voel, dan haal ik mijn geestelijke antibiotica kuur van de planken en zet ik
alles op alles om weer beter te worden. Mij rot voelen mag, maar dat betekent niet dat ik eindeloos hoef te zwelgen in zelfmedelijden en passief toeschouwer hoef te blijven. Ik zeg altijd tegen anderen ''ik brainwash mezelf bewust met positieve gedachten''. Podcasts, motivational speakers, affirmaties en boeken. Er zijn eindeloos veel mogelijkheden. Het motiveert, geeft rust en helpt me om positief naar het leven te kijken.

Beter voorkomen dan genezen

Zelfs als mijn hoofd niet ‘stuk’ is gebruik ik ieder vrij moment om mezelf te voeden, en het helpt. Ik daag je uit om het ook eens te proberen. Zoek schrijvers, sprekers die jouw 'taal' spreken en voed je zelf er dagelijks mee. Elimineer alles wat te veel energie zuigt en niks oplevert. Ga bewegen.

Ik weet zeker dat als je dit een tijdje doet, je je al gauw beter zult voelen.

Twee natuurlijke energie boosters

Fri, 08 Apr 2022 06:51:25 GMT

Regelmatig wordt er gezegd dat je je voor een snelle energie boost toch echt moet wenden tot een goeie bak koffie of een blikje dat je vleugels geeft. Mijn ervaring is anders. Gelukkig maar, want dat biedt mogelijkheden.

Meer energie voor gevoelige en minder gevoelige mensen

Als je je op deze website begeeft, dan behoeft het onderwerp ‘laag in je energie’ voor jou waarschijnlijk weinig introductie. Maar zelfs al ben je niet gevoelig voor prikkels, dan ook zul je ongetwijfeld wel eens last hebben van futloosheid en vermoeidheid. Herkenbaar? Dan deel ik graag mijn inzichten met jou.

Een quick-fix voor de niet-koffie drinkers?

Als niet-koffie drinker is regelmatig de vraag door mijn hoofd gegaan, ‘wat kan ik nou nuttigen voor een quickfix zoals de koffiedrinkers dat dagelijks doen. Mierzoete sportdrankjes zijn voor mij geen optie. Ik eet liever een goeie reep chocolade dan dat ik zoveel suiker in een paar slokken wegdrink. Daar geniet ik meer van. Maar ja, wat dan wel? Het is zo prettig om iets achter de hand te hebben om je de dag door te helpen als je lijf in vaatdoekstand staat.

Lage bloeddruk en schommelende bloedsuikerspiegel

Twee andere factoren die bij mij meespelen zijn een lage bloeddruk en een sterk schommelende bloedsuikerspiegel. Met als gevolg dat ik mij vrij frequent slapjes of trillerig voel en direct actie moet ondernemen.

Voor iedere kwaal heeft de natuur een oplossing

Twee drankjes hebben mij de afgelopen jaren meermaals hun diensten bewezen. Eerst door ze op het verkeerde tijdstip te nuttigen. Namelijk een uur voor ik ging slapen, om vervolgens de halve nacht met bloeddoorlopen ogen in bed naar het plafond te staren. Gelukkig viel al vrij snel het kwartje bij mij. Deze drankjes geven energie!

Ik heb het over het inmiddels enorm populaire kokoswater en over een theesoort genaamd (Yerba) Maté.

Kokoswater

Kokoswater is een natuurlijke isotone drank. Een isotone drank vult aan wat jij verliest tijdens het sporten: suikers, mineralen, natrium en vocht. Dit heeft je lichaam nodig om langer door te kunnen gaan. Dit drankje is niet voor niks populair onder sporters.

Het bevat tevens magnesium, kalium en calcium. Herstelt de vochtbalans, de spieren en wordt qua effect vergeleken met elektrolytenrijke sportdrankjes, maar dan zonder toegevoegde suikers! Klinkt haast te mooi om waar te zijn.

Gelukkig zijn er inmiddels onderzoeken 1 , 2 die toch echt in deze richting wijzen.

Kokoswater is echt het perfecte drankje als je je fysiek wat slapjes voelt, het idee hebt dat je mogelijk wat tekorten hebt of gewoon als je jouw motor van wat extra brandstof wilt voorzien.

Je kunt kokoswater tegenwoordig ook in de supermarkt kopen. Zorg wel dat je goed op de verpakking kijkt. Er is namelijk een verschil tussen puur kokoswater of een ‘gezuiverde’ versie waar ook suiker en andere ingrediënten aan toe zijn gevoegd.

Ga altijd voor zo puur mogelijk.

(Yerba) Maté

Ik drink graag verse en gedroogde kruidentheeën, omdat ik ontdekt heb wat een krachtige werking die kunnen hebben op de meest uiteenlopende zaken. Mijn tactiek is dat ik gewoon alle soorten koop die er te vinden zijn en dan ga uitproberen.

Maté bleek een geweldige energiebooster. Het is een infusie getrokken uit jonge blaadjes van de maté plant. Een drank die in Zuid-Amerika veel gedronken wordt. In de winter warm en in de zomer koud.

Maté bevat cafeïne en is rijk aan calcium, magnesium, mangaan, ijzer, selenium, fosfor, nikkel, kalium en zink. Ook dit drankje is populair bij veel sporters. Naast een energie boost zou het nog vele andere gezondheidsvoordelen bieden, zoals het versterken van het immuunsysteem, zuiveren van het bloed en ontgiften.

Opnieuw dus een goedje dat je in huis moet hebben! Je vindt het in de meeste thee-speciaalzaken of in gezondheidswinkels. Wil je meer lezen over de geschiedenis en werking van dit mooie goedje: klik dan hier .

Ervaar het zelf

Wetenschappelijk bewezen of niet. De enige manier waarop jij erachter kunt komen of iets voor jou werkt, is door het zelf te proberen.

Wondermiddelen bestaan niet. Zoals ik vaker zeg, als je aan de ene kant je lichaam uitput door geen rust te nemen en/of heel ongezond te eten, dan zal een glaasje kokoswater jouw probleem niet oplossen. Maar ter ondersteuning kan het net zoals een goed kopje koffie, zeker bijdragen aan wat meer energie.

Wil je alles weten over voeding en hormonen in relatie tot Meer energie. Kijk dan naar het interview dat wij hadden met expert Ralph Moorman.

Rust, reinheid & regelmaat

Fri, 01 Apr 2022 19:26:29 GMT

Zoals kleine kinderen gebaat zijn bij een vaste structuur en volledig ontregeld kunnen raken als ze bijvoorbeeld een keer later gaan slapen. Zo is dat bij hoogsensitieve mensen ook het geval.

Je ziet er moe uit

Neem nou laatst, toen ik na mijn werk uit eten ging met een collega. Om vervolgens gelijk door te gaan naar een NLP seminar. Het was een spectaculaire avond. Ik heb genoten, ben opnieuw geïnspireerd en vooral ook gemotiveerd om met bepaalde thema’s aan de slag te gaan.

Klokslag twaalf uur lag ik in bed. Uiteraard met een lijf vol adrenaline, waardoor ik een half uur langer dan gebruikelijk heb liggen woelen tussen de lakens.

Om de volgende dag, ondanks keurig acht uur slaap, volledig opgebrand wakker te worden.

‘’Je ziet er moe uit’’, was de eerste opmerking die ik naar mijn hoofd kreeg toen ik rond tien uur mijn digitale overleg in stapte.

Om sommige zaken kun je niet heen

Zoals dat ik steeds opnieuw geconfronteerd word met het feit dat de drie bekende R’en: Rust, Reinheid en Regelmaat voor mij als prikkelgevoelige vrouw extra belangrijk zijn. Soms best frusterend.

Het liefst wil je mee kunnen komen, want voor je gevoel loop je achter. Je hebt meer tijd nodig dan een ander om bij te komen van iets basaals als een leuke avond.

Twee belangrijke factoren

Als we kijken naar mijn voorbeeld, zijn er feitelijk twee dingen die maken dat ik de volgende dag zo uitgeput mijn bed uit kom.

Een werkdag vol overleggen en afspraken, gevolgd door een druk avondprogramma. Zonder tijd tussendoor om even te resetten.
Voor iemand die normaliter uiterlijk tien uur ‘ s avonds op bed ligt, met uitzondering van het weekend, waar half elf ook nog wel eens voorkomt, is middernacht op een werkdag gewoon hartstikke laat.

Dus welke lessen kan ik hier voor mijzelf en mijn gevoelige medemens uit halen?

Plan niet te veel (sociale) activiteiten achter elkaar.

Alles wat je doet en in het bijzonder sociale activiteiten, kosten jou simpelweg meer energie. Of het nou gaat om een wijntje drinken met een oude bekende, of een etentje met het hele voetbalteam. Jouw brein draait overuren op zo’n moment. Dat is niet erg, zolang je er maar niet te veel van achter elkaar plant.

Tussentijds uitpluggen

'Everything will work again if you unplug it for a few minutes, including you.' Een mooie quote die over het internet circuleert.

Plan korte pauze momenten in tussen jouw afspraken om even uit te pluggen. Een paar minuten is al voldoende. Dit kun je zelfs op het toilet doen als je buiten de deur bent.

Of doe een korte meditatie of powernap.

Nog een andere tip is om je digitale overleggen vijf of tien minuten over het hele uur te plannen. Zodat je niet van het ene in het andere overleg hoeft te duiken, maar wat ruimte hebt voor een hapje, drankje en om even weg te lopen van je computer.

Regelmatige regelmaat

Hou een bepaalde mate van regelmaat aan in je dag en nachtritme. Ralph Moorman, expert op het gebied van voeding en hormonen, zegt in het interview dat regelmaat belangrijker is dan het aantal uren slaap. Jouw lichaam zal uitgeruster zijn met zes uur slaap en een redelijk strak dag en nachtritme, dan acht uur slaap en wisselende tijden.

Natuurlijk zijn er momenten dat je later naar bed gaat. Een verjaardag, een BBQ, een bruiloft etc. Dat moet ook gewoon kunnen.

Maar er van uitgaande dat dit eerder de uitzondering dan de regel betreft, kun je prima streven naar zoveel mogelijk een vast ritme.

Toch laat naar bed?

Toch een keer laat naar bed? Pas waar mogelijk je dagprogramma van de volgende dag aan. Heb je ruimte om iets later te beginnen met werken, of kun je specifieke taken of afspraken verzetten of schrappen? Doe dit dan ook. Wees lief voor jezelf en verwacht gewoon even wat minder.

Niet nieuw, wel belangrijk

Zoals je ziet zijn dit geen baanbrekende inzichten, voor mij en vast ook niet voor jou.

Wel is het opnieuw een reminder van het belang om dit ook daadwerkelijk toe te passen. Want daarmee maak je het verschil.

We weten allemaal wat gezond eten is, maar toch is 50% van de Nederlanders te dik!

Dus wat ga jij vandaag nog doen met deze reminder?

Mijn ervaring met plantmedicijn San Pedro

Fri, 25 Mar 2022 08:24:36 GMT

Het wordt steeds populairder. Hoe harder de overheid roept dat het gevaarlijk is, hoe meer mensen nieuwsgierig worden naar wat plantmedicijnen voor hen kunnen betekenen. En terecht, want de resultaten liegen er niet om.

Plantmedicijn, wat is dat eigenlijk?

Voor wie niet weet waar ik het over heb. Plantmedicijnen zoals bijvoorbeeld Ayahuasca en San Pedro worden al duizenden jaren gebruikt door inheemse volken voor heling en transformatie. Het zijn drankjes gemaakt uit een specifiek soort plant die je tijdelijk in een andere staat van bewustzijn brengen en zorgen voor diepgaande inzichten.

Het gebruik van plantmedicijnen wordt meestal in ceremoniële setting gedaan onder begeleiding van een sjamaan. Gezien de intensiteit ervan zou ik ook niet anders aanraden dan om het op deze manier te doen.

Grootmoeder Ayahuasca...

Drie jaar geleden had ik mijn eerste ervaring met Ayahuasca en ik ben niet meer de persoon die ik was voor dat moment. Het heeft mijn leven compleet veranderd in positieve zin. Mijn gekozen thema was zelfliefde. Ik wilde weer van mezelf leren houden. Natuurlijk is dat niet van de een op andere dag gelukt. Het is een proces geweest met vallen en opstaan, waar 'grootmoeder' Ayahuasca mij een gigantische boost in heeft gegeven.

Grootvader San Pedro

Enkele weken geleden heb ik mij gewaagd aan de mannelijke tegenhanger van Ayahuasca, San Pedro. Uiteraard ook in een groep en onder professionele begeleiding van een geweldig team. Van de vele inzichten die ik heb mogen ontvangen is er een in het bijzonder die ik hier met jou wil delen, en die heeft te maken met het begrip ‘Tijd’.

Stop de tijd

Je besef van tijd is tijdens zo’n ervaring namelijk nagenoeg weg. In mijn dagboek omschrijf ik het als volgt: ’een moment duurt daar vele momenten’. In real life ben je gemiddeld zo’n 12 tot 16 uur lang in een trip. In mijn beleving ben ik meer dan een week weggeweest. Naast dat het een bekend verschijnsel is dat je die uren als vrij lang kunt ervaren, zat hier ook echt een les in voor mij. Ik ben letterlijk in de vertraging gezet. Alsof voor het eerst in mijn volwassen leven iemand anders voor mij op de rem trapt, mij volledig tot stilstand brengt en laat voelen wat ik eigenlijk aan het doen ben.

Zij die rust predikt, weet niet wat rust is

Hoe ik als oprichter van EASE your senses eigenlijk altijd maar aan het rennen ben. Structureel een gevoel van haast ervaar. Zelfs als ik rust neem, nooit echt de rust ervaar om tot rust te komen. Volg je me nog?

Hoe vaak heb ik tijdens mijn ceremonie niet gedacht ‘oké, nu heb ik wel genoeg inzichten gehad, laat het maar weer stoppen’. Om steeds opnieuw tot de conclusie te komen dat het nog heel erg lang zou gaan duren. Hoe de spirit van de San Pedro cactus me liefdevol doch dringend verzocht om me er gewoon aan over te geven. De tijd letterlijk los te laten.

Tijd, hebben ze in andere dimensies geen boodschap aan.

Hoe zit dat met jou?

Vanuit die ervaring voel ik dan ook het verlangen om jou als lezer te vragen: hoe zit dat met jou? Is jouw leven een aaneenschakeling van rennen van het ene naar het andere moment? Sta jij wel eens echt stil als je stil staat? Als je een moment voor jezelf neemt, hoe aanwezig ben je dan? Of is het meer een braaf uitgevoerde taak op jouw lange to do lijst die je afgevinkt wilt hebben? Zodat je in ieder geval tegen jezelf kunt zeggen dat je je rust genomen hebt.

Realiseer jij je dat rust meerdere lagen heeft? Je kunt heel goed stil zitten op een stoel en alsnog veel te druk zijn in je hoofd. Zelfs tijdens het mediteren.

Uitnodiging

En mag ik je uitnodigen om na die kritische blik naar jezelf, ook eens echt een moment te nemen waarin je op de rem trapt. Bijvoorbeeld door een dag ergens naartoe te gaan waar je even los kunt komen van het alledaagse moeten. Wat kan jou helpen om te vertragen?

Probeer deze gedachte eens mee te nemen tijdens een rust moment. Hoe aanwezig ben ik? Kan ik echt alles loslaten, of ervaar ik zelfs nu een gevoel van tijdsdruk en haast?

Jij of het leven?

Want het gevaar is dat als we het niet zelf doen, we niet alleen een heleboel moois mislopen, maar de kans ook groot is dat het leven vroeg of laat op een minder fijne manier ingrijpt. Want we zijn niet gemaakt voor een eindeloze sprint. Het leven is zoveel mooier als we regelmatig even stil staan en genieten van het uitzicht.

Landen in je lijf, hoe doe je dat?

Fri, 18 Mar 2022 17:42:51 GMT

In verbinding blijven met jezelf, kunnen landen in je lijf. Dat is oh zo makkelijk op de momenten dat we ons goed voelen. Maar lukt dat jou ook op de momenten dat er minder prettige emoties boven komen drijven?

Een uitspraak die blijft hangen

‘’Voor mij hebben deze vijf thema’s te maken met het kunnen landen in je lijf’’. Refererend aan de thema’s van EASE your senses: Rust in je hoofd en buik, ontspannen, slapen en energie .

De woorden van Marlêne Evertz : resoneren bij mij heel erg. Ze voelen als waar.

Want op de momenten dat ik niet kan landen in mijn lijf, dan gaat het op al die vijf gebieden mis. Maar wat is 'landen in je lijf' en waarom is dat voor velen van ons toch zo moeilijk?

Vluchten in je werk, is nog steeds vluchten

Dit heeft te maken met kunnen zijn met wat er is op een bepaald moment, of dat nou prettige gevoelens zijn of onprettig.

Wij mensen worden continu gevoed met de opvatting dat alles wat niet fijn voelt, onderdrukt moet worden. Zowel bij fysieke ongemakken als emotionele.

Het leven is blij zijn, je goed voelen, YOLO en vooral heel veel afleiding.

Roken, drinken, eten, muziek, televisie, gamen, altijd onder de mensen zijn, overwerken. Er zijn duizend en een manieren waarop mensen voor zichzelf wegvluchten.

Ook dingen die onschuldig lijken, zoals je iets te veel op je werk storten, zijn vaak toch echt een manier om je eigen schaduwkanten te ontlopen. Vaak gaat dit grotendeels onbewust.

Mensen houden niet van stilzitten

In gesprek met mensen constateer ik dat de meesten van ons 24/7 zo druk zijn dat we niet eens meer kunnen voelen wat er van binnen gebeurt.

Opmerkingen als ''ik hou niet van stilzitten'', of ''van mediteren word ik onrustig'', komen regelmatig voorbij.

Dat is begrijpelijk want het kan zomaar zijn dat je ineens overspoeld wordt met gevoelens waar je al die tijd van weg trachtte te lopen. Zij het dan misschien onbewust. Dus blijven we liever bezig.

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik die neiging van nature ook heb.

Landen in mijn lijf, hoe doe ik dat

Het begint met bewustwording van jouw gedrag op de momenten dat je je onrustig of onprettig voelt. Kijk eens naar wat je op die momenten geneigd bent te doen?

Je hoeft niet per se op een matje te liggen met je ogen dicht.

Ga lekker naar buiten de natuur in. Maak een lange wandeling langs het strand of door het bos. Zonder de afleiding van muziek of een podcast. Gewoon eens ervaren wat er naar boven komt bij je.
Je kunt intuïtief dansen als het bij je past.
Of ga schrijven. Letterlijk taal geven aan wat er in jou leeft.
Schilderen, maak het visueel. Zonder dat het iets concreets of 'mooi' moet zijn.
Vasten is een goede manier om dichter bij jouw gevoel te komen. Maar pas op, vaak komt er dan in een keer heel veel naar boven. Want met eten stillen we vaak eerder onrust dan honger.
Of ga wel lekker mediteren als je ervan bent. Zoek vooral iets dat bij jou past.

De bergtop en het dal

Meestal sta ik gevoelsmatig ergens bovenop de spreekwoordelijke berg. Voel ik mij vrolijk, daadkrachtig, vol passie en zelfvertrouwen. Op andere momenten zak ik een flink eind naar beneden. Voel ik me angstig, alleen en verdrietig. Vlucht ik in mijn hoofd, heb ik pijn in mijn buik, kan mijn lijf niet ontspannen, lig ik 's nachts wakker en heb ik overdag geen energie.

Vandaag is zo'n dag

Het is volle maan en de hormonen gieren door mijn lijf.

Vandaag is zo'n dag dat ik het liefst in van alles wil vluchten. Zo'n dag dat ik eigenlijk niet wil voelen, omdat voelen vandaag niet leuk is. Mijn spiegelbeeld dit keer even geen glimlach laat zien, maar een paar verdrietige ogen.

Dus doe ik extra mijn best om wel in verbinding te blijven.

Even een stukje van mij afschrijven. Een extra lange wandeling. Een momentje mediteren.

Terug naar binnen keren om te luisteren naar dat kleine meisje in mij dat schreeuwt om gehoord te worden.

Is mijn kind nou zo moeilijk?

Fri, 04 Mar 2022 20:45:07 GMT

'Kan je niet gewoon eens leuk reageren op andere mensen!' Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik het regelmatig heb gedacht over mijn eigen dochter. Van alle leeftijdsgenootjes, is zij vaak degene die anders reageert dan anderen.

Het a-ha moment

Pas toen mijn dochter een jaar of anderhalf oud was viel bij mij het kwartje.
Ze reageerde altijd heel sterk op andere personen. Even op schoot bij tante zus of ome zo was er niet bij. Als ze een ander kindje hoorde huilen, deed ze standaard mee.

Tijdens familieaangelegenheden (lees: herrie en chaos), was ze ontroostbaar.

Toen ze kon kruipen en later lopen, was de schoot van papa of mama bij ieder bezoek de voorkeursplek. Als het na een tijdje veilig genoeg voelde, dan wilde ze daar nog wel van af komen om de wereld om haar heen te ontdekken.

Andere signalen

Wanneer er een motor voorbij rijdt die flink gas geeft, is ze minutenlang van slag.

Zodra ik een keukenapparaat tevoorschijn tover, gaan haar handen al op haar oren en vraagt ze met angst in haar stem of ik herrie ga maken.

Gecorrigeerd worden, hoe rustig het ook gebeurt, kan al maken dat ze intens verdrietig reageert. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Is mijn kind nou zo moeilijk

Net zoals bij mij ooit alle puzzelstukjes op hun plek vielen toen ik besefte dat ik hoogsensitief ben, was dat met mijn dochter eveneens het geval.

Want eerlijk is eerlijk, ik had er soms best moeite mee dat van alle baby’s uit mijn omgeving, mijn dochter schijnbaar de enige was die niet gewoon effe ‘leuk kon mee doen’.

Dat is inmiddels anders. Ik weet het, ik accepteer het en ik houd er rekening mee. Mijn kind is niet moeilijk, ze is gewoon een stuk gevoeliger dan de meeste andere kinderen.

Wat ik nu anders doe

Geduld

Een van de dingen die ik nu anders doe is wat meer geduld hebben met haar. Bijvoorbeeld in de speeltuin, waar ze dingen in het begin vaak spannend vindt en eerst samen met mama van de glijbaan wil gaan voordat ze alleen durft. Of op een sociale aangelegenheid als zij eerst een tijdlang tegen mij aan geplakt wil zitten om even te kunnen landen, dan sta ik dat in alle liefde toe.

Uitleggen waarom

Wat meer uitleg geven. Het helpt haar als ik uitleg waar bepaalde herrie vandaan komt, of waarom iets herrie maakt. Of gewoon door te vertellen waarom ze ergens niet bang voor hoeft te zijn. Ze is nu op een leeftijd dat ze best veel dingen begrijpt en een verklaring lijkt bij veel dingen ook meteen wat spanning weg te nemen.

Niet pushen

Ik laat haar zoveel mogelijk in haar waarde. Als ze iemand niet aardig vindt, of zich ergens niet op haar gemak voelt, dan neem ik dat serieus. Wil ze iets niet doen of ergens niet naartoe, dan luister ik daarnaar. Pushen werkt averechts. Door haar serieus te nemen en dingen op haar eigen tempo te laten doen, gaat het uiteindelijk bijna altijd vanzelf.

Nee, mijn kind is niet moeilijk

Er zijn nog zoveel andere aspecten en tips waar ik in een volgend blog wat meer aandacht aan zal besteden. Maar mijn belangrijkste boodschap nu is dat ik haar eigenlijk alleen nog maar meer ben gaan bewonderen voor het prachtige meisje dat ze is. Met al haar wijsheid, eigenheid en schoonheid. De manier waarop zij mensen aanvoelt in hun zuiverheid, hun intenties en hun stemming is bewonderenswaardig.

Ja, mijn dochter is hoogsensitief en het maakt haar alleen nog maar mooier.

Kom niet aan mijn slaap

Fri, 25 Feb 2022 21:18:11 GMT

Ik realiseer mij steeds meer hoe essentieel een goede nachtrust is. Dit geldt voor iedereen. Maar des te meer als je enigszins hooggevoelig bent. Hoe mooi is het dat er verschillende hulpmiddelen zijn die kunnen helpen als dit bij jou niet helemaal vanzelf gaat.

Alles moet perfect zijn

Een moeilijke slaper, zo zou ik mezelf omschrijven. Ik slaap vrij licht. Word overal wakker van. Lig meestal een flinke poos te woelen voor ik überhaupt in slaap val. Een snurkende partner is voor mij een regelrechte hel.

Ik heb mijn oordoppen wel eens zo diep naar binnen geduwd dat ik dacht dat ze elkaar aan de binnenkant zouden raken.

Geen goede nachtrust, geen goeie mood

Als ik dan een keer minder uren slaap, om wat voor reden dan ook, dan heeft dat zijn weerslag op mijn functioneren.

Ik kan minder hebben, mijn concentratie neemt af en ik neig sneller naar ongezonde voeding. Kortom, genoeg redenen om alles over te hebben voor een optimale nachtrust.

De bekende tips

Natuurlijk zijn er talloze goeie tips op het internet te vinden, die zeker de moeite waard zijn om te proberen. Zoals:

’s avonds een wandeling maken
Licht en beeldschermen in de avond beperken
Mediteren voor je gaat slapen
Je slaapkamer raam open houden voor een koele ruimte en voldoende zuurstof
Ademhalingsoefeningen
Een vast avondritueel
Zoveel mogelijk op dezelfde tijd naar bed gaan
Een opgeruimde en rustige slaapkamer

Twee lifehacks voor een betere nachtrust

Het zijn waardevolle tips, maar ik heb een aantal hulpmiddelen ontdekt die ECHT het verschil maken in mijn leven. Twee daarvan zal ik hieronder met jou delen.

Melatonine thee

Een collega van mij attendeerde mij erop. Ik vertrouw nou eenmaal sneller op een ervaring van een bekende dan een reclame praatje op een website. Dus heb ik een doosje gekocht en kwam tot de ontdekking dat deze thee voor mij zeer goed werkt. Een uur voor ik naar bed ga, neem ik wanneer ik echt even lekker in slaap wil vallen, een kopje melatonine thee.

Al gauw voel ik me heerlijk rozig en weg ben ik. Melatonine helpt vooral bij het in slaap komen, en niet zozeer bij het doorslapen.

In het verleden heb ik ook wel eens melatonine tabletten geprobeerd en die werkte voor mij niet zo goed als deze thee.

CBD olie

In druppelvorm of supplement, dat maakt in principe niet uit. Ik heb ervaring met beiden. Al hoor ik ook mensen die wel effect merken bij de druppels en niet bij de supplementen of precies andersom.

Wat ik het liefst gebruik zijn supplementen met 10 mg CBD olie. Dit is inmiddels mijn heilige graal en garantie voor een heerlijke nachtrust. Het betekent voor mij dieper slapen en meer uitgerust wakker worden.

CBD olie neem je het liefst twee uur voor je gaat slapen in.

Mijn advies is net als voor andere rustgevende supplementen, slik het niet zomaar structureel. Het is zonde als je afhankelijk wordt van een middel om in slaap te komen wanneer dat niet nodig is.

Als je serieuze slaapproblemen hebt, overleg dan met een arts over wat voor jou de beste oplossing is.

Daarnaast adviseer ik altijd iedereen die interesse heeft in een bepaald supplement, om eerst goed onderzoek te doen of dit middel voor jou geschikt is en hoeveel je ervan kunt gebruiken.

Altijd iets achter de hand

Vaak zijn mensen huiverig om iets te slikken voor hun ontspanning of slaap. De drempel is hoog en onbekend maakt onbemind. Maar vergeet niet dat een goede nachtrust de sleutel is tot heel veel dingen. Jouw immuunsysteem functioneert beter, maar ook je concentratie, je neigt naar gezondere voeding, je zit beter in je vel en je hebt meer energie.

Hoe fijn zou het zijn als je altijd iets achter de hand hebt voor de momenten dat je echt even uitgerust wilt zijn? Het geeft je meer regie over jouw dag- en nachtritme.

In periodes van stress, ziekte of onrust, help jij jouw lichaam sneller herstellen. Zonder schadelijke effecten of een verslavende werking. Alleen al het feit dat je iets achter de hand hebt, geeft rust.

Dat verdomde schuldgevoel

Fri, 18 Feb 2022 07:56:59 GMT

Je rust aan de ene kant zo hard nodig hebben, maar aan de andere kant je schuldig voelen over iedere minuut die je niet productief besteedt. Klinkt dat bekend? Wees gerust, je bent niet de enige.

Mijn ondeugende fantasie

Soms fantaseer ik wel eens dat ik buiten mijn vakanties en mijn vrije weekenden om een keer een paar dagen weg ga naar een of ander resort. Gewoon in mijn eentje. Om dan even echt helemaal niks anders te doen dan slapen, uitrusten, bijkomen, chillen, relaxen en niet te vergeten ontspannen. Geen telefoon, geen mensen om me heen. Maar daarentegen wel alle comfort die ik mij wensen kan, een goed bed, een groot bubbelbad, mooi uitzicht en lekker eten.

Maar als het erop aankomt

Tegelijkertijd betrap ik mezelf erop dat ik op die zeldzame dagen of momenten dat ik even niks ‘’moet’’, toch steeds weer bezig ben met van alles.

Een beetje opruimen in huis en als ik dan toch bezig ben kan ik net zo goed ook wat schoonmaken. Al mijn netjes gesorteerde vuil wegbrengen. Oh wacht, stond er niet ook wat nog wat grof vuil in de schuur? Breng ik dat meteen maar weg.

Een blogje schrijven voor de website en als ik dan toch achter de laptop zit, meteen ook maar die video editen. Ronde nummer tien van vandaag op alle social media kanalen.

Gelijk die mailtjes beantwoorden van afgelopen week. Eten maken, alles weer opruimen na het koken. Nog even iets voorbereiden voor werk.

Ik knipper met mijn ogen, kijk op de klok en tot mijn verbazing is mijn vrije dag of moment al weer voorbij.

Niet het een of het ander, maar een middenweg

Mezelf op een zetten vind ik lastig. Natuurlijk zijn er altijd dingen die gedaan moeten worden. Bij volwassen zijn horen verantwoordelijkheden. Des te meer wanneer je kinderen rond hebt lopen. Maar wat zou het toch mooi zijn als we wat vaker een middenweg konden vinden daarin.

Mijn ideale vrije dag is er een waar ik een deel besteed aan dingen die gedaan moeten worden. Om vervolgens echt de tijd te nemen voor dingen waar ik blij van word.

Een lange wandeling maken. Podcasts luisteren. Lekker onderuit Netflixen. Langer dan een paar minuten mediteren. Wat lekkers koken of bakken om dat vervolgens helemaal alleen op te eten.

Wat vooral niet werkt

Van alles moeten doen en niet goed weten wat, geeft onrust. Het maakt dat je als een kip zonder kop blijft lopen en doen. Ongeorganiseerd, de ene klus na de ander. Om uiteindelijk moe maar niet voldaan te zijn omdat je niet goed meer weet wat en hoeveel je eigenlijk gedaan hebt.

Maak je eigen to do n’t lijst

Daarentegen kan plannen en overzicht hebben echt een verschil maken. Wanneer je van te voren een lijstje maakt met dingen die gedaan moeten worden, maar ook dingen die je graag wilt doen voor jezelf. Vervolgens kijk je nog eens kritisch naar dat lijstje of alles wat je denkt te moeten doen, ook echt die dag moet. Vaak blijkt de urgentie minder hoog te zijn dan dat hij in jouw gedachten was en schuif je het vooruit of kras je het gewoon lekker door.

Kijk even achterom

Een andere tip die ik zelf soms toepas wanneer ik merk dat ik weer te veel wil doen en mezelf niet mijn rust moment gun. Is even terugkijken op de afgelopen week en de bergen die ik daar heb verzet. Me even ten volle beseffen hoe druk en productief ik ben geweest. Om vervolgens nog eens extra tegen mezelf te zeggen dat ik gewoon een avond lang op de bank mag hangen met een goeie serie, zonder mij ook maar enigszins schuldig te voelen!

De onproductivi tijd van je leven

En dat, lieve lezer van EASE your senses, wil ik hierbij ook tegen jou zeggen. Gun jezelf met enige regelmaat zogenaamde onproductieve momenten. Vul ze in op een manier waar jij blij van wordt. En voel je er ALSJEBLIEFT niet schuldig over.

Je hoeft niet de hele dag de wereld op je schouders te dragen. Die draait ook gewoon door als jij jezelf even terugtrekt. Geloof me, je doet al meer dan genoeg.

Alles waar je altijd voor wegrent

Fri, 11 Feb 2022 06:37:54 GMT

Ons hele leven zijn we bewust en vooral onbewust bezig te zorgen dat we ons bevinden in een situatie van warmte, licht, genot en geluid. Maar wat als je ergens terecht komt waar al deze elementen afwezig zijn?

Voor wie denkt dat dit niet voor hem geldt

Waarom houden de meeste mensen in de winter ramen en deuren gesloten, stoken we volop en dragen wij dikkere kleding? Een mens heeft behoefte aan warmte.
Herken je hoe akelig ongemakkelijk het kan voelen als je op visite bent en het valt stil. Of dat veel mensen geneigd zijn altijd iets aan te hebben staan op de achtergrond van radio, muziek of televisie? Stilte ervaren we als confronterend.
Wie heeft er niet wat extra geld over voor een comfortabele bank en een goed matras? We willen wel lekker kunnen zitten of liggen en omgeven ons graag aan alle kanten met comfort. Wij doen er namelijk alles aan om pijn en ongemak te vermijden.
En wat doe jij als eerste wanneer midden in de winter de stroom uitvalt in de wijk en het aardedonker is in huis? Ik durf te wedden dat jij op zoek gaat naar een zaklamp, of kaarsjes aansteekt. Want de duisternis is doorgaans iets dat wij vrezen.

'Kleed je warm aan en je kunt niet naar het toilet'

Toen ik september 2020 op het prachtige Terra Nova (van Robert en Monique Bridgeman) was in Zuid-Frankrijk voor de Free-flow retraite. Zijn we met de groep naar de grotten van Lombrives gegaan. Wij wisten van te voren niet waar we naar toe gingen en wat we konden verwachten. We moesten het doen met: ‘kleed je warm aan, draag stevige schoenen en drink niet te veel want je kunt een paar uur niet plassen.’

Wat daar vervolgens gebeurde was zo magisch dat ik er meerdere blogs over zou kunnen schrijven. Maar ik beperk me in dit blog tot de vier elementen zoals hierboven omschreven.

In de buik van moeder aarde

Je moet je voorstellen dat wij een heel eind de grotten in zijn gelopen, midden in de ‘buik’ van moeder aarde. We mochten plaats nemen in een soort kathedraal in de grot.

Het was daar koud, stil, niet comfortabel en toen na deel een van de ceremonie alle kaarsjes werden gedoofd ook aardedonker. Zo donker dat het niet uitmaakte of ik mijn ogen open had of gesloten. Je zag letterlijk geen hand voor ogen.

De confrontatie

Terwijl de laatste kaars gedoofd werd, overviel mij een gevoel van ongekende paniek.

Ik was bang. Ik kreeg visioenen. Ik had het koud. Ik kon niks zien. Ik moest ongelooflijk nodig plassen en ik zat voor geen meter. Alle comfort die altijd zo vanzelfsprekend is, was weg.

Wij zaten daar lange tijd zij aan zij, zonder dat er een woord gezegd werd.

Het duurde best een poos voordat ik mij kon overgeven aan het moment. Aan de afwezigheid van alles wat vertrouwd was en echt ten diepste kon ervaren wat er dan overblijft.

Gestript van alle onzin, alle afleiding en gewoon ten volle zijn in het moment. Dat is niet iets wat wij mensen gewend zijn. Dat besef je pas echt wanneer het er allemaal even niet meer is.

De openbaring

...en toen gebeurde het. De angst maakte plaats voor een gevoel van verbondenheid en eenheid met de mensen in de grot en daarbuiten. Een innerlijk weten dat ik meer ben dan labels als mijn naam, functie en leeftijd. Voelen dat datgene waar je onbewust altijd voor wegrent, niet iets is om te vrezen. Sterker nog, er is niets mooier dan de ervaring van gewoon ''ZIJN''.

Daar ligt namelijk jouw essentie. Wie of wat jij werkelijk bent.

Op de angst die ik al mijn hele leven heb voor het donker, leek in dit moment ook een berusting te komen. Donker staat niet gelijk aan gevaar. Zelfs daar ben ik veilig.

De woorden van Robert

Na een periode van stilte nam Robert Bridgeman het woord en vertelde, nog altijd in de duisternis, over de vier elementen en hoe wij mensen vaak onbewust bezig zijn om kou, stilte, donker en pijn te vermijden. Het blijkt een bekende en zeer helende methode te zijn om mensen bloot te stellen aan de afwezigheid van deze vier elementen. Dat was wat wij zojuist onvoorbereid hadden ervaren.

Terug naar het nulpunt

Waar EASE your senses voornamelijk gaat over het creëren van rust via je zintuigen. Is dit waarschijnlijk de overtreffende trap van het wegnemen van prikkels. Letterlijk terug naar het nulpunt. Als een reset, om van daaruit weer bewust en kritisch te kijken naar hoe jij dat in je verdere leven vorm wilt geven. Een ervaring die ik jou als lezer, vanuit het diepst van mijn wezen, toewens.

(Nog) Een kind? Heb ik daar wel de energie voor?

Fri, 04 Feb 2022 07:58:13 GMT

Een vurige kinderwens en tegelijkertijd de angst dat je het misschien wel helemaal niet gaat trekken? Dat is voor hooggevoelige mensen helaas een veel voorkomend dilemma. Er is niets mooier dan het krijgen en hebben van een kind, maar oh, oh, wat kost het een energie.

Een droom in vervulling

Mijn lang gekoesterde kinderwens ging in 2018 in vervulling. Mijn dochter Norah werd geboren. Wat heeft zij mijn leven verrijkt, gewoon door simpelweg te zijn.

Juist die alledaagse momenten, zoals hoe ze altijd zo lief zit te neuriën in bad of lekker bij me komt kroelen op de bank. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Iets in de trant van ''trotse mama 2.0''.

Een kind opvoeden kost energie

Tegelijkertijd ben ik nog steeds de vrouw die de ene dag vol energie opstaat, om de volgende dag met twee - nul achter te beginnen. Waarbij dat laatste helaas een stuk frequenter voorkomt dan dat eerste.

Inmiddels is mijn dochter bijna vier jaar en loop ik nog altijd dagelijks tegen de beperkingen van mijn energielevel aan. Ze is een energieke, vrolijke kletskous. En zoals elke peuter, vraagt ook zij doorlopend mijn volledige aandacht.

Gebroken nachten. Zij die wil spelen, terwijl ik het liefst even een dutje zou doen. Haar kletspraatjes door de dag heen. Drukke speeldates met haar vriendjes en vriendinnetjes.

Het is een feit: E en kind opvoeden kost veel energie.

Kinderwens of rust

Inmiddels is bij mij opnieuw een sterk verlangen ontstaan naar een tweede kindje. Dus rijst ook hier de vraag: ‘heb ik daar wel genoeg energie voor’?

Wat weegt zwaarder? Mijn verlangen naar een tweede kindje of behoefte aan rust?

Pas nu zij wat ouder wordt en ook steeds meer zelf kan en doet, merk ik dat er weer ruimte ontstaat voor een invulling van mijn tijd die beter aansluit bij mijn schommelende energieniveau. Dus ja, wil ik dat weer overhoop gooien door aan een tweede te beginnen?

Als het zover is, dan gaat het vanzelf

Toen mijn dochter geboren werd, liep alles gewoon. Er is een bepaald mechanisme. Misschien zijn het de hormonen? Dat ervoor zorgt dat je gewoon doet wat er gedaan moet worden.

Natuurlijk ben je moe, of er soms even helemaal klaar mee als je baby niet stopt met huilen. Maar vooral die eerste jaren heb ik weinig moeite gehad met het slaaptekort, de drukte of de verantwoordelijkheid.

Je doet het gewoon. Je gaat gewoon. Voor je kind doe je alles.

Daar staat tegenover dat je een heleboel andere dingen bewust of onbewust naar de achtergrond parkeert. De focus ligt vooral de eerste periode voornamelijk op je kind en je gezin.

Ter overweging:

Het antwoord op de vraag of ik daadwerkelijk voor een tweede wil gaan, heb ik voor mijzelf nog niet gevonden. Dus ik zal niet pretenderen dat ik alle antwoorden heb.
Wel wil ik degenen die met ditzelfde vraagstuk worstelen een aantal overwegingen meegeven, die mogelijk kunnen helpen bij het maken van een keuze.

Heb je een partner of sta je er alleen voor? En als je een partner hebt. Hoeveel is hij of zij in staat om bij te dragen aan de opvoeding, fysiek, mentaal, qua tijd etcetera.
Zijn alle dingen waar je nu jouw dagen mee vult, zo belangrijk dat je ze wilt blijven doen? Of is er ook ruimte om tijdelijk afstand te nemen of een en ander op een lager pitje te zetten.
Als je vooruit zou kunnen spoelen in de tijd en terugkijkt op jouw leven als 80-jarige, waar zou je dan graag op terug willen kijken? Is het krijgen van een (eerste, tweede, derde) kind daar onderdeel van?
Heb je een stabiel netwerk om je heen dat kan bijspringen waar het nodig is?
Hoe zit het met je werk? Heb je de mogelijkheid om tijdelijk minder uren te werken, of misschien zelfs structureel?
Wat voelt voor jou goed als het gaat om opvang? Hoeveel uur per week zou je jouw kindje willen en kunnen onderbrengen op de crèche, of bij opa en oma?
Zijn er andere factoren waar je wel invloed op hebt, waarvan je weet dat ze je veel energie kosten? Zoals een ongezond eetpatroon, te weinig bewegen of andere gewoontes.

Volg je hart

Neem een belangrijke beslissing als deze niet over een nacht ijs. Denk er goed over na. Praat er over met mensen die jou goed kennen. En misschien wel als allerbelangrijkste advies: volg vooral jouw hart, want dat klopt altijd.

Hoe weet ik of ik hoogsensitief ben?

Fri, 28 Jan 2022 21:00:20 GMT

Hoe weet ik eigenlijk of ik gevoelig ben voor prikkels? Of misschien zelfs hoogsensitief? Als het lezen van dit verhaal voor jou voelt als een feest der herkenning, dan heb jij antwoord op die vraag.

HSP, hoogsensitief of gevoelig voor prikkels

Als je googelt op termen als HSP, hooggevoelig en hoogsensitief kom je diverse tests tegen die je kunt doen om te ontdekken of je voldoet aan de kenmerken.

Vanaf de eerste keer dat ik braaf zo’n lijstje invulde, erger ik me aan het feit dat de kenmerken die daarin beschreven staan zo enorm algemeen zijn en overal weer anders.

Bovendien kunnen al deze kenmerken ook voort komen uit hele andere oorzaken dan een hoogsensitief brein.

Neem het hebben van een rijke belevingswereld, of het houden van kunst. Dat zegt op zichzelf vrij weinig.

De EASE your senses 'test'

Daarom speciaal voor de lezers van EASE your senses een alternatieve manier met een knipoog. Die jou zonder enige twijfel een flink eind de goede richting op gaat helpen als je wilt weten of je uit hetzelfde, gevoelige hout bent gesneden als een op de vijf mensen. Lees verder en ontdek of jij bij de club hoort.

Films en series

Het maakt bijna niet uit wat voor genre het is. Zodra er een scene te zien is waar men afscheid neemt van elkaar, de hond doodgaat, twee partners het goed maken na een stevige ruzie, een kind wordt gepest of iets anders zieligs, schiet ik vol.

Nee, niet een traantje maar tranen met tuiten. Ik voel mij een met het personage. Precies ook de reden waarom ik actie, horror of andere nare genres al jaren vermijd. Veel te heftig.

Muziek

Verslaafd ben ik. Aan muziek welteverstaan. Zo ontdekte ik tijdens een periode van veertig dagen vasten door mezelf muziek te ontzeggen. Nooit eerder was ik zo chagrijnig en was mijn leven zo kleurloos als in die veertig dagen.

Het gevoel een te zijn met de muziek waar je naar luistert, ware extase beleven. Genieten met de hoofdletter 'G'. Alles komt meer binnen, dus ook de mooie dingen.

Interactie met mensen

Binnen komen bij mensen en voelen dat daar net ruzie is geweest, of dat je eigenlijk niet welkom bent. Je niet op je gemak voelen in een grote groep, maar een sterke voorkeur hebben voor één op één gesprekken.

Mensen aanvoelen, datgene horen wat ze niet zeggen, weten wanneer iemand liegt. Interactie met mensen kost een hoop energie. Met als gevolg dat ik ietsiepietsie vermijdend ben geworden. Zo zal ik rustig wegduiken achter een struik wanneer ik een bekende aan zie komen. Mocht je me ooit achter een struik zien staan, neem het niet persoonlijk.

Zintuigelijke waarneming

Ik schrik overal van. Ambulances, alarmen, borende buren, brassbands, gillende kinderen, vuurwerk, ik haat het!

Een knalrode of oranje muur in huis? Die koffie date plannen we wel buiten de deur.

Kamers die bomvol met spullen staan… brrrrr.

Muffe, vieze luchtjes in een woning? Ik wacht liever buiten.

Ja, zintuigelijke prikkels komen met grof geweld binnen wanneer je in meer of mindere mate hoogsensitief bent.

Moe, moe, MOE

Last but not least. Ik ben gewoon heel vaak en heel snel moe.

Week in, week uit een volle agenda is een garantie voor ellende.

Acht uur slaap is voor mij echt het minimum.

Wanneer ik met iemand op vakantie ga, dan is DAT voor mij een van de belangrijkste overwegingen. Kan ik bij die persoon ongestoord mijn rustmomenten pakken, zonder dat hij/zij daar moeilijk over gaat doen? Nee? Dan gaan wij niet samen op vakantie.

Testuitslag ;-)

Als je alle voorbeelden hebt gelezen kunnen er drie dingen zijn gebeurd.

Je herkent jezelf nergens in en bent waarschijnlijk al vier websites en twee Youtube filmpjes verder. God zegene je ziel.
Je herkent sommige stukken wel en andere niet of minder.
Het was een feest der herkenning, een thuiskomen.

Gefeliciteerd

Heb jij je nergens in herkend maar ben je nog steeds aan het lezen, dan weet je wat beter hoe het leven van een HSP eraan toe gaat.

Val jij in twee of drie? Dan is de kans vrij groot dat je hoogsensitief bent of in ieder geval wat gevoeliger voor prikkels dan de ‘gemiddelde’ mens (voor zover die bestaat).

In dat geval zou ik zeggen gefeliciteerd , jij beschikt over een absolute super power!

Alle gekheid op een stokje. Mocht je een vermoeden hebben dat je net als mij hooggevoelig bent, dan zijn er verschillende tests te vinden op het internet die jouw vermoeden kunnen bevestigen of ontkrachten. Een daarvan is: HSP test psychologie magazine .

7 verschillende soorten rust

Fri, 21 Jan 2022 21:05:52 GMT

''Als je moe bent dan ga je toch gewoon slapen?'' Is een veel gehoorde reactie van anderen. Of soms zelfs onze eigen bewuste dan wel onbewuste reactie op het moment dat we ook maar iets voelen dat lijkt op vermoeidheid.

Maar wist je dat er wel zeven verschillende soorten rust zijn, volgens Amerikaanse arts Saundra Dalton - Smith. En dat dus niet alle soorten ‘moeheid’ zijn te verhelpen met een goede nacht slapen of een powernap.

De zeven soorten rust volgens Dalton - Smith

Fysieke rust

De meest voor de hand liggende, waar we allemaal wel een beeld bij hebben is fysieke rust. Ieder lichaam heeft een beperkte hoeveelheid energie per dag. Wanneer die energie op is, dan ervaart jouw lichaam dat in de vorm van vermoeidheid.

Ieder mens heeft slaap nodig. De een meer dan de ander, maar we moeten allemaal dagelijks de tijd nemen om onze batterij op te laden.

Naast slaap, dat ook wel passieve rust wordt genoemd, is er ook zoiets als actieve rust . Zoals bijvoorbeeld yoga of een massage. Heb je slecht geslapen, dan kun je altijd nog wat actieve rustmomenten toevoegen aan je dag om verder op te laden.

Mentale rust

Zit je de hele dag achter de computer voor je werk? Vergaderingen, stukken schrijven, plannen uitwerken? Of wordt jouw brein op een andere manier overactief gehouden? Dan zul je net als mij en vele anderen wel eens last hebben van ‘’een vol hoofd’’.

Je niet meer kunnen concentreren. Het idee hebben dat er niks meer bij kan.

Surprise! Jouw brein heeft af en toe ook een break nodig.

Aangeraden wordt om tijdens een werkdag iedere twee uur even tien minuten iets anders te doen.

Even bewegen, een korte wandeling, iets kleins eten of een set ademhalingsoefeningen. Zolang je brein maar even op stand-by kan. Daarna zul je merken dat het weer beter gaat.

Zintuigelijke rust

Een van mijn persoonlijke favorieten, zintuigelijke rust.

Zit jij 's avonds op de bank met de televisie aan, laptop naast je, een flinke hoeveelheid lampen en je telefoon op schoot? Vergeet niet dat jouw brein de hele dag al een overdosis aan zintuigelijke prikkels te verwerken krijgt. Als je daar geen last van hebt, dan ben je een gezegend mens.

Maar mocht dit wel het geval zijn, probeer dan met name in de avond een meer prikkelarme omgeving te creëren.

Zet bijvoorbeeld eens alleen een sfeerlampje aan, of wat kaarsen. En laat de televisie een keer uitstaan voor de verandering. Ervaar wat het met je doet.

Creatieve rust

Deze variant is wellicht niet voor iedereen van toepassing. Maar als jouw baan dagelijks een bepaalde mate van creativiteit van jou vraagt, dan zou dit zomaar iets voor jou kunnen zijn.

Moet jij aan de lopende band met nieuwe plannen of ideeën komen? Dan zal je van tijd tot tijd het gevoel hebben dat de ideeën even ‘op’ zijn.

Want je raadt het al. Ook het creatieve brein heeft rust nodig.

Gun jezelf dagen waarop je even geen Steve Jobs hoeft te zijn. Of doe dingen waar je normaliter inspiratie van krijgt, zonder dat er druk op ligt. Bijvoorbeeld een wandeling door de natuur of luisteren naar inspirerende muziek.

Emotionele rust

Voor de people pleasers onder ons kan een ‘ja-vakantie’ een welkome afwisseling zijn. Even geen ‘ja’ zeggen op ieder verzoek dat je krijgt.

De nacht doorhalen omdat je vrienden erop stonden terwijl je eigenlijk hartstikke moe bent. Voor de derde dag achtereen helpen met verven bij een kennis. Weer een uur lang hetzelfde verhaal van je oude buurman aanhoren.

Maar ook mensen met een emotioneel belastend beroep zoals docenten, maatschappelijk werkers, psychologen etcetera, kunnen behoefte hebben aan emotionele rust.

Even luisteren naar jouw eigen behoeftes en daar gehoor aan geven. In plaats van de eindeloze stroom van behoeftes en emoties van anderen.

Sociale rust

Of je nou een introvert bent, of gewoon zo nu en dan genoeg hebt van de drama die andere mensen vaak onbedoeld met zich mee brengen. Het is goed om momenten alleen te zijn. Dat hoeft niet gelijk een maand lang te zijn. Een uur, een paar uur, een dag of zelfs een week. Kijk naar wat haalbaar is in jouw specifieke situatie.

Probeer daarnaast ook kritisch te kijken naar welk gevoel de mensen waar jij de meeste tijd mee doorbrengt bij jou achter laten. Voel je je steeds weer volledig leeggezogen nadat Marjolein een middagje langs is geweest? Zonder dat hier een logische oorzaak of tijdelijke kwestie aan ten grondslag ligt. Dan is het misschien een goed idee om minder tijd door te brengen met haar en in plaats daarvan mensen op te zoeken waar je positieve energie van krijgt.

Spirituele rust

Een vorm van rust die vooral relevant is voor de mensen die zich bezig houden met persoonlijke ontwikkeling en verdieping op spiritueel niveau. Het constant najagen van persoonlijke doelen en het streven naar de beste versie van jezelf is in alle opzichten lonend en bovendien verslavend.

Maar eerlijk is eerlijk, ook hierbij is het goed om soms een periode te genieten van het uitzicht van de gigantische berg die je reeds hebt beklommen. Het heeft geen enkele meerwaarde om zo hard te werken aan jezelf, als je nooit de tijd neemt om stil te staan bij wat je bereikt hebt. Want voor wie doe je het anders?

De juiste remedie voor de juiste kwaal

Als hoogsensitief persoon ervaar ik veel vaker dan mij lief is diverse varianten van overbelasting. Niet altijd is het mij direct duidelijk waar de schoen wringt. Dankbaar ben ik des te meer met een heldere analyse zoals die van Dalton - Smith. Die helpt om vaker de juiste vorm van rust toe te passen. En ik kan je vertellen, dat loont enorm!

Voor wie hier meer van wil weten, leer het van de meesteres zelf .

Weer ontspannen met Ashwagandha

Fri, 14 Jan 2022 20:49:55 GMT

Als het om de werking van supplementen gaat, was ik altijd vrij sceptisch. Een pilletje gaat niet helpen om je beter te voelen dacht ik en vele mensen met mij.
Sceptisch zijn is niks mis mee, maar ontneem jezelf niet de kans om te ervaren dat het ook anders kan.

De wetenschap geeft inzicht

Het mooie van deze tijd is dat we niet meer enkel hoeven te vertrouwen op de verkooppraatjes van de fabrikant, maar dat de wetenschap nu exact kan aantonen dat iets werkt en ook op welke manier. Het feit dat er veel minder onderzoek wordt gedaan naar 'alternatieve' geneeswijzen heeft meer met geld te maken dan met de werking ervan.

Gelukkig geldt voor bijna alles wat er te koop is op dit gebied, dat er wel degelijk onderzoek naar gedaan is. Met een een beetje speurwerk vind je het al gauw.

Pilletje hier, pilletje daar

Sinds enkele jaren ben ik een fervent supplementen slikker geworden. Ik zal je niet vermoeien met mijn lange lijst. Het rouleert ook en kan per seizoen verschillen.

Diverse vitamines en mineralen slik ik het hele jaar door, maar als het gaat om ondersteunende supplementen op andere gebieden, ben ik voorstander van kortere periodes, of incidenteel gebruik, om de volgende redenen:

Ik wil nooit afhankelijk worden van welk middel dan ook.
Als je iets doorlopend slikt, kan de werking ervan afnemen tot op het punt dat het uiteindelijk geen effect meer heeft.

Een geschenk uit de hemel

Een jaar of twee geleden kwam Ashwagandha op mijn pad, toen ik mij druk snuffelend in een gezondheidswinkel in Dordrecht begaf en in gesprek raakte met de eigenaar van de zaak.

Enkele minuten later adviseerde hij me om Ashwagandha eens te proberen. Dit zou onder andere rustgevend en ontspannend werken in periodes van stress, vooral bij vrouwen.

De mannelijke ‘tegenhanger’ was volgens hem Rhodiola. Hierover zal ik een ander artikel wijden.

Omdat ik mij niet wilde laten kennen heb ik het uiteindelijk niet gekocht, om het vervolgens een dag later via internet alsnog te bestellen. Heel flauw.

Wat is het en wat doet het

Ashwagandha is een kruid afkomstig uit de traditionele Indiase geneeskunde.

Het brengt je tot rust en maakt je weerbaarder voor lichamelijke en geestelijke stress(1).
Studies tonen aan dat Ashwagandha stress, angst en vermoeidheid significant verbetert in vergelijking met een placebo (2).
Ook zou het de cortisolspiegel verlagen (3).

Het is bovendien veilig en geeft nauwelijks risico op bijwerkingen.

Als je elke dag twintig komkommers eet, zijn er ook risico’s op bijwerkingen, dus laat je niet te snel afschrikken door wat je leest.

Wat het voor mij doet

Zelf gebruik ik het enkele weken achtereen, wanneer ik onrustig, angstig en/of gestressed ben. Tijdens zo’n periode slik ik het elke dag.

Ik merk daadwerkelijk verschil, ervaar meer ontspanning in mijn lijf maar ook minder angstige en onrustige gedachtes. Oh ja, ik slaap er ook beter van. Een enkele keer gebruik ik het incidenteel, wanneer ik vrij plotseling last heb van hevige onrust of stress.

Ervaar het zelf

Neem vooral niks van mij aan, ervaar het liever zelf.

Als jij net als ik een stresskip bent, of je bevind in een periode van spanning waarin je behoefte hebt aan een middel dat jou helpt om opnieuw jouw rust te vinden. Probeer het dan gewoon eens. Ervaar wat het voor jou doet.

Er is geen wondermiddel en ook geen one-size-fits-all. De ene persoon heeft meer baat bij middel A, en de ander bij middel B. Hier kom je alleen achter door het zelf uit te proberen.

Eerst informeren, dan uitproberen

Lees bij het gebruik van supplementen altijd eerst goed alle informatie en kijk naar eventuele contraindicaties, bijvoorbeeld als je zwanger bent, een aandoening hebt of medicijnen gebruikt. Laat je bij twijfel informeren door jouw apotheek of arts.

Meer weten?

Ashwagandha en de kracht van ontspanning

Ashwagandha

Bron 1: Mishra LC, Singh BB, Dagenais S. Scientific basis for the therapeutic use of Withania somnifera (ashwagandha): a review. Altern Med Rev. 2000;5(4):334-346.

Bron 2: Pratte MA, Nanavati KB, Young V, Morley CP. An alternative treatment for anxiety: a systematic review of human trial results reported for the Ayurvedic herb ashwagandha (Withania somnifera). J Altern Complement Med. 2014;20(12):901-908.

Bron 3: Chandrasekhar K, Kapoor J, Anishetty S. A prospective, randomized double-blind, placebo-controlled study of safety and efficacy of a high-concentration full-spectrum extract of ashwagandha root in reducing stress and anxiety in adults. Indian J Psychol Med. 2012;34(3):255-262.

Een huis waar je relaxed van wordt

Fri, 07 Jan 2022 20:31:16 GMT

Over smaak valt niet te twisten, maar over de invloed van kleur zeer zeker wel. Het valt mij op dat de meeste mensen bij het inrichten van hun huis niet eens de vraag stellen OF, maar standaard WELKE kleur er op de muur komt. Alsof een muur niet compleet is zonder kleur.

Over smaak valt niet te twisten...

De vader van mijn dochter had voordat wij gingen samenwonen, knalrode muren in zijn woonkamer. Rood staat erom bekend dat het sterke gevoelens oproept. Het zou daarnaast ook de bloeddruk en hartslag verhogen. Van alle kleuren is knalrood wat mij betreft de minst prettige om op de muur te hebben.

Gelukkig vonden wij bij het samenwonen een compromis in rustigere kleuren zoals groen.

Wit, wit, wit

Zelf ben ik, weliswaar lichtelijk beïnvloed door mijn moeder, enorm fan van wit gecombineerd met natuurtinten. Mijn appartement bestaat louter uit witte muren, lichte gordijnen, witte meubels (op een zwarte bank na), maar wel met eikenhout laminaat, veel planten en houten en rieten accessoires.

Wetenschap of hocus pocus

Kleuren kunnen namelijk ook een hele positieve invloed hebben op je gemoedstoestand.

Voor wie denkt dat dit hocus pocus is. Probeer je maar eens voor te stellen hoe anders een knalrode kamer voelt, vergeleken met bijvoorbeeld zacht groen. Verschilletje hè?

De wetenschap is er nog niet over uit of het de kleur an sich is die invloed heeft op ons brein, of dat het de betekenis is die we binnen onze cultuur hebben gegeven aan een bepaalde kleur. Zoals rood vaak staat voor gevaar en waarschuwingen.

Maar dat het iets met ons doet, daar bestaat geen twijfel over.

Bewuste keuzes in je interieur

Bij het inrichten van mijn huis, ben ik als prikkel gevoelig persoon heel bewust bezig met hoe ik het aankleed. Omdat ik weet hoe anders ik erbij zit als met name de woon- en slaapkamer rust uitstralen.

Ik weet hoe intens ik kan genieten van een bepaalde sfeer, maar ook hoe het me tegen kan staan wanneer er veel rommel, te felle kleuren of andere storende factoren om mij heen zijn.

Ik moedig mensen die sneller last hebben van te veel prikkels dan ook altijd aan om bewust en kritisch te kijken naar hun interieur en kleurgebruik.

Wat ademt jouw woning

Stel jezelf eens de vraag hoe het voelt als jij ’s avonds op jouw bank neerploft. Wat ademt jouw woonkamer? Kun je door de bomen het bos niet zien, of is het opgeruimd, met liefde ingericht en prettig om naar te kijken? Idem dito voor jouw slaapkamer. Is het een prikkelarme tempel die uitnodigt tot rust en ontspanning, of meer een circustent?

Het zit hem in de kleine dingen

Het verschil dat bijvoorbeeld een dichte kast kan maken ten opzichte van een open kast.

De kleuren die je gebruikt. De hoeveelheid spullen die je hebt staan. Eventuele beelden of schilderijen die staan of hangen.

Leer de schoonheid en vooral het effect van eenvoud kennen en creëer ook in jouw huis een oase van rust zoals passend is bij jou.

Slecht in gezichten, maar goed in gevoel

Fri, 24 Dec 2021 20:17:26 GMT

‘Sorry, ik ben niet zo goed in het onthouden van gezichten’. Een bekende uitspraak, ook voor mij. Ben jij ook geen ster in het onthouden van namen en gezichten? Wellicht onthoud je net als mij wel andere dingen.

Een kwestie van perspectief

De meesten van ons zijn geneigd om eigenschappen van onszelf in een negatief daglicht te plaatsen. Vooral als er sprake lijkt te zijn van iets waar je minder goed in bent, of minder goed tegen kunt dan ‘de rest’.

Los van het feit dat we vaak een vertekent beeld hebben en ‘de rest’ allerlei kenmerken toeschrijven die lang niet altijd kloppen.

Is het vaak ook een kwestie van perspectief.

Niet je gezicht, wel je gevoel…

Zo ook hier. Want nee, ik onthoud na een eerste ontmoeting meestal jouw naam en gezicht niet. Sterker nog, soms zelfs na de tweede ontmoeting niet.

Wat ik wel onthoud is welk gevoel je bij mij oproept. Enerzijds wat ik voel bij jou als persoon.

Of je bijvoorbeeld vrolijk bent, enthousiast, optimistisch, zuiver. Of juist pessimistisch, klagerig, druk of onrustig. Ik herken welke energie er om jou heen hangt.

…en wat het met mij doet

Anderzijds ook wat jouw aanwezigheid met mij doet. Voel ik me veilig bij je, geef je me een ontspannen gevoel of maak je me juist extra alert en op mijn hoede omdat ik voel dat je ieder moment kunt uithalen.

Hoe sterker het gevoel dat je bij mij oproept, positief of negatief. Hoe groter de kans dat ik je een volgende keer zal herkennen.

Het moment van herkenning

Meestal gaat dat als volgt. Ik kom iemand tegen die ik in eerste instantie niet herken, totdat hij of zij begint te praten.

Dan herken ik datzelfde ‘gevoel’ en weet ik negen van de tien keer weer ‘oh ja, ik heb jou eerder ontmoet.’

Flaporen of een flinke rij piercings

Natuurlijk onthoud ik sommige gezichten en namen wel meteen. Zeker als iemand opvallende uiterlijke kenmerken heeft, of als ik een diepgaand gesprek met iemand heb gevoerd.

Verschillende manieren van waarnemen

Het is mijn persoonlijke overtuiging dat wij allen op onze eigen manier waarnemen. De een ZIET vooral, de ander LUISTERT van nature en weer een ander VOELT.

Dit is trouwens ook een bekend gegeven vanuit het NLP (Neuro Linguïstisch Programmeren), waar men spreekt over representatiesystemen.

Zeg nooit meer sorry

Herken jij jezelf hierin? Gaan jouw herkenningsalarmbellen ook niet direct af zodra je een gezicht ziet?

Dan stel ik voor dat je je vanaf heden niet langer excuseert voor het feit dat je ‘niet goed bent’ in het onthouden van gezichten of namen, maar in plaats daarvan hooguit aangeeft dat je mensen herkent op het gevoel dat ze jou geven, of aan hun stem, of…vul maar in wat voor jou van toepassing is.

Herkaderen is de sleutel

Herkaderen noemen we dat. Niet alles is een zwakte. Onze breinen werken nou eenmaal verschillend. Doe jezelf niet tekort en focus op de vele dingen waar jij wel goed in bent.

Minimalistisch leven

Fri, 03 Dec 2021 21:14:00 GMT

Je huis is meestal een directe afspiegeling van hoe je in je vel zit. Is het opgeruimd en schoon, of vol met rotzooi en achterstallig onderhoud? Kijk eens om je heen en stel jezelf de vraag: Wat zegt de staat van mijn huis over mij op dit moment?

Minimalistisch met een knipoog

Ik heb de afgelopen jaren ontdekt hoe heerlijk het is om me van zoveel mogelijk spullen te ontdoen en alleen te bewaren wat ik echt gebruik of nodig heb. De meest passende term die ik ervoor gevonden heb is: minimalistisch leven.

Nou durf ik te wedden dat als iemand die daadwerkelijk minimalistisch leeft, bij mij op bezoek komt, zich rot lacht zodra hij ziet wat ik allemaal in huis heb staan. Want het betekent voor mij niet per se dat ik nauwelijks spullen mag hebben.

Hoe minder, hoe hipper

Minimalistisch leven begint een heuse trend te worden. Het wordt zelfs omschreven als een way of life. Je hebt mensen die in tiny houses wonen, waar zo weinig ruimte is dat je echt alleen het hoognodige kunt opslaan.

Zover zou ik niet willen gaan. Misschien kom ik ooit op zo’n punt, maar voorlopig hecht ik toch echt waarde aan mijn veertig paar schoenen en goed gevulde kledingkast.

Maar wat dan wel

Ik ben van verzamelaar naar opruimexpert gegaan in tien jaar tijd. Het is werkelijk waar heerlijk om spullen weg te geven of te gooien. Want een opgeruimd huis, geeft een opgeruimd gevoel.

Wanneer je dit eenmaal ontdekt, zul je merken dat jouw beeld van wat bewaard moet worden en wat weg kan, steeds verder opschuift. Bij elke nieuwe ronde door een kast kom je weer allerlei spullen tegen waarvan je je afvraagt waarom je ze eigenlijk zo lang bewaard hebt.

Wie geeft, zal ontvangen

Als je regelmatig spullen weggeeft, is mijn heilige overtuiging dat je op jouw beurt ook weer het nodige zult ontvangen. Iedere zoveel maanden een paar grote tassen vol richting de kringloop of rechtstreeks naar mensen die het goed kunnen gebruiken, is een mooi streven. En nee, niet alleen oude, kapotte rotzooi. Mooie kleding die al jaren onaangeraakt in je kast hangt. Decoratie die sinds je vorige huwelijk op zolder staat opgeslagen. Maak mensen blij. Het voelt goed om niet overal geld voor te vragen.

Minder spullen, minder zorgen

Het hebben van minder spullen geeft ook minder zorgen. Je hoeft minder schoon te maken, er kan minder kapot gaan, minder kwijtraken en je hebt letterlijk minder te verliezen. Bovendien hou je maandelijks meer geld over als je het niet langer uitgeeft aan zaken die je niet echt nodig hebt.

Als je gevoelig bent voor prikkels, loont het zeker om eens wat kritischer te kijken naar wat je allemaal om je heen verzamelt aan spullen. Heb je het nodig? Ga je het echt gebruiken? Zo niet, doe eens gek. Gooi of geef het weg en voel wat het met je doet.

Maak er een spel van

Ben jij een echte verzamelaar? Een simpele maar doeltreffende tip is om er een spel van te maken. Bijvoorbeeld dat je zes weken lang elke dag iets weggooit, of ieder seizoen een volle tas met kleding verzamelt die je vervolgens weg geeft. Hoe je het ook gaat aanpakken, ik wens je bij deze alvast heel veel plezier met ontdekken.

HSP? Hoogsensitief? Wat is dat eigenlijk?

Fri, 26 Nov 2021 19:55:30 GMT

De prikkels die binnen komen via de zintuigen worden door de een intenser ervaren dan de ander. Je kunt dus letterlijk gevoeliger zijn dan de doorsnee mens. Hoogsensitief, HSP, hooggevoelig. Termen die inmiddels niet meer weg te denken zijn uit de maatschappij. Steeds meer mensen ontdekken dat zij in meer of mindere mate hoogsensitief zijn. Maar is dit dan iets nieuws?

Niets nieuws onder de zon

Nee, zeker niet. De term 'Highly Sensitive Person', oftewel HSP is in 1996 geïntroduceerd door Amerikaans psychologe Elaine Aron. Vanaf dat moment is de aandacht en erkenning hiervoor, onder andere in de wetenschap enorm toegenomen.

Dankzij deze aandacht en al het onderzoek wat erop volgde, weten we anno 2021 een heleboel meer hierover en herkennen we het sneller.

Twintig procent van de mensen

Zo wordt er vaak gezegd dat een op de vijf mensen hoogsensitief is. Uiteraard zijn er ook weer onderzoeken die dit tegenspreken. Maar er kan met grote mate van zekerheid worden gezegd dat een aanzienlijk percentage van de mensen zich in de omschrijving ervan herkent.

Het hoogsensitieve brein draait overuren

Hoogsensitiviteit betekent niets anders dan dat je een gevoeliger zenuwstelsel hebt. Er is niks zweverigs aan.

Zo hebben MRI-scans aangetoond dat bij HSP-ers meer hersendelen actief zijn bij verschillende mentale activiteiten. Zoals bij het horen van geluiden, het zien van een gezicht, of een vervelende ervaring. Kort samengevat reageert iemand met een extra gevoelig zenuwstelsel heftiger op prikkels dan iemand waarbij dit niet aan de orde is.

De vier kenmerken volgens Aron

Niet iedere HSP-er is hetzelfde. Elaine Aron heeft vier kenmerken omschreven waar minimaal aan voldaan moet worden, wil je spreken van hoogsensitiviteit:

overprikkelbaarheid
een intense beleving van zowel positieve als negatieve gevoelens
grondige informatieverwerking
sensitiviteit van de zintuigen

Voor- en nadelen

Mensen die hoogsensitief zijn kunnen enerzijds enorm genot ervaren in het leven, maar ook de pijnlijke momenten worden vaak als extra intens beleefd. Ze kunnen andere mensen haarfijn aanvoelen, maar ze zijn ook snel opgebrand en grote gezelschappen kunnen overweldigend voelen. Mensen voelen zich door hen begrepen, maar andersom voelen zij zich lang niet altijd begrepen. Zoals met alles zijn er voor- en nadelen aan het hebben van een hoogsensitief brein.

Er bewust mee omgaan zet jou in je kracht

De ervaring leert dat mensen die er goed en bewust mee omgaan, het als een voordeel of zelfs een 'voorsprong' ervaren. Anderzijds dat mensen die er (nog) niet bewust en goed mee om weten te gaan, het veelal als nadelig en belemmerend ervaren.

Persoonlijk ben ik van mening dat het een ongelooflijk mooie gave is die jou, zodra je hem correct weet te gebruiken, heel ver kan brengen in het leven.

Social battery has run out

Fri, 12 Nov 2021 20:58:12 GMT

Ken je die meme's die wel eens voorbij komen op social media, over dat iemands sociale batterij op is? Met een foto van feestende mensen en een chagrijn ertussen. Helaas moet ik bekennen dat ik vaak die 'chagrijn' ben.

Hartstikke leuk, maar nu even niet

Zo ging ik een tijd geleden met een aantal mensen naar een pretpark . Ik hou van pretparken en ik vond de mensen met wie ik was aardig. Toch kon ik al vrij snel niet meer gezellig doen.

Een beetje kribbig was ik, stil ook. Hobbelde overal maar wat achteraan en mengde me niet in gesprekken.

Eenmaal thuis voelde ik mij schuldig dat ik niet wat gezelliger had gedaan.

Ik was van mening dat ik meer mijn best had moeten doen om op zijn minst een vrolijke smoel te trekken.

Batterij al leeg bij aankomst

Maar de realiteit is, dat ik die ochtend bij het opstaan al voelde dat mijn hoofd nog te vol was van de dagen ervoor.

Ik had een drukke periode achter de rug, weinig tijd genomen om tot rust te komen. Mijn sociale batterij was al op voor ik goed en wel aankwam bij het pretpark.

Sociale contacten kosten energie

Sociale contacten kosten me veel energie. Doordat ik continue aan het aftasten ben.

Ik tune min of meer in op de anders energie. Is hij echt vrolijk, of voel ik andere emoties op de achtergrond? Is hij druk of onrustig? Is er ruimte voor mij en mijn emoties?

Als ik na een gesprek met iemand op papier zou moeten zetten wat mij is bij gebleven. Dan zijn het voornamelijk dit soort dingen.

A-HA moment

Het voelt als een enorm a-ha moment als ik terugkijk op al die momenten dat dit speelde.

Ik ben geen ongezellig, chagrijnig, asociaal of zelfs egoïstisch mens. Alles is door mijn hoofd gegaan met betrekking tot dit terugkerend thema in mijn leven.

Nee, ik heb gewoon een wat beperktere sociale batterij, die ik dondersgoed moet bewaken.

De volgende keer doe ik het anders

Een volgende keer dat ik me weer tussen de mensen begeef en voel dat het batterijtje leeg begint te raken, kan ik anders handelen.

Ik kan ervoor kiezen om het aan te geven. De mensen die dichtbij me staan zullen me accepteren zoals ik ben. Ook als ik even wat minder 'gezellig' doe.
Ik kan me even afzonderen. Een rustig plekje zoeken om even op te laden.
Of ik kan gewoon lekker naar huis gaan. Zonder me daarna schuldig te voelen uiteraard.

Zo hebben we allemaal wel iets

Ieder mens heeft zo zijn bijzonderheden. Wanneer je daar bewust mee om gaat, hoeven ze geen belemmering te vormen. Ideaal toch!

Blog

Zelfsabotage. Wat als jij je grootste obstakel bent?

Heb jij het beste met jezelf voor?

De verdrinkende man in ons allen

Jouw saboteurs manifesteren mee

Het systeem achter het systeem

Waarom werkt het zo?

De wet van Resonantie

Waar is jouw wereld vol van?

Waarom de een meer dan de ander

Zelfsabotage komt in vele vormen

Saboteurs in actie

De saboteur is niet de vijand

Hoe vind ik mijn saboteurs?

Tijd om het tij te keren?

Van Zelftwijfel naar Zelfliefde, leer van de spiegels om je heen

Heb ik een probleem dan?

De Spiegel

Mijn levensthema

The story continues…

De acteurs in ons leven

Groei en expansie

Pijnlijke patronen

Van daarbuiten naar hierbinnen

Oh mijn (innerlijk) kindje

Wacht even voor je reageert

Een liefdevolle uitnodiging

Manifesteren hoef je NIET te leren

Manifesteren doe je automatisch

Manifesteren is geen nieuw concept

Hoe krijg ik grip op dit proces?

Default mode

Waar de ellende begint

Wij zijn niet beschikbaar

De emmer zit vol

Hoe leeg je die emmer?

De emmer legen èn zorgen dat er niet meer bij komt

Full circle

Manifesteren hoe je niet te leren

Ikke, ikke, ikke of..?

Wanneer de warmte verdwijnt: over rouw, emoties en het hervinden van balans

De boodschap van een koude douche: wat negatieve emoties je willen vertellen.

Negatieve emoties gezond beleven

Het effect van 1,5 week rouwen

De heilige geschriften

‘God keert mij de rug toe’

Je knijpt zelf de waterslang dicht

Niet de emotie, maar de manier waarop

Hoe moet het dan wel?

De dezelfde boodschap van alle kanten

Met de stroom mee

Geen oproep tot spiritual bypass

Leef!

Jouw geloof heeft je genezen

Een sprankje geloof kan bergen verzetten en wonderen ontketenen. Benieuwd hoe dat werkt?

Genoeg wonderen gezien

Waarom zij wel en hij niet?

Universele waarheden

De genezingen van Jezus

Wij zijn de Boom

Waar de ellende begint (en ophoudt)

Permission slips, genezing en manifesteren

Wat heb JIJ nodig om te geloven?

Het placebo effect

Dè vraag aan jezelf

De kunsten van de healer

Mijn ervaringen als healer

Ziekte als leermeester

Genezing van burn-out

Het Mosterdzaad Geloof

Durf te geloven!

Mentale hygiëne: Hou je mind schoon en vind innerlijke rust

Waarom je mind net zoveel zorg nodig heeft als je huis. Ontdek de impact van mentale hygiëne en hoe het je innerlijke rust kan herstellen.

Een onleefbaar huis

De stilte is ondraaglijk

Alles behalve voelen

90 seconden

Ben jij ook zo onrustig?

Ramen en deuren open

De kortste weg naar binnen

Waarom je mind net zoveel zorg nodig heeft als je huis.
Ontdek de impact van mentale hygiëne en hoe het je innerlijke rust kan herstellen.